Zaterdagnamiddag

Gisteren geen tijd gehad om onze blog aan te vullen. Het was een drukke dag.

S morgens zijn we dus met nieuwe energie naar de school getrokken. Het tweede lesuur konden we beginnen met een les wiskunde. Tim gaf er weer het beste van zichzelf. Bram en ik gaven wat uitleg aan de leerlingen die de leerstof nog niet helemaal beet hadden. Het was dan ook een moeilijke les: een eerste inleiding op delingen.

Het derde lesuur konden we even pauzeren en ons oplanden voor het 4de en het 5de lesuur. Het vierde lesuur namen Bram en ik voor onze rekening. We hadden werkblaadjes gemaakt voor de leerlingen, die precies 2 minuten voor de les moest worden gegeven klaar waren. Je kunt dus zeker spreken van een korte stessmomentje. Tja, het bewijst eigenlijk enkel dat we de Indische cultuur hier nog niet helemaal gewend zijn. Het was een les religie. De leerkracht maakte zich niet echt druk in ons. Ze liep even binnen en buiten naar hoe ze zich die 5 minuten voelde. De leerlingen kregen een vergelijking tussen het Belgische en de Indische religieuze landschap voorgeschoteld. Voor ons was he teen vrij vermoeiende les. We moesten vrij hard ons best doe om echt bruikbaar materiaal uit de klas te krijgen.

Het vijfde lesuur was het tijd voor onze eerste geintegreerde les. Het was een enorm leuke, maar zeker even vermoeiende les. Bram, Tim en ik gingen elk met een groepje van 15 leerlingen in een hoek van de klas zitten. We gaven zo les, al zittend met een cirkel leerlingen rondom ons. Als thema hadden we het onbekende Belgie gekozen. Ik heb het gehad over onze religies en gewoontes, Bram had het over het socale aspect in Belgie: De levensloop van de mens en staatssteun. Tim nam het aardrijkskundige en geschiedkundige deel voor zijn rekening.

De leerlingen waren heel erg enthousiast. Ergens verbaast het me niet erg. Ze kennen hier dan ook geen alternatieve werkvormen. Dit was waarschijnlijk de eerste keer dat ze een hoekenwerk konden doen. Ze waren zelfs zonder enig probleem bereid om een stuk van hun speeltijd op te offeren toen we ietsje langer bezig waren dan gepland.

Uitgeblust trokken we naar de leraarskamer om te vragen aan onze begeleidster wat ze van de les vond. Onderweg werden we echter tegengehouden door een groepje leerlingen: Father Antony wilde ons spreken, de directeur van de school. Hij had gehoord dat we van Belgie waren en had dit aan de Franse taal gelinkt. Zijn vraag: We willen net als we hier nu een Engels lab hebben, ook een frans lab inrichten. Kunnen jullie ons helpen. Heel graag natuurlijk. Na heel wat weg en weer gepraat, communicatieproblemen en zo verder, begrepen we eindelijk wat hij van ons wilde. Ik weet niet waarom hij er zoveel doekjes om wond, hij wist waarschijnlijk zelf nog niet echt wat hij wilde. Het komt er dus op neer dat we een aantal gewone gesprekken gaan opnemen. Ik kreeg een boekje met Engelse gesprekken bij de dokter, in de winkel,… Het is de bedoeling dat ik die vertaal naar het Frans en dat we die gesprekken dan inspreken. Daarbij komt nog dat we hadden afgesproken met de lerares Frans dat we enkele teksten uit haar boeken zouden inspreken. Ze hier heel dankbaar gebruik gemaakt hebben van ons Frans.

Na de afspraken met de directeur konden we dan eindelijk naar de leraarskamer. Onze begeleidster vertelde dat ze het een vreemde werkvorm vond, in die kleine groepjes. We hebben haar proberen uit te leggen dat het leuker is voor ons en voor de leerlingen omdat je een veel persoonlijker contact hebt. Ik vrees dat ze het niet echt nuttig vond. Voor de rest had ze geen commentaar.

We zijn daarna nog naar de directrice getrokken. Tja, volgens de Indische normen mag je haar zeker niet overslaan he. Ze was blij ons te zien, maar kon niet veel zeggen over onze manier van aanpakken. Ze vond het vooral goed dat de leerlingen het leuk vonden, of dat zei ze toch. Ook hier denk ik niet dat ze het een echt nuttige werkvorm vond. Tja, als we hier binnen 50 jaar terugkeren, denk ik dat ze er al anders over zullen denken. Ik vrees dat we een beetje voorlopen. Ze hebben hier de middelen nog niet om te doen wat wij doen: Kleinere klassen, meer leerkrachten en administratief personeel, meer geld om zelf meer werkblaadjes te maken, een studiezaal om leerlingen waarvan de leerkracht afwezig is in stilte te kunnen bezighouden,… Ik denk dat tijd hier raad zal brengen. Als eerste zouden ze toch echt een studiezaal nodig hebben denk ik.

We hebben in de namiddag vlug wat kleren gewassen en zijn toen naar de stad vertrokken. Onderweg heb ik nog de kleren die ik had gekocht naar de kleermaker gedaan. Zij zou er de mouwen aan naaien en ze aanpassen aan m’n maat. Dindsdag mag ik erom. Intussen heb ik een bovenstuk gekocht op school. Een leerkracht vroeg me plots of ik het wilde kopen. Ik heb dus al een tenu om de nieuwe werkweek te starten.

In Cotchi zijn we naar een sigarenwinkel getrokken. Even geuren snuiven. Daarna zijn we richting het hotel vertrokken waar we met Jacob hadden afgesproken. Hij was (natuurlijk) te laat. We hebben hem leren met mes en vork eten. Hij zei dat hij biefstuk met frietjes nog wist te apprecieren. Of hij het meende, ben ik natuurlijk niet zeker.

Vanochtend zijn we om een watermeloen en wat koekjes geweest om te eten. Het ontbijt went toch het moeilijkst. Daarna zijn we aan de slag gegaan. We moeten onze lessen voor volgende week voorbereiden en onze presentatie over Europa. Deze namiddag zijn we onze goeie punten gaan vieren met een ananasjuice. Nu vlug weer aan het werk.

Donderdagmiddag

Gisteravond zijn we nog naar Jacob thuis geweest. Het was best wel gezellig, maar eigenlijk kom ik niet zo graag. De mensen doen veel te veel moeite. Ze kopen dingen speciaal voor ons. Het zijn dikwijls vrij dure dingen, die ze uit zichzelf nooit zouden kopen. We hebben gisteren bijvoorbeeld een pintje gekregen. Ze hadden drie grote flessen bier gekocht speciaal voor ons, omdat Bram en Tim erover verteld hadden. Ze hadden zelfs een klein potje frietjes klaargemaakt. Ik was echt beschaamd. Jacob had ons verteld dat die hier ook vrij duur zijn. Toen we vertrokken hebben we elk een paternoster gekregen en 2 kaartjes met afbeeldingen van India. We hebben hen verteld dat dit echt niet nodig was, maar ze bleven echt oneindig aandringen en dingen in onze handen stoppen. We hebben ze toen aangenomen en hen hartelijk bedankt.

Omdat we iets terug wilden doen voor Jacob, nemen we hem vrijdagavond mee naar Cochin. We willen met hem teruggaan naar de plaats waar we zondag die westerse voeding gevonden hebben. We gaan met hem uit eten op de Belgische manier. Zo kan hij bijvoorbeeld voor de eerste keer met mes en vork eten. Ik denk dat het een hele ervaring voor hem wordt. Ik hoop gewoon dat hij zich niet te ongemakkelijk voelt.

We hebben vandaag trouwens onze eerste echte werkdag achter de rug. Deze morgen stonden we om 8u30 in de primary school. Het was de bedoeling dat we om 8u40 "the englisch lab" konden gaan observeren. Hier gaan lessen Engels door op de computer. We konden echter pas om 9u15 gaan, omdat er wat problemem waren met de computers. Ik denk dat ze niet wilden dat we er al waren als ze zich installeerden ook, want toen we aankwamen zat de helft van de kinderen al netjes aan een computer. De andere helft van de kinderen zat in de midden van de klas op de grond. Ze mochten er wat lezen. Dat lezen verliep behoorlijk lawaaierig, omdat niet alle kinderen een leesboek bij zich hadden.

Als je even rondliep zag je dat er een groot verschil was in de boeken. Je kon duidelijk het onderscheid maken tussen de leerlingen met de moeilijkere boeken en de leerlingen met de makkelijkere boeken. Er is een enorm niveauverschil. Dat valt niet echt op als je lesgeeft. De sterkere kinderen trekken de groep mee, de zwakkere pennen gewoon alles over. Ik begrijp wel dat de leerkrachten hier niet altijd aandacht voor hebben. In een groep van 40 kan je onmogelijk voor alle individuele problemen 5 minuten naar een oplossing zoeken. Het gevolg is wel dat leerlingen dikwijls dingen studeren die ze niet echt begrijpen.

De leerlingen moesten een luisteroefening op de computer maken. Als ze klaar waren, kwam de andere groep aan de beurt. Vreemd genoeg moesten ze niets invullen op de computer zelf. Het was gewoon een luisteroefening waarbij ze dingen in hun boek moesten noteren. Een CD-speler zou hier veel efficienter geweest zijn. Dan konden alle leerlingen tegelijk nuttig bezig zijn. Toen we dit probleem aankaartten, vertelden de leerkrachten ons dat ze dit vroeger zo deden, maar dat ze sinds ze het lab hebben, steeds daarheen gaan voor luisteroefeningen. Tjah, Indische efficientie zal ik het maar noemen zeker?

De volgende les was een les Frans dat we zelf mochten geven. Voorheen konden we even spreken met de leerkracht. Het is bijna een ramp dat iemand met een dergelijk niveau Frans moet Franse lessen geven. Bram en Tim konden haar zelfs zonder verder opleiding gerust overtreffen. De leerkracht vroeg ons om vooral op de uitspraak van de leerlingen te werken. Ze horen namelijk niet vaak iemand die goed Frans spreekt. We hebben ze dus een liedje geleerd dat ze juist moesten kunnen zingen en daar na hebben we hen in groepjes verdeeld. We namen elk een groepje om op uitspraakproblemen verder te oefenen. We deden dit in 3 verschillende klassen en vreemd genoeg lukte dit beter bij de jongere kinderen dan bij de oudere.

We hebben trouwens afgesproken met de leerkrachte dat we enkele Franse teksten uit het boek zouden inlezen en opnemen. Op dit moment heeft ze niks van CD of cassette met de teksten. Ik zeg niet dat ons Frans perfect is, maar het is beter dan niets. Zelf laat de leerkracht nooit een tekst horen voor ze ze leest. De leerlingen kunnen dus enkle dingen begrijpen die ze geschreven zien staan. Als iemand hen in het Frans aanspreekt, begrijpen ze er geen snars meer van.

We hebben ook nog een soort religie les gezien. Het is een aparte les voor de katholieke leerlingen waar ze de liedjes en gebeden voor in de kerk aanleren. Vandaag was er een soort wedstrijd. De liedjes zo goed en zo mooi mogelijk zingen was de opdracht.

Nadien hadden we tijd om te komen eten. In de namiddag volgde nog een les wiskunde van Tim. Het was een leuke les over de omtrek van figuren. Volgens mij hebben de leerlingen de boel goed begrepen. Volgende week vrijdag mogen we het vervolg van de les gaan observeren. Dan kunnen we dus zien hoe de Indische leerkracht met dezelfde materie omgaat.

De rest van de tijd hebben we gebruikt om onze lessen voor morgen voor te bereiden. We geven onze eerste les met verschillende vakken erin geintegreerd. Heel wat leerkrachten zijn nieuwsgierig. Elke les krijgen we er een paar op bezoek. Morgen al, komt de directrice kijken.

Het is nu ietsje na 18u. Nadat we onze blog hebben aangevuld zit ons werk voor vandaag er grotendeels op. Het was een vrij drukke maar leerrijke dag.

Woensdagnamiddag

Vandaag was een rustigere dag. Deze morgen hebben we eigenlijk niet veel gedaan. We hebben gisteren besloten om vanochtend weer te genieten van een fruitontbijt. We konden dus wat langer slapen omdat we niet op tijd in de rufter moesten zijn. Bovendien hadden we pas een afspraak met mister Biju om 10 uur. Die afspraak is natuurlijk wat uitgesteld. Hij was bezig met twee Ierse heren die hier gisterenavond waren aangekomen. Later op de voormiddag hebben we hen nog ontmoet. Mister Biju kwam ons plots halen. We werden naar een soort vergaderkamer gebracht waar we even konden kennismaken. Dit was eigenlijk best wel vreemd. Het leek een soort onvoorbereide heel erg officiele onmoeting. Ze hadden over ons horen vertellen en vonden dat we heel moedig waren dat we dit allemaal wilden doen. Ik begreep het eigenlijk niet echt. We hebben hier al heel wat ervaringen opgedaan, maar het echte werk begint morgen pas. De voorbije week waren vooral voorbereidingen, dacht ik. Nuja, we hebben het onderwerp gewoon een beetje laten varen.

Daarna had mister Biju wel wat tijd voor ons en heeft hij ons naar de winkel gebracht. We konden dus eindelijk kleren kopen. Ik heb 2 tenus gekocht die al klaar zijn, waarvan er eentje nog een beetje moet worden aangepast. Ik heb ook stoffen gekocht voor nog 2 andere. Dat is ook iets wat we niet gewend zijn. Stof kopen om kleren te kopen. Nu moet ik nog een goeie kleermaker vinden. Ik heb ook een sari gekocht. Dit was het duurste van allemaal. Ik heb dan ook geopteerd om niet de allermooiste mee te nemen. Ik zal hem toch maar 1 of 2 keer kunnen dragen. Een korte fotoshoot volgt zo snel mogelijk. ;-)

Nu ik eraan denk, we hebben ook een nieuwe camera gekocht. De vorige weigerde dienst. Ik zal proberen om hiermee de fotos te maken, dan kunnen we direct de kwaliteit uittesten.

De jongens zijn nu hun was aan het doen terwijl ik mijn blog typ. Dat is ook iets dat ik hier geleerd heb: De was doen zonder wasmachine, met de hand. Ik zeg niet dat ik hier al de perfecte huisvrouw zou zijn hoor, het is wel eens een leuke ervaring (al is dat waarschijnlijk ook slechts de eerste keer). Het zette me ook weer met m’n voetjes op de grond. Wat zijn we in het westen toch allemaal verwend. Zonder al die luxeapperatuur gaat het ook. Let op, ik ga hier zeker niet zeggen dat we verkeerd bezig zijn. Ik zal blij zijn als ik m’n was weer gewoon in de machine zal kunnen stoppen met wat extra verzachter, maar het stemde me wel tot nadenken.

De rest van de middag gaan we verder werken aan onze lesvoorbereiding. We willen graag onze werkblaadjes voor de les van vrijdag vandaag afgewerkt hebben. Als er dan nog wat problemen zijn om ze te printen, hebben we ten minste een dag marge.

Vanavond gaan we weer naar Jacob. Toen Bram en Tim gisteren om fruit zijn geweest, zag hij hen aan zijn huis voorbijlopen en vroeg hij hen meteen of we vandaag weer eens wilden langskomen. Ik zal m’n kleren meenemen, misschien kent zijn moeder een goede kleermaker.

Dinsdagmiddag

Deze keer typ ik alles in word. Zo ben ik ten minste zeker dat ik niet weer alles kan doen verdwijnen.

Gisterenavond zijn we dus naar het feest geweest van Mister Bijus kerk. Als je je daarbij een rustige viering voorstelt, heb je het mis. In de straten waren er heel wat krampjes opgezet. Het was iets tussen een avondmarkt en een kermis bij ons. Enorm veel volk en enorm veel kraampjes waar je vanalles kon kopen. Het was een feest waarvoor mensen vanuit de hele staat kwamen. Niet enkel christenen dus, ook Hindoes en moslims.

Als we dan naar de kerk zelf gingen, stroomde er nog meer volk samen. Gisteren zouden er ongeveer 20 000 mensen rond en in de kerk zijn geweest. Binnenin de kerk was het enorm warm en er waren gelovigen aan het bidden. Geen plaats voor stoelen, wel recht staan of op de knieen zitten. Buiten trok er een processie rond de kerk. Een enorme rij van kruisbeelden en paraplus gingen aan ons voorbij.

Midden in de processie waren er ook muzikanten lawaai aan het maken. Ik kan het nauwelijks nog muziek noemen. Tussenin warden de klokken geluid en werden er bommetjes en vuurwerk aangestoken. Het geheel was eigenlijk een hels kabaal. Ik begreep plots hoe wonderen konden gebeuren: mensen in een karretje gaan spontaan gaan lopen van zulke dingen. Normale mensen worden gek en krijgen visioenen. Echt onmenselijk veel lawaai. De indiers zelf liken er niet veel last van te hebben. Kleine kindjes zaten gewoon gezellig in het rond te kijken. Bij ons zouden ze zeker huilen.

Na een uur of 2 foltering zijn we vertrokken naar het huis van Biju’s moeder. We hadden er heerlijk eten voor ons klaargemaakt. Het was natuurlijk Indisch eten, maar moest al hen eten hier zo smaken, zou ik durven zeggen dat ik Indisch eten lekker vind.

Toen we terug naar de campus redden, moisten we weer in het kleine auto/bus ding. Er was eigenlijk plaats voor 5 personen, hier propten ze ons er met 8 personen in. (Bram, Tim, ik, de 4 Duitsers en een chauffeur) Bram en ik zaten vooraan (naast elkaar op 1 stoel) omdat ik aan de heenreis toch een draaiende maag had overgehouden.. Bram zat naast de chauffeur met de versnellingspook tussen z’n benen. De chauffeur vond dat helemaal niet erg. Jongens komen hier dan ook constant aan elkaar. Het was wel een enorm grappig zicht telkens als de chauffeur van versnelling veranderde en tussen Brams benen greep.

Vanochtend zijn we dan naar een olifantenkwekerij getrokken. We hebben er in de nek gezeten van een echte olifant en hebben een kort ritje gedaan. Heel leuk! Wisten jullie trouwens dat een olifant behaard is? Niet veel hoor, enkele borstelharen. Ze prikten tijdens de rit door m’n broek heen. Ik zal het dus zeker onthouden.

Daarna zijn we de andere dieren daar gaan bekijken. Aapjes, krokodillen, herten, … Gaia zou hun kooien moeten zien, dan zouden ze echt recht hebben om in te grijpen.

Vandaaruit zijn we naar een Hindoe-tempel getrokken. We hadden geluk. Er was net een viering aan de gang. Weer met een olifant. Die dieren worden hier blijkbaar heel dikwijls gebruikt in temples. We zagen e rook een typisch hindoeistische muurschildering. Blijkbaar schilderen alleen de Hindoes op de muren. Christenen doen dat niet. Ze hebben wel enorm veel beelden.

Wat we gezien hebben van de viering stelde eigenlijk niet zo veel voor. We hebben enkel muziek zien spelen. Nadien konden de gelovigen aanschuiven voor een gratis maaltijd. We konden ook aanschuiven.

Deze namiddag zijn we begonnen aan onze lesvoorbereidingen voor donderdag en vrijdag en hebben we onze blogs aangevuld. Morgen trekken we de stad in. Ik ga er kleren kopen en de jongens zo’n rok. We gaan ook naar de politie om ons aan te geven. In de late namiddag zullen we terug zijn op de campus en kunnen we verder werken aan onze lesvoorbereidingen.

Maandag 26 januari

Pfff, ik ben er net in geslaagd van de tekst waar ik een half uur aan getypt heb te deleten. Veel zin om een ellenlang verhaal te schrijven heb ik dus niet meer. Ik doe toch wat moeite, maar kan niks beloven.

Vrijdag zijn we naar annual day geweest. Het leek eerst op een schoolfeest: een grote zaal met veel stoelen. Het bleek echter helemaal anders dan onze gewone schoolfeestjes. Het 5 uur durende spektakel bestond voor de helft uit speeches en bekeruitreikingen. Alle kinderen die iets goed hebben gedaan gedurende het schooljaar krijgen zo’n beker. Het is een heel belangrijk evenement voor de kinderen en hun ouders. Als je zo’n beker krijgt heb je een goed kind. Indien niet, heb je een slecht kind of zo. Het is de bedoeling om de leerlingen zo te stimuleren, maar volgens mij demotiveer je vooral de kinderen die hun best doen en geen beker krijgen.

De speeches waren ook helemaal anders dan bij ons. Geen kort woord van dank, wel telkens 10 minuten. Bovendien moest iedereen van een klein beetje belang iets zeggen. Dat zijn hier veel mensen. Voor ons hadden ze trouwens een plek op de tweede rij gereserveerd. Als buitenlandse gasten krijgen we bepaalde privileges, lijkt het. Vreemd want in België is het net omgekeerd. Na een goeie twee uur konden ze dan beginnen aan het cultureel spektakel. We zagen heel wat dansjes en toneeltjes en zangers. De stukken duurden heel wat langer dan tijdens de schoolfeestjes bij ons. Ook hiervoor waren de goede leerlingen weer geselecteerd. De slechte leerlingen mochten niet meedoen.

Gisteren zijn we dan naar fort cochin geweest. Ik ben er zeker van dat Bram en Tim er uitgebreid verslag over brengen, dus ga ik er niet echt veel meer over zeggen. Wel nog even vermelden: We hebben een haai gezien die verkocht werd op de markt en doflijnen tijdens onze boottrip. Prachtig! Ik heb ook enorm genoten van het westerse eten.

Er was gisteren één iets dat de sfeer een beetje verpest heeft voor me: m’n nek. Toen ik wakker werd is er iets in m’n nek gesprongen. Daar had ik de hele dag een beetje last van. Toen we ’s avonds thuis kwamen heeft Bram nog zalf gaan halen voor me. Hij is teruggekeerd naar het gebouw waar ik slaap en vroeg de nachtwaker om het hek niet dicht te doen. Anders zat hij binnengesloten. Hij was pas bij me en had me de zalf gegeven toen de vrouw van het gezin dat aan de andere kant van de gang woont, aanklopte. De nachtwaker had haar gebeld om te zeggen dat er iemand binnen was. Dit om even te illustreren hoe groot de sociale controle hier is. Iedereen weet alles. Niet dat we iets verkeerd deden of zo, ze wilden het gewoon even navragen. Deze ochtend wist mister Biju ook al dat ik een zere nek had. Hij verblijft ’s nachts niet eens op de campus. Iedereen weet hier echt alles.

Vandaag is het de dag van de republiek. Vanochtend was hier dus voor de gelegenheid een reünie van de oud-studenten. Het leek een beetje op the annual day: 2 uren van speeches die kort werden onderbroken voor een 2 minuten durende dansact. We waren dus blij toen we konden aanschuiven voor het middagmaal.

Deze namiddag gaan we met mister Biju mee naar een feest van zijn kerk. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Het zal weer een avond vol verrassingen worden.

Halverwege dag 3

We zijn net terug van de primary school. We zijn er zo'n 3 uur geweest, maar we hebben eindelijk een lessenrooster. We geven Frans, wiskunde, PAV, religie, PAV en een dansles. We hebben de lessen zoveel mogelijk verspreid over de verschillende niveaus. Dan kunnen we zoveel mogelijk vergelijken met de niveaus hier en zo. We geven ook de meest lessen samen om de grote klassen goed aan te kunnen. Voor PAV hebben we hoekenwerken gepland om zo de klassen over ons drie te kunnen verdelen. We hebben hier vandaag trouwens gehoord dat de kinderen hier heel wat eerder kunnen lezen en schrijven. Als De kindjes 6 jaar zijn, kunnen ze al vlot zinnen schrijven. Ze leren schrijven als ze ongeveer 4 jaar zijn.

Naast de gewone lessen geven we ook een presentatie over Belgie en kunnen we enkele lessen observeren om zo goed de verschillen met onze lesstijl te zien.

Ik wil ook nog het een en ander zeggen dat ik voorheen steeds ben vergeten. Alles is hier dan ook zo overweldigend. Over het eten heb ik bijvoorbeeld nog niets verteld, terwijl het wel een belangrijk deel van onze dag is. We eten hier al van ’s ochtends warm en pikant. We hebben hier alledrie wel wat problemen mee. Thuis zou ik ’s ochtends wel eens een warm bord spaghetti eten, maar dit is toch nog van een ander niveau. Deze ochtend zijn ze niet in de kantine gaan eten, maar hebben we fruit geheten. Zalig! Het fruit smaakt hier helemaal anders. Bananen zijn zoeter, mango’s ook, ananas is zoet en vreemd genoeg doet je tong geen pijn als je een hele ananas opeet. Hier zijn mango’s goedkoop en appels duur. We genieten dus ten volle van alle luxefruit hier. Je kunt al heel wat bananen en mango’s kopen voor minder dan 2 euro. De mensen verdienen hier dan ook maar een derde van wat de gemiddelde Belg heeft.

Naast het eten zijn ook enkele andere heel normale dingen hier anders. We douchen ons hier met koud water, slapen onder een muskietennet, ...

Deze middag gaan we naar een groot feest in de lagere school. Ik zal heel wat foto’s nemen. Alle vrouwen zullen hun sari dragen, we zullen dans zien en de slimste kinderen krijgen een prijs. Ik kijk er al naar uit!

tweede volle dag

We hebben net het computerlokaal gevonden. We hoeven dus niet meer op elkaar te wachten als we op de computer willen. Tijd dus voor een uitgebreid verslag van de voorbije dagen. Laat ik beginnen met gisteren.

We zijn dus naar de lagere school geweest. We hadden eerst een kort gesprek met miss Parimal. Zij zal ons voor de rest van onze stage begeleiden. Ze vroeg ons wat we wilden doen en wanneer we konden komen naar de school. Ongekende luxe dus, zelf beslissen wat we konden doen. We ontdekten echter vrij snel, dat dit eigenlijk echt geen luxe is. Ze nam ons mee naar een klaslokaal waar we een les Engels konden meevolgen. De leerkracht stelde ons kort voor aan een 40-tal verwonderde kindergezichtjes. Alle kinderen hier lijken verwonderd te zijn dat hier witte mensen rondlopen. In de school zijn we dus constant bezig met handjes schudden, onze naam zeggen en hun namen uitspreken.

De tweede les was een les Frans. De leerkracht was er echter niet. Als de leerkracht er niet is blijven de kinderen gewoon onbewaakt achter in klas. Er zitten geen ramen of deuren in de klassen, dus kan je je wel voorstellen dat we door het hele schoolgebouw van overal lachende en spelende kinderen konden horen. De leerkrachten zijn trouwens verwonderd dat de kinderen niet willen zwijgen zonder bewaking. Nuja, we waren dus aangekomen in de les Frans zonder leerkracht. Miss Parimal vroeg me om ze les te geven. Ik stond dus plots voor een klas van 40 leerlingen zonder enige voorbereiding. Toen bleek dat er ook nog leerlingen in de klas zaten die helemaal geen Frans volgden, was de chaos in m'n hoofd compleet. Ik heb ze dus een Frans liedje geleerd. Gelukkig duren de lesuren geen 50, maar een kleine 40 minuten. De volgende les werd ik opnieuw naar een klas Frans gebracht, terwijl de jongens een les social sciences gingen volgen. Dit keer had ik dus al een improvisatieplan. Deze les viel dus stukken beter mee.

Nadien konden we een les religie bijwonen. Ongeloofelijk wat we daar gehoord hebben! Zowel de leerlingen als de leerkracht hebben een enorm magisch geloof, waarin God hun grote redder is en ze onvoorwaardelijk moeten blijven geloven. De kinderen lezen de bijbel en zijn ervan overtuigd dat alles echt gebeurd is. Ongeveer 1/4de van de leerlingen ging dagelijks naar de mis, de rest toch zeker wekelijks. De meesten biechten ook wekelijks. We vonden het alledrie onvoorstelbaar. Nadien volgde nog een laatste les Engels. De lessen zijn hier helemaal anders georganiseerd. Het lijkt alsof ze slechts 2 werkvormen kennen: doceren en herhalen. Alle leerstof wordt echt in hun hoofdjes gedrild. De oefeningen worden gemaakt en hermaakt tot ze ze bijna uit hun hoofd kennen. Ik denk dat de leerlingen in Belgie dit nog geen 5 minuten volhouden!

In de namiddag zijn we dan om water en fruit geweest. We hebben onze ogen echt de kost gegeven. Het is ongeloofelijk wat je hier allemaal ziet. Hier en daar zie je langs de straat een vuurtje. Ik weet echt niet hoe ze er komen, maar niemand kijkt ernaar om. Ik begrijp niet dat hier niet vaker grote branden uitbreken. Mensen steken kleine restjes afval ook gewoon in brand, we kijken dus al niet meer op als we brandlucht ruiken. Voor de rest ligt er ook vrij veel afval langs de straten. Hier en daar een gevallen teenslipper of papiertjes, die dan later wel eens zullen opbranden vermoed ik. De wegen zijn veel kleiner en onverzorgder. Eigenlijk is alles te onvoorstelbaar voor woorden. Tim heeft alle foto's op zijn blog gezet, dat zal een correcter beeld geven dan wat ik kan vertellen.

Ik heb zelf geen foto's omdat het voor Tim makkelijker is om ze via zijn laptop op internet te krijgen. Je kan ze vinden onder de links naar onze Blogs. Ik probeer zelf ook even een link te zetten, laat me weten of hij werkt: http://picasaweb.google.nl/degrandet/India1#

Deze voormiddag zijn terug naar de lagere school geweest om er te bespreken wat we de rest van de periode zouden doen. Veel is er nog niet uit de bus gekomen. De mensen werken hier veel, maar minder efficient dan in Belgie. Ons totale schema begint ook langzaamaan vorm te krijgen. Ik zet het zo snel mogelijk op de blog zodat jullie zien zaar ik mee bezig ben.

Eerste dag

Vandaag hebben we niet echt veel tijd, dus wordt het een kort berichtje. Jammer, want we hebben heel wat meegemaakt en geleerd vandaag. Deze voormiddag zijn we naar de lagere school hier geweest. Heel andere manier van werken hier. De klassen bestaan uit ongeveer 40 leerlingen. De leerlingen worden dus niet echt betrokken in het leerproces. Vreemd genoeg blijven ze redelijk aandachtig. De lessen bestaan vooral uit doceren en heeeeeeeel veel herhaling. De leerlingen krijgen alles erin gedrild. We hebben zelf al enkele lessen mogen geven. Ik heb nog nooit zo onvoorbereid een les gegeven. De leraar Frans is blijkbaar afwezig dus waren ze blij dat ik er was. Als een leraar afwezig is, laten ze de klas trouwens gewoon alleen. Heel bizar. Er zijn ook geen deuren aan de klaslokalen dus kun je je wel voorstellen dat lesgeven niet zo makkelijk is als bij ons. Morgen hopelijk meer hierover.

Deze middag zijn we naar het dorpje / stadje geweest om water te halen. Echt een eye-opener. Tim zal proberen om vanavond nog foto's op z'n blog te zetten. Die van ons volgen morgen met de nodige uitleg. Iedereen kijkt er naar ons. Alle kinderen roepen naar ons. Het is simpel om kindjes hier gelukkig te maken: Je zegt gewoon hallo. Wildvreemde mensen vragen ons constant wie we zijn en waar we vandaan komen. We zijn echt een attractie. Vanavond zijn we bij een jongen uitgenodigd die volgende week naar Belgie komt. Ik kijk ernaar uit!

Tot morgen

Vlucht

Oef, eindelijk aangekomen!

We hebben een vermoeiende nacht achter de rug. We hebben alle vliegtuigen gehaald hoewel we kort even gepanikeerd hebben toen we onze aansluiting naar Cochin moesten halen. Ons vliegtuig uit Bahrein had vertraging opgelopen en het was zowieso een beetje spannend. Toen we aankwamen in Cochin werden onze ogen direct open getrokken. Zoooooo veel kleuren. Die kleuren zijn we na een halve dag al bijna gewend. Het verkeer, dat zal een heel ander verhaal worden. Tim heeft navraag gedaan en blijkbaar zijn er wel degelijk verkeersregels. Ik kan je verzekeren dat het zo niet lijkt. Iets anders dat we ijverig zullen moeten oefenen is hun nee knikken als ze eigenlijk ja bedoelen. Nee knikken is overdreven, het is eerder een 'zo ongeveer'-knikken. Ik ben van plan het toch een beetje na te doen. Nu ben ik immers de rare...

Morgen kunnen we langzaamaan in ons werk hier rollen. In de voormiddag gaan we naar de lagere school om er kennis te maken met de klasjes en onze taken voor de week nadien te krijgen. Ze verwachten van ons dat we toch al kort voor de klas staan om ons voor te stellen. In de namiddag krijgen we tijd om onze lessen voor te bereiden. Ik denk dat we ook dan ons schema zullen krijgen voor de eerstvolgende dagen. We zien wel.

Vannacht zal ik niet te laat gaan slapen. De voorbije nacht was dan ook een kort nachtje van 4 uur. Uitgeslapen zijn, zal voor mij hier in elk geval niet moeilijk zijn. Om 21 uur moet ik naar m'n kamer. Veel gezellige avondwandelingen zal ik hier dus niet doen.

Tot later1

Eindelijk

Eindelijk!

De examens zijn achter de rug en de resultaten zijn nog niet bekend. De perfecte periode dus om me van niets meer aan te trekken en me ten volle te concentreren op m'n vertrek. De zenuwen beginnen de kop op te steken. Er moet dan ook nog heel wat gebeuren: valiezen maken, enkele stage-afspraken voor als ik terug ben, hier en daar nog afscheid nemen, m'n visjes nog eens vers water geven,...

Tja, het is een korte en drukke periode, maar de beloning zal groot zijn. We hebben van onze mentor al een eerste overzicht gekregen van wat we allemaal zullen doen. Als we ter plaatse aankomen zal dit rooster waarschijnlijk alweer veranderd zijn, maar voorlopig ziet het er goed uit:
- De eerste twee dagen mogen we observeren en kennismaken
- Dan is het al weekend dus zijn we vrij
- De eerste week lopen we mee met een school waar we lessen zullen volgen
- De tweede week lopen we mee met een andere school: een lerarenopleiding. We zullen enkele lessen volgen maar ook zelf een paar lessen geven.
- De derde week mogen we weer naar onze eerste school
- De laatste twee weken mogen we helpen met de organisatie Rajagiri outreach. Dit is een organisatie die kindjes onder z'n hoede neemt en door de kindjes te helpen proberen ze het hele dorp vooruit te helpen.

Een echte gedetailleerde invulling hebben we dus nog niet. Het wordt nog een beetje spannend afwachten.