Laatste dag

Dit weekend zijn we dus naar Trivandrum getrokken. Om eerlijk te zijn, we hebben van trivandrum zelf niet zo veel gezien. De ouders van Jacob hadden ons aangeraden om de nacht door te brengen in Kanniyakumari. Dit is het uiterste zuiden van India. Je kunt er dus de zon zowel zien opkomen als ondergaan in de zee. Toen we aankwamen in Trivandrum wilden we dus een bus nemen om nog wat verder te trekken. Terwijl we stonden te wachten werden we constant gevraagd of we geen taxi wilden nemen. Uiteindelijk hebben we dat ook gedaan. Voor 250 roepie, oftewel ietsje meer dan 4 euro konden we drie uur reizen met de taxi in plaats van 4 uur met de bus. Heel confortabel reizen dus.

Onderweg hebben we een hotel opgezocht in de gids. We hebben geopteerd voor een middelduur hotel maar uiteindelijk toch een dure kamer gekozen. Met vier personen op een kamer met een prachtig balkon en zicht op zee. Tja, we hebben er toch bijna 30 euro voor betaald. Voor de mensen hier is dat verschrikkelijk duur. Nuja, t was ons laatste weekend dus vonden we dat we wel even mochten decadent doen.

We hebben s avonds enkele kilometers verderop naar de zonsondergang gaan kijken. Echt heel erg mooi. We hebben ook nog in de zee gezwommen. Heerlijk! S ochtends konden we vanuit de hotelkamer van de zonsopgang genieten. De dag nadien zijn we vertroken naar kovalam. Een toeristisch strand waar we van de zon en het strand konden genieten. Bram en ik zijn ook met een bootje mee gaan snorkelen. het bootje was in elkaar gesjord volgens het principe hout drijft, dus moet het bootje zelf niet waterdicht zijn. Voor de rest wel leuk. Onder water konden we dolfijnen horen. We hebben geen enorm spectaculaire dingen gezien, maar k ben wel blij dat we het gedaan hebben.

We hebben dan de bus richting Trivandum genomen en daar heel lekker gegeten. We hebben dan ook kort een hindoe tempel bezocht. We konden jammer genoeg wel niet naar binnen. Het was een privetempel waar enkel hindoes in de traditionele kledij naar binnen mochten. Nuja, de buitenkant was ook mooi en we konden ons een beeld vormen van de binnenkant. We hebben ons dan niet ver van het station in een koffiebar geinstalleerd. Tot daar onze Trivandrum-uitstap. Er stond immers nog een 4,5 uur durende treinrit op het programma. Aangekomen in Kalamassery hadden we nog net tijd om iets van fruit te kopen en dan vlug naar de kamers.

Vandaag was een beetje raar. Deze voormiddag zijn we gaan afscheid nemen in the primary school en naar de bank geweest. We hebben dit weekend op Elines kosten geleefd en nu kunnen we dus dat bedrag terugbetalen zonder extra geld over te hebben. We hebben ook nog even goeiedag gaan zeggen aan Pareed. Dat is de man van het kotje waar Bram en Tim s avonds nog iets gingen gaan drinken.Hij verstaat geen Engels dus hebben we een kort tekstje laten vertalen in het Malayalam. Toen hij iets in z’n eigen taal las van die blanke mensen was z’n gezicht goud waard.

Deze namiddag hebben we ons dan vooral beziggehouden met de valies klaarmaken. Nu moeten we nog even afscheid nemen van de hoge pieten hier in school. Tja, zo gaat dat hier he. Dan nog vlug even langslopen bij de ouders van Jacob. We kunnen daarna nog iets eten en dan snel voor enkele uren in bed.

Om 24u30 moeten we weer uit ons bed om de taxi te nemen naar de luchthaven. Hier moeten we namelijk 3 uur voor het vliegtuig de lucht in gaat op de luchthaven zijn. Tja, indische efficientie. Dan weer richting Belgie. We komen dinsdag om ongeveer 21u aan.

Vrijdagmiddag

Al een tijdje geleden dat ik geblogd heb. Niet echt wegens tijdsgebrek, wel omdat er niet echt zo heel veel gebeurd is. De rondleiding in outreach stelde niet zo heel veel voor. Na een tijdje wachten werden we bij de directeur gebracht. We konden even met hem praten, maar hij zei dat hij het druk had. We werden daar dus vrij snel weer buiten geborsteld. We konden dan naar een powerpoint presentatie kijken. Een van de medewerkers gaf ons wat uitleg over outreach en hun projecten. Heel interessant voor het eerste half uur. Later verzwakte de aandacht toch beetje bij beetje. Het was wel een heel vriendelijke man. We hadden hem al eerder ontmoet dus konden we een beetje praten. Het was naar zijn huwelijk dat we geweest zijn enkele weken terug.

Na de powerpoint hebben we gevraagd om een kindje te sponseren. Met heel veel enthousiasme kwam een nieuwe persoon ons heel wat uitleg geven. Het komt er eigenlijk op neer dat we een deel van het schoolgeld van het kindje betalen. We geven het dus geen geld voor de ouders om eten te kopen of zo. Het is de bedoeling dat ze zoveel mogelijk zelf doen. Maar doordat ze geld uitsparen op schoolgeld, kunnen we meer geld besteden aan andere uitgaven. Door het kind te helpen hopen ze de hele gemeenschap te helpen. Het geschoolde kind kan immers de boel optrekken.

De namiddag was dan een regelrechte ramp. Ze hadden ons gevraagd om tegen 14u weer op de bureau te zijn. Dan zouden we de rest bespreken en het kindje toegewezen krijgen. We kwamen aan en werden direct naar de visitorsroom gebracht om even te wachten. Die even werd 1uur en 30minuten. Toen is Bram gaan vragen wanneer er iemand zou komen. Ze wisten gewoon niet wie er bij ons moest zijn en wat we moesten doen. Nog wat later kregen we dan de papieren van ons kindje in de handen geduwd en konden we weer gaan. Een heel nutteloze namiddag dus. We hebben nadien nog wat schoolwerk gedaan, kwestie van toch nog het gevoel te hebben dat de hele dag niet nutteloos was. Na 2 uur wachten heb je dat wel.

Een beetje extra informatie over mijn kindje: Het is een meisje van tien. Ze haalt tot nu toe goede punten op school. Ze heeft nog een zus en een broer geloof ik. (ik ben de papieren natuurlijk op mijn kamer vergeten vandaag). Haar vader heeft een inkomen van 1000 roepie per maand. Haar moeder is huisvrouw. De vader heeft geen vast beroep maar doet alle werkjes die hij in handen kan krijgen. Zijn inkomen is dus erg onstabiel. Hij is daarnaast ook nog alcoholverslaafde. Hij drinkt dus ook nog heel wat geld op. Logisch dus dat dit gezin in de problemen zit. Buschauffeurs hebben hier 6000 roepie inkomen. Dat is vrij laag, maar wel nog voldoende om hun gezin te onderhouden. Ik vrees dat je met 1000 roepie al blij mag zijn als je je eten kunt betalen.

De dag nadien konden we dan hun projecten gaan bezoeken. Het beloofde een leuke dag te worden. De persoon die mee was van Rajagiri grapte en grolde met de jongens mee. Ze was een beetje te laat, maar na de dag voordien stelde dat niets voor. We namen de bus naar de ferry en met de boot gingen we dan naar een dorpje. In dat dorp was er een opvangcentrum voor ouderen. We gingen dit opvangcentrum bezoeken. Het was deels gesponserd door outreach. We konden daar gewoon even zitten. We vroegen toen om de opvang ernaast ook even te zien. Dat was een opvang voor kleine kinderen. We hebben daar een liedje gezongen en zij hebben ook een liedje voor ons gezongen. We zijn toen teruggekeerd naar de oudjes. Ze hebben ons het project uitgelegd. De oudjes komen er tegen rond 11uur. (Wij waren er al van ietsje na 10, weer wachten dus). Dan is er een kort gebed. Om 12u30 krijgen ze eten. Intussen kunnen ze wat praten. Het eten wordt gesponserd door mensen uit de omgeving of outreach.

Tijdens de ‘wachtperiode’ tussen 11 en 12u30 werd onze begeleidster plots heel erg moe. Ze verveelde zich volgens ons. Ze nam ook niet echt initiatief om iets te doen. Als we iets wilde vragen aan de oudjes, antwoordde zij. We konden niet direct communiceren aangezien de mensen geen Engels praatten. De dame heeft ons dan even meegenomen voor een wandeling. Ze klaagde echter constant dat ze moe was. Niet echt een gezellige wandeling dus. Toen we terug waren vroeg ze ons of we geen spelletjes kenden. Tim heeft een goocheltruk gedaan met een spel kaarten. Dat was nog redelijk leuk. Toen hebben we dirigentje gespeeld. Dat is een spel waarbij iedereen de dirigent moet nadoen en een buitenstaander dan moet raden wie de dirigent is. De oudjes vonden het nog leuk, de dame vroeg na 3 rondes echter al of we een ander spel kenden. We zijn toen maar begonnen met dingen uitbeelden maar de oudjes wilden dit niet echt doen. We hebben dan maar gewoon een beetje gepraat en gewacht. We kregen eten dat veel te pikant was voor ons. Echt niet lekker. Het is niet gelukt om alles op te eten, maar we hebben toch beleefd ons best gedaan. De dame van outreach zat trouwens met nog langere tanden te eten dan wijzelf.

Toen heeft ze ons meegenomen terug naar de boot. Tijdens de wandeling terug hebben we ontdekt dat ze echt wel heeeeeeel moe was. Een slak ging vlugger volgens mij. Ze had zich trouwens niet goed geinformeerd over het uur waarop de boot kwam. Bijgevolg hebben we nog een uur en een half gewacht.

Toen konden we eindelijk naar de volgende plaats.We konden gaan kijken naar een dorpsschool. We hadden echter maar een half uurtje voor onze volgende boot vertrok. We hebben ook 5 min verloren bij de directrische omdat onze dame zat te bellen. We hadden dus nog tijd om vlug even in de klassen te kijken. We konden ook even praten met de studenten maar dat haalde niet veel uit. Ze begrepen niet echt wat we zeiden. We mochten ook geen fotos nemen in de klassen. Jammer. De klassen waren helemaal anders dan de school hier in Rajagiri. Er stonden geen echte muren tussen sommige klassen. Gewoon een bord. Dat was trouwens het enige didactische materiaal dat er in de klassen aanwezig was. Je kan je die klassen echt niet voorstellen. Op de gang (in open lucht) gingen wel enkele kaarten. We hebben ons toen terug gehaast. Alleen de dame was niet zo gehaast. We weten niet of ze weer het verkeerde uur had opgezocht, of als de boot al vertrokken was, maar er lag in elk geval geen boot. Ik vermoed dat hij elk moment kon aankomen. Ze wilde echter nog even naar het toilet dus moesten we nog naar een huisje wandelen van een van de medewerkers van outreach die dichtbij woonde. Toen we terug waren vroeg ze zich af waarom de boot niet kwam. Tjah...

Al bij al ben ik wel blij dat ik de dorpjes eens gezien heb. Het leven is er toch anders dan in de stad. De mensen hebben er geen stromend water in de huizen. Ze moeten dus met hun potten staan wachten tot er water komt. Ik begreep het systeem niet echt. Om de twee dagen konden ze water halen, maar ze hadden wel water uit een pomp. Blijkbaar was die pomp aangesloten op een circuit met drinkbaar water en werd die weer weggehaald. Ze moeten dus wel een watervoorraad inslaan voor 2 dagen. De scholen zijn ook helemaal anders. Ik vraag me af wat voor job de mensen in de dorpen hebben. Er is een heel moeilijk vervoer tussen de dorpen onderling en de stad. Je ziet ook niet echt veel winkeltjes of zo. Ik vrees dat daar de meeste armoede zit. Heel wat kinderen uit de school werden trouwens gesponserd door Outreach.

S avonds waren we bekaf van al dat wachten (geloof het of niet) en hebben we onszelf getracteerd op een ijsje. Op de weg terug naar huis zijn we nog even langs het gezin van Jacob gelopen. Ze willen ons vandaag in Ernakulam zien en ons enkele mooie kerken tonen. Ik vrees dat het niet echt interessant zal zijn. De kerken hier zijn echt niet mooi in vergelijking met de Belgische. De bedoeling was eigenlijk samen met hen een Engelse viering bij te wonen, maar die is blijkbaar enkel op zaterdag. We hebben gisteren wel al een viering in het Malayalam gezien hier op de campus. Jacobs vader gaat er elke dag heen en zijn zus soms. We zijn dus een dag met hen mee geweest. Het was een heel erg gestructureerde viering. Het volk moest evenveel zeggen als de priester. Alles was dan ook elke dag hetzelfde. Elke dag werden precies dezelfde dingen gezegd. Een homelie tussenin hadden ze niet. Ook enkele zelfgevonden voorbeelden of zo pasten niet in het plaatje. We waren dan ook blij dat de vieringen hier maar 40 minuten duren.

Deze voormiddag zijn we al naar de primary school geweest. We wilen afscheid nemen van miss Parimal en the principle voor we weer naar Belgie vertrokken. Dat is een beetje mislukt. Ze waren beiden afwezig. Maandag willen we teruggaan naar the primary school. We willen die mensen daar zeker nog bedanken. Hopelijk hebben we deze middag meer succes in Saint Joseph college. Dat zal wel, daar zijn ze op de hoogte van onze komst.

Aan zulke dingen voel je toch dat de boel hier op z’n einde loopt. Ergens begint het te kriebelen om Belgie terug te zien. Ik zou India wel willen meenemen in m’n valies. Ik denk dat ik het toch moeilijk zal hebben om dit land achter me te laten... Nu, nog niet getreurd. We hebben nog een heel weekend voor ons. Morgenvroeg vertrekken we naar Trivandrum. Blijkbaar hebben ze daar prachtige stranden en is de stad echt de moeite waard. Ons laatste weekend gaan we dus daar spenderen. We moeten de boel wel zelf organiseren. Deze keer had mister Biju geen contacten. Jammer, maar we vinden onze weg wel. Het zal in elk geval goed zijn om weer op de Belgische manier initatief te leren nemen.

Woensdagochtend

Gisterenochtend zijn we naar het weeshuis geweest. Het was niet ver, maar de wandeling in de broeierig hete zon, deed ons toch zweten. Toen we aankwamen konden we eerst even praten met een van de zusters. Blijkbaar leiden ze de boel daar met drie zusters. Ze zorgen er voor 9 kindjes. Het is de bedoeling dat mensen die kindjes adopteren. Als ze voor hun 5 jaar nog niet geadopteerd zijn, moeten ze naar een ander weeshuis.

Na ons gesprekje mochten we naar boven om de kindjes te zien. Toen we binnenkwamen was er even paniek. Twee kindjes begonnen te huilen. Tja, vreemden in huis he. Na een tijdje ontdooiden ze toch. De zusters gaven ons een meisje van 1 jaar in onze armen. Tim zal het geweten hebben dat ze niet veel ouder was. Terwijl ze op zijn arm zat, begon een bruine smurrie zijn baan te vinden in haar doek. (Een echte pamper droegen ze niet. Wel zo’n doeken). De zusters reageerden niet echt, en het meisje voelde er niets voor om van die confortabele arm af te gaan. Intussen had ik zelf al een jongen op de arm die ietsje ouder was. Geen gevaar dus. Die kindjes hechten zich wel heel snel aan je. Hij huilde heel erg toen we binnen kwamen, maar zeker even erg als ik hem weer op de grond probeerde te zetten.

Nuja, eigenlijk begrijp ik wel dat ze veel aandacht voor ons hadden. Ze hebben echt niet veel speelgoed. Ook andere gewone stimulussen zijn afwezig. Ze waren dus blij met wat afleiding. In hun box ligt er enkel een spinariekleurige matras om op te slapen. Voor de rest waren er wel enkele dingen die aan een touw hingen boven hun hoofd, maar daar konden ze enkel mee spelen als ze bij iemand op de arm zaten.

Felix, een duitse jongen die mee was, wist ons echter te vertellen dat dit een heel goed weeshuis is, waar de kindjes eigenlijk veel speelgoed hebben. In de meeste gewone gezinnen, is er blijkbaar gewoon niets van speelgoed. Tja, dan denk ik toch even aan onze rotverwende westerse kindjes. Moest ieder westers kindje 1 speeltje afgeven, zouden ze hier allemaal doodgelukkig zijn met hun ene ding.

In de namiddag zijn we dan bezig geweest met schoolwerk. Ik was eigenlijk blij dat ik dat kon doen. Het computerlokaal heeft hier immers airco. Om 18u30 konden we naar de joga lessen. Die waren voor 1 dag verplaats van ’s ochtends naar ’s avonds. Na zo’n warme dag was het bijna een zweet-les. We hebben de zonnegroet geleerd. Het lijkt heel simpel, maar in deze broeierige hitte, is het eigenlijk echt lastig. Ik heb trouwens de indruk dat mijn spieren strammer worden in plaats van slapper. Hopelijk zit de warmte daar ook voor iets tussen. Gisteren heb ik trouwens op een foto mijn eigen poep eens goed zitten bekijken. Dat zag er ook een beetje anders uit toen ik hier aankwam. De eerste thuisweek zal ik toch maar eens beginnen met wat sport en veel sla eten. ;-)

Deze middag krijgen we een rondleiding in outreach. Mister Biju zei dat we vooral zouden moeten lezen waarmee ze zoal bezig zijn, dus ik verwacht niet dat het echt interessant zal zijn. We weten namelijk al veel dingen van Eline en de Duitsers die daar werken. Morgen gaan we dan enkele van hun projecten bezoeken. Dat zal interessanter zijn, maar ook lastig in de warmte. De zomer begint hier toch stilaan een feit te zijn.

Maandagmiddag

Vandaag terug van de houseboats. Het is hier een snikhete dag. Het internet vertelde me dat het hier op dit moment 31 graden celcius is. Ik moet zeggen, het voelt aan alsof het 40 graden is. We smelten hier met de Belgen dus lekker weg onder de bakkende zon. Om m’n blog te schrijven heb ik dus gekozen voor het computerlab. Een heerlijk geairkoelde ruimte. Nog zeker 25 graden, maar dus wel stukken aangenamer.

Dit weekend zijn we dus weggeweest met de houseboat. Zondagochtend vroeg de trein genomen. De eerste kennismaking met de treinen hier viel goed mee. Eline had ons voorbereid op een bomvolle trein waar ze de mensen net niet stapelen. Op Zondag valt dat blijkbaar stukken beter mee. We hebben een rustige reis van 2 uurtjes gehad. Dan de riksja genomen naar de houseboat. Die mannen blijven toch iets speciaals hoor. Als je prijs vraagt aan de ene is het 8 kilometer ver en moet je 80 roepie betalen, volgens de andere is het maar 5 kilometer ver en moet je evenveel betalen. Uiteindelijk zijn we er met 50 roepie vanaf gekomen. Lager kon blijkbaar niet voor een blanke. Biju zegt dat hij zo’n 40 roepie betaald.

Toen we op de houseboat zelf aankwamen, wisten we bijna niet wat we zagen. Zo’n luxe! Ze hadden ons verteld dat het leek op een drijvend hotel. We hadden meer luxe dan een hotel als je het mij vraagt. Twee tweepersoonskamers met airco en badkamer, 3 mensen ‘personeel’: een kok, iemand om rond te varen en een ingenieur voor moest er iets aan de motor schorten en dan natuurlijk nog ons ‘terras’ op het voordek van de boot met een salon en een eetplaats.

Het varen zelf had ik ook helemaal anders verwacht. Ik had gedacht dat we op een kleiner bootje gingen zitten en dus ook op kleinere riviertjes gingen varen. Nu bleek echter dat we in kolonne met de andere housebouts op de grote rivier bleven. Ik had gehoopt op redelijk veel natuur, dat hebben we dus niet echt gehad.

Nu, je hoort me niet klagen hoor. We hebben bijvoorbeeld wel rijstvelden gezien. Ook verschillende mensen die in de rivier aan het baden waren of hun was aan het doen waren. Rivieren worden hier echt nog actief gebruikt in het dagelijkse leven van de mensen. Ze wassen er zichzelf, hun kleren, hun potten en borden, ze gebruiken het water,… Vreemd genoeg vervuilen ze de boel wel enorm! Ze gooien echt alles in het water. Ze snappen blijkbaar nog niet dat dat schadelijk is.

Het eten op de boot was trouwens heel lekker. Niet echt vreemd ook, ze zijn gewend van voor blanke toeristen te koken. Het eten was dus perfect aangepast. Het was nog steeds Indisch, maar helemaal niet pikant of special. Voor de rest was de boot ook rustig. We konden op het gemak een gezelschapsspel spelen, iets drinken, …

Deze ochtend zijn we dan teruggespoord richting Ernakulam. We hebben er een heerlijke portie noodles verorberd. Terug in ons eigen dorpje hebben we nog tiketten gekocht. We hebben foto’s laten afdrukken en op een kadertje geplakt om aan iedereen te geven die ons hier geholpen heeft. Daar moeten nu nog etiketten op om onze namen en zo op te schrijven. Nog een korte taak dus voor deze avond.

Morgen gaan we normaal het weeshuis bezoeken. We hebben mister Biju echter nog niet gezien, dus echte zekerheden zijn er in dit leven niet.

Zaterdagmiddag

Vandaag een heel rustige dag. We hebben wat tijd voor onszelf. Deze voormiddag zijn we dus vooral bezig geweest met schoolwerk en planningen voor volgende week. We hebben dus niet echt veel interessants gedaan. Even een kort verslag dus van wat ons nog te wachten staat.

Deze namiddag moeten de jongens nog de rest van de was doen. Daarna gaan we naar Ernakulam. We willen er een foto laten afmaken voor alle mensen die hier iets voor ons gedaan hebben. Een geschenkje bij wijze van spreken. We zullen moeten wachten op de foto’s dus zullen we waarschijnlijk heel de namiddag doorbrengen in Ernakulam. Deze avond zijn we uitgenogdigd om naar de ouders van Jacob te gaan eten. Het is een tijdje geleden dat we nog bij hen thuis zijn geweest. Ik kijk er dus wel naar uit. Vooral omdat ik vermoed dat we heeeeeeel lekker gaan eten.

Morgenochtend vertrekken we dan om kwart voor zes naar de stad om de trein te nemen. We gaan de hele dag en de nacht die erop volgt doorbrengen op een houseboat op de backwaters. Iedereen die dit al heeft gedaan was vol lof hierover. Iets wat dus wel de moeite waard zou zijn om vroeg op te staan. Als we maandagochtend dan weer van de boot afstappen gaan we het stadje bezoeken. De volgende dagen zal ik dus ook niet kunnen bloggen.

Ons programma voor volgende week hebben dan op 1 dag na helemaal hervormd. Dinsdag gaan we naar outreach om daar wat uitleg te krijgen over hun werking en hun projecten. Woensdag gaan we naar een institutioneel weeshuis. Als mister Biju dit laatste gepland krijgt ten minste. Hij leek een beetje verward toen we dit vroegen. Ik denk dat hij ons alleen het mooie India wil tonen. Nuja, als we er zelf naar vragen zal hij het wel regelen zeker? Donderdag vergezellen we dan Eline naar het project van outreach waar zij mee bezig is in Tirshur (of zo???). Het gaat over vrouwenemancipatie. Iets wat hier zeker welkom is als je het mij vraagt. Vrijdag willen we dan nog even teruggaan naar the primary school en het saint joseph college om die mensen te bedanken en afscheid te nemen voor we terugkeren naar Belgie. Zaterdagochten vertrekken we dan weer heel vroeg richting Trivandrum, de hoofdstad van Kerala. We willen de stad bezoeken en naar het schijnt zullen we naar het strand kunnen ook.

Na ons weekend in Trivandrum mogen we beginnen met koffers pakken. Man, nu begint het toch wel heel snel te gaan. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik besef dat ik hier eigenlijk nog niet lang genoeg ben en hier ook niet lang genoeg zal zijn. Ik heb kunnen proeven van de cultuur, maar heb hem niet gesmaakt. Nu, ik denk dat ik al dankbaar mag zijn dat ik toch ten minste heb kunnen proeven.

Vrijdagavond

We hebben net onze laatste twee dagen in Saint Joseph college achter de rug. Met pijn in het hart hebben we vandaag een 200-tal studenten en een 10-tal leerkrachten achter ons gelaten.

Gisteren reden er geen bussen. We moesten dus een riksja nemen om op school te geraken. Door het propvolle verkeer waren we ietsje te laat op school. Geen probleem. Ze hadden het volle begrip voor onze situatie. Heel wat van de studentes was door de staking gewoon moeten thuis blijven. Na een kopje thee konden we naar de les chemie.

De studenten waren nog steeds lessen aan het geven dat de medeleerlingen moesten evalueren. Dit keer waren er echter geen leerlingen aanwezig. De helft van de studentes mocht dus leerling spelen. Het derde lesuur mochten we bij deze studenten aansluiten. We konden mee chemische experimentjes uitvoeren als echte leerlingen. Heel leuk eigenlijk. Tijdens de groepswerkjes kon ik wat praten met de medestudentes. Niet zoals het hoort, ik weet het wel, maar zo leert de leerkracht toch omgaan met tetterende leerlingen. ;-)

Na de les hadden de leerlingen enkele kleine acts voor ons voorbereid. Een liedje, een dansje en enkele goochelshows. Echt heel leuk en lief. We hebben ook nog een liedje gezongen. “Het is een nacht” was aan de beurt. Toen ik de betekenis uitlegde besefte ik nog maar eens hoe verschillend onze culturen zijn. Je vraagt of ik zin heb in een sigaret: Roken is hier bij wet verboden. Iedereen doet het wel, maar in het geniep. Om daar dan een liedje over te zingen is wel heel vreemd. T is 2 uur ’s nachts. Na 23uur hoor of zie je hier niet veel volk meer, behalve dan ongure types. Het leven binnenshuis wordt niet openbaar besproken. We liggen op bed. Geen seks voor het huwelijk, dus heb ik maar gezegd dat het een getrouwd koppel was op huwelijksreis. In een hotel, in een stad, waar niemand ons kent, waar niemand ons hoort en niemand ons stoort. Onmogelijke situatie hier. De muren hebben oren. Iedereen weet hier echt alles. Op de vloer, ligt een lege fles wijn en kledingsstukken die van jou of mij kunnen zijn. Alcohol is hier ook iets wat niet wordt gebruikt in het openbaar. De meeste meisjes hebben waarschijnlijk nog nooit alcohol gedronken. Tja, ik heb de boel wel een beetje toegelicht toen ze vroegen wat de betekenis was.

Enkele uren later zat de schooldag erop. We zijn naar de lokale markt getrokken. Ongeloofelijk. Daar waren ze blijkbaar niet gewend om blanken te zien. Even algemene commotie dus. Voor de rest heel erg tof om eens te zien. De lokale Ann en Geert hebben hier een geimproviseerd kraampje. De meeste mensen staan echter in kleine winkeltjes. het “marktplein” was overdekt met zeilen. We waren eigenlijk op zoek naar rode bananen. We hebben alles gevonden, behalve natuurlijk datgene wat we zochten.

S avonds nog een artikel geschreven voor het lokale schoolkrantje en dan naar de kamer.

Vandaag reden de bussen weer. Het verkeer leek echter nog drukker dan gisteren. Hoewel we vroeger waren vertrokken dan gisteren, waren we dus weer te laat. Nuja, veel les hebben we toch niet gehad. Ik moest m’n sari nog aantrekken. Ik had daar hulp voor nodig dus heb ik dat daar gedaan. De jongens hadden al hun dothi aan. Zowel leerkrachten als studentes waren heel erg enthousiast. Nadien was de voormiddag op 1 lesuur na echter al om.

In de namiddag hadden ze een speciaal uitzwaai programma voorbereid. Enkele liedjes en dansjes. Ook verschillende speeches om ons te bedanken dat we er waren. Dan konden wij natuurlijk ook beginnen met hen bedanken. Ze vroegen nog een algemene indruk van onze tijd op hun school en een Vlaams liedje. Het is Raymond van het Groenewoud geworden met “Vlaanderen boven”. Enkele studentes kenden dat liedje al. We hadden het hen een tijdje voordien in de Engelse les geleerd. Nog even ons liedje zingen in het Malayalam en de podiumplicht zat erop.

Nadien nog kort even door de studentes Engels meegesleurd. Ze wilden nog even met ons praten voor we vertrokken. Op het feit dat de jongens bijna met een nieuwe vriendin naar huis konden na, heel gezellig. Een klasfoto met de Belgen kon natuurlijk ook niet onbreken.

Na het afscheid met de studentes volgde natuurlijk het afscheid met de 2 leden van de staf waarmee we het meest contact hadden. Ik kreeg van beiden een dikke knuffel. Dat deed wel een beetje raar. Ik heb hier nog niemand zien knuffelen. Een van beiden was trouwens een zuster. Nog nooit voordien geknuffeld met een zuster in van die typische kleren. Een klein beetje vreemd op het eerste moment, maar de hartelijkheid zorgde dat dit gevoel snel over was.

Vanavond dan opnieuw over de markt gelopen om nog vlug iets te halen. Man man man. Ik kon bijna door de grond zakken. Ik met m’n sari en de jongens met hun Dothi. Nu had werkelijk iedereen ons gezien. De marktkramers maakten om het meest lawaai. Ze waren heel positief hoor, dat wel. Maar ik had t leuker gevonden als ze wat stiller positief hadden geweest. Tja, marktkramers, tis toch een ras apart. ;-) Ik heb zelfs iemand gezien die snel z’n gsm nam om een foto te nemen. Toch een beetje een filmster gevoel.

Deze avond hebben we eindelijk nog eens een rustige avond waarop we kunnen bloggen. Morgen slapen we wat langer en kunnen we nog wat schoolwerk voor het thuisfront afwerken. Dat zal intussen ook al dringend nodig zijn.

woensdagavond

Oef, eindelijk nog eens tijd om te bloggen. Er is zo veel gebeurd dat ik bijna niet meer weet waar ik moet beginnen.

Vrijdag zijn we s ochtends nog naar school geweest. Er was een cursus EHBO. T minste wat ik ervan kan zeggen is dat ik het toch een beetje een zonde vond van de tijd. De gastlector gaf heel erg theoretische uitleg en dingen die iedereen eigenlijk al wist. Voor de rest was hij ook alleen voor 200 studentes. Ze konden dus niet allemaal even oefenen om te reanimeren. Als ze het dus ooit nodig hebben, zullen ze het niet kunnen/durven toepassen.

Na het middagmaal zijn we dan vertrokken richting Moonar. De eerste keer dat we hier een staatsbus hebben genomen. Toch een stukje rustiger dan de gewone bussen. Dat was maar best ook. We hadden een tocht van 4 uur voor de boeg. Naarmate de uren verstreken werd het koeler. Niet koud, wel aangenaam en draagbaar van temperatuur.

Toen we s avonds aankwamen bij de broer van mister Biju bleek dat we in het retraitecentrum zouden verblijven. Toen hij onze kamers toonden, konden we onze verbazing niet onderdrukken. We bleven daar slapen om de prijs te drukken, maar we bleken op een prachtige plaats te zitten. We hadden ruime kamers in dezelfde gang. Aan iedere kamer was een toilet verbonden en we konden buiten warm water halen om ons te wassen. Een prive badkamer dus! S avonds konden we ook gewoon samen zitten zonder dat daar een probleem van werd gemaakt. We hadden ook niet echt een uur waarop we in de kamers moesten zijn. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om uitgebreid de sterrenhemel te bewonderen. Zo helder, hadden we hem nog nooit gezien. We kregen er ook echt heel lekker eten. We hebben er bijvoorbeeld voor de eerste keer weer soep gegeten.

Na een aangename avond en een heerlijk onbijt trokken we met een jeep de bergen in. We hadden de vorige dag al een beetje van het landschap kunnen bewonderen uit de bus, maar nu reden we er echt met de jeep in. Ongeloofelijk mooi. Het deed me even denken aan de Alpen, maar dan met palmbomen. Later reden we de theeplantages in. Onbeschrijfelijk. We proberen vanavond de foto’s on line te krijgen. Het lijken allemaal een beetje postkaartjes. Toch heb ik het gevoel dat die foto’s nog niets zijn in vergelijking met het echte beeld.

Toen we met de jeep de theeplantages inreden, moest het ook wel de moeite zijn. Tims toeristengids vertelde dat de streek slechte wegen had, maar dat was zwak uitgedrukt. Er was gewoon geen weg meer. Wel een breed wandelpad, dat echt niet effen lag. We werden dus goed door elkaar geschud. Het loonde wel de moeite. We kregen er een prachtig uitzicht voor terug, samen met een bende apen dat we in de bomen konden zien met een verrekijker, vrouwen die thee aan het plukken waren, verschillende koeien langs de weg,...

We hebben die dag ook nog op de rug van een olifant gezeten. De tweede keer al deze reis, maar we zullen dat waarschijnlijk nooit meer doen in ons leven. Het blijft trouwens een vreemde ervaring. We hebben ook nog hun dam gezien waarmee ze hier hun electriciteit opwekken. Alle electriciteit komt hier uit natuurlijke bronnen. Het is stukken goedkoper is hun verklaring. Aan het natuurvriendelijke aspect hadden ze nog niet gedacht. Later zijn we ook nog naar een echo-punt geweest. Waar we onze echo konden horen. Behalve de tientallen winkeltjes voor toeristen was daar echter niet zo heel veel te zien.

De volgende dag hebben we een theemuseum bezocht. We werden er uitgelegd hoe ze de theeblaadjes dan effectief verwerkten tot thee. Daarna konden we vlug iets eten in een indisch restaurantje (of hoe moet je zoiets noemen???0. Dan konden we de bus op voor weer een trip van 4 uren naar Thekkedi.

We konden er in een hotel slapen. Toen we aankwamen bleek dat we met 4 personen op dezelfde kamer zouden slapen. Ongeloofelijk dat ze dat op die manier georganiseerd hebben als je weet dat de jongens hier met moeite s avonds nog op ons terras mogen zitten.

De dag nadien vroeg moesten we vroeg uit de veren voor een boottocht. We konden genieten van prachtige zichten in het natuurparken. We hebben ook heel wat dieren gezien. Prachtige vogels, verschillende troepen everzwijnen (of iets wat erop gelijkt), buffel of bizon of zo, (of weer iets dat gelijkaardig is), wilde olifanten in de verte,...

Na de boottrip zijn we te voet het park in getrokken met een gids. Eigenlijk wel een lastige wandeling. We hebben ook niet echt spectaculaire dieren gezien. De sfeer die er hing was wel leuk.

Daarna terug de bus op voor 6 uur richting thuisbasis. We hebben dan nog genoten van een lekkere pizza-hut maaltijd. Westers eten was al heel lang geleden, dus dat mocht nog eens vonden we.

Vandaag en gisteren konden we dan terug naar de les. De leerkrachten hebben nu zoiets als stage. De leerlingen uit de secundaire scholen komen om les te volgen. Er is 1 persoon die les geeft, de andere moeten een evaluatieblad invullen. De evaluatiebladen zijn wel niet zoals die van ons. Ze evalueren weer alleen maar een paar vaardigheden. Sommige lessen die wij barslecht vinden, vinden zij best wel oke. De meeste van hen zouden onmogelijk kunnen lesgeven in Belgie. De studenten zijn hier echt braaf. Ze zitten gewoon altijd te knikken. In Belgie is er toch heel wat meer uitdaging aan het beroep. Hier pompen ze de leerlingen vol met weetjes, zonder dat ze die ook echt moeten begrijpen. Ze zijn ook echt niet kritisch tegenover hun eigen materie. Ze kunnen goed puntjes opsommen, maar ze geven nooit uitleg, laat staan voorbeelden.

Nuja, k stel het misschien wel een beetje extreem. Ik moet toegeven dat ik toch al een les of twee heb gezien die redelijk goed waren. Het zijn ook nog maar hun eerste echte lessen. Hun stage is hier trouwens niets in vergelijking met die van ons. Ze moeten hier in totaal 30 lessen geven over hun vak en dan nog een 5-tal andere. Dat verspreid over 30 dagen. Ze moeten dan wel hun lesvoorbereidingen schrijven in plaats van typen, ze hebben er ook wel de tijd voor.

Sinds deze morgen volgen we trouwens Yoga lessen. Elke dag moeten we nu vroeg uit ons nest. Om 6u30 worden we in de les verwacht. Tot nu toe heb ik nog geen pijnlijke rekoefeningen moeten doen of zo. Het enige probleem dat de jongens ondervinden is dat ze toch liever wat langer slapen. Tijdens de relaxatie-oefening moeten ze vooral hun best doen om niet te relaxt te raken (lees: niet in slaap te vallen).

Morgen is er hier een bussstaking. We zullen dus proberen met de riksja naar school te gaan. Ik vrees een beetje voor moeilijkheden en heel weinig studenten op school. Nuja, we zien wel. T is India, dan moet je openstaan voor verrassingen heb ik al gemerkt.

Woensdagavond

We moeten s ochtends om 10 uur in school zijn en doen daar een uur over. Om 9 uur moeten we hier dus vertrekken. We mogen om 8 uur gaan ontbijten. Ons ochtendschema zit dus een beetje raar in mekaar. Voor we hier vertrekken hebben we dus niet echt tijd om nog iets te doen, maar teveel tijd om niets te doen. Nuja, als we dan om 10 uur in school zijn mogen we eerst even praten. Ze willen hier vooral dat we veel rusten en tijd hebben om te praten. Daarna kunnen we naar de lessen. Gisteren hebben we hun manier van microteaching leren kennen. Het houdt in dat ze vaardigheid per vaardigheid oefenen voor de klas. Er zijn in totaal 41 vaardigheden waarvan ze er 3 of 4 oefenen voor de klas: Blackboardwriting, Questioning, conforming (iemand bevestigen als hij op een vraag heeft geantwoord) en dan nog verschillende manieren van vertellen, of zo. Dat laatste heb ik niet echt begrepen. De studenten moeten dan een les geven waarin ze alleen op het bord schrijven, en daar niets bij vertellen. Alleen vragen stellen, zonder extra uitleg te geven,... Heel saai voor de medestudenten om naar te kijken. Nuja, zolang de leerkracht erbij blijft, doen ze allemaal heel hard hun best om op te letten.

We hebben ook een les wetenschappen gevolgd. De studenten moesten er per groep een bekende wetenschapper presenteren. Het valt op dat de studenten hier zelf veel meer inbrengen dan wij doen in onze opleiding. Ergens is het normaal. Ze hebben al een bachelor in hun vak, en leren nu enkel nog lessen geven. De inhoud kennen ze dus al. Het probleem is echter, dat ze niet voldoende feedback krijgen. Ze krijgen geen concrete tips om de aandacht beter vast te houden bijvoorbeeld. Ze weten wel dat ze actieve werkvormen moeten gebruiken en dat ze zoveel mogelijk uit de studenten zelf moeten halen, maar ze passen het niet toe. Ze moeten het blijkbaar enkel weten, want leerkrachten geven er ook geen commentaar op dat ze het niet doen.

Trouwens, nu ze op school weten dat we graag aardappelen eten, geven ze ons die ook. S middags krijgen we naast onze portie rijst, dus ook een beetje gefrituurde patatjes. Ze blijven wel nog steeds bij onze tafel staan, vol angst dat we mogelijk iets tekort zouden hebben.

We hebben ook een les gehad waarin de studenten konden in interactie treden met ons. We mochten weer op het podium gaan zitten en de studenten konden vragen stellen. Ik vond het toch vreemd. De ene helft lag te slapen in de les, de andere helft zat overenthousiast te luisteren. We hebben nadien ook de kans gehad om in de gang een beetje na te praten. Persoonlijk vind ik dat stukken interessanter dan zo in groep. Een nadeel is dat er wel altijd een leerkracht in de buurt blijft. Ik heb het gevoel dat dat het gesprek toch af en toe een beetje belemmerd.

De laatste les gisteren was een soort knutselles. De studenten moesten leren bloemen maken. Op zich wel een leuke les, maar ik vraag me af wat het nut ervan is... Sommigen zeggen dat ze tijdens een fieldtrip dat dan aan de mensen kunnen leren en dat die mensen dan bloemen kunnen verkopen. Nja, ik stel er me wat vragen bij.

Na de lessen zijn we dan een webcam gaan kopen. Die op Tims computer werkt niet meer. We hebben dus nog even in de stad blijven rondlopen. Tegen de tijd dat we thuis waren was het alweer 20u. Avondeten dus en dan naar de kamer.

Vandaag hebben we zelf een les moeten geven over Europa en Belgie. Ik weet niet of de studenten het zo interessant vonden, maar de leerkrachten waren er in elk geval van te spreken. Toen ik vroeg hoe we onze presentatie nog konden verbeteren, zeiden ze in elk geval dat ze goed was. Nja, ik had toch wat meer didactische tips verwacht. We hebben namelijk gewoon een powerpoint getoond en een beetje gedosseerd.

Deze voormiddag was er in de les social sciences een quiz. Tim en Bram zaten vanop hun plaats mee te quizen. De studenten vonden het grappig en uiteindelijk mochten ze meedoen. Ze hebben het er nog goed vanaf gebracht: tweede plaats. K vond het persoonlijk wel sterk. Er zaten verschillende vragen in over India, gelukkig konden ze die goedmaken met de vragen over het onbekende Europa.

Deze avond zijn we nog vlug langs een boekenwinkel gelopen. Het was de bedoeling om om 18u een sessie yoga te volgen maar de leerkracht had een dubbele boeking. De yoga is dus voor vrijdag.

Maandagavond

Het feest in de primary school was maar matig. Tja, dat heb je als je te hoge verwachtingen schept. Het was een dag waarop leerkrachten, ouders en heel erg getallenteerde kinderen het podium op mochten. Heel wat ouders dachten dat ze getallenteerd waren, maar hadden toch een klein inschattingsfoutje gemaakt. Nuja, na ietsje meer dan een uur waren we ervan af. Daarna ging het programma verder in open lucht. Er stonden allerhande kraampjes waar we dingen konden kopen. Eline en ik hebben bijvoorbeeld henna op onze hand laten zetten door 1 van de meisjes van de primary school. Onvoorstelbaar hoeveel geduld ze had. Toen het wat later werd hebben we nog een maaltijd gekregen in dozen dat we hier konden opeten. Ik kon bijna m’n oren niet geloven. Ze hadden al zoveel voor ons gedaan, ons een geschenkje gegeven en nu betalen ze ons eten nog ook. Over hun gastvrijheid kan je toch niets anders doen dan veel lof brengen.

Gisteren was dan een complete rustdag. S ochtends stond er een ayurvedische massage op het programma. We konden daarvoor naar een soort hospitaal. Ze konden er dus de restanten van m’n zere nek even onder handen nemen en even kijken naar de rest van m’n spieren die hier ’s ochtends o zo moeilijk op gang komen. Voor de rest was het eigenlijk echt genieten. Het begin was wel even onwennig hoor. Ik mocht beginnen met me helemaal uit te kleden. Twee dames hebben me dan een soort papieren slipje aangedaan, dat je met touwtjes op de zijkant moest dichtknopen. Ik mocht op een stoetje gaan zitten voor een hoofdmassage. Olie in m’n haar, maar dat was ik snel vergeten toen ze begonnen te masseren. Daarna waren m’n armen en m’n bovenlichaam aan de beurd (geen gene voor de borsten, maar ook daar heb ik me snel over gezet). Toen mocht ik op een mat gaan liggen en hebben ze me met hun voeten gemasseerd. Het lijkt me een heel werk. Ze hielden zich vast aan een touw met hun handen, lieten een voet op de grond en masseerden me met de andere voet. Daarna mocht ik op een tafel gaan liggen om ook nog eens door hun handen bewerkt te worden. Daarna kon ik in een soort stoomcabine “bekomen”. ZALIG! Een korte douche nadien en ik was weer klaar voor een nieuwe week.

We hadden echter nog een hele middag voor ons voor we weer aan de slag moesten. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om iets te gaan eten aan daarna naar het strand te gaan. Dat moet je hier toch eens gezien hebben! Indiers moeten het badpak en de zwembroek nog uitvinden. Ze gaan gewoon met hun kleren in zee. Vrouwen meestal maar tot aan hun knieen, maar mannen zwemmen hier echt met hun jeansbroek. Sommigen trokken ook heel wat uit en stonden in hun onderbroek. Ze doen ook helemaal anders. Indiers zie je niet genieten van de zon. Als je mensen zag op hun handdoek liggen, als je dat al zag, waren het blanke toeristen. Indiers hadden gewoon geen handdoek mee. Hoe ze dat dan deden voor de terugweg weet ik echt niet. De mensen gedroegen zich echt weer als kinderen. Volwassen mannen waren zandkastelen aan het maken en tekeningen aan het maken in het zand. Anderen waren aan het vliegeren met van die kleine papieren vliegertjes.

Wij zijn een beetje buiten de drukte geweest (indierst houden van drukte, ze zoeken elkaar op, als je dus een kilometer verder wandelt, is er veel minder volk). Ik heb daar andere kleren aangetrokken om in de zee te gaan (ik had geen zwempak mee, k had dus gewoon verste kleren meegenomen. k was dus heel aangepast voor de gelegenheid) , de jongens hebben gewoon hun zwembroek aangedaan. Het water was heerlijk warm (stukken warmer dan ons zwembadwater in de duikclub als je t mij vraagt). We hebben dus ietsje meer dan 2 uur kunnen genieten van zee en zon.

’s Avonds kwamen we dus helemaal uitgerust thuis, klaar voor de nieuwe week.

Vandaag zijn we naar St. Josephs teacher training geweest. We merkten direct dat ze daar niet gewend zijn van blanke gasten over de vloer te krijgen. Nadat we de directrice ontmoet hadden, samen met de dame die zo een beetje verantwoordelijk voor ons zou zijn, mochten we de studenten ontmoeten. Ze zaten allemaal samen voor de eerste les (200 studenten). We konden dus direct de hele groep ontmoeten. Onder luid geklap stapten we de zaal binnen. We mochten direct op het podium zitten. We werden hartelijk verwelkomd en kregen elk een roos. Nadien moesten we alledrie even zeggen wie we zijn. Als dat achter de rug was mochten we naar een kamertje daar vlakbij. We mochten er even zitten en praten met de leerkrachten en een studente.

Toen volgde de eerste les: Engels. Ze hadden een les gemaakt en die moesten ze nu in klas bespreken. Na wat uitleg van de leerkracht bleek dat de studenten een les hadden gemaakt in groepen volgens de oude manier van werken. Volgende week zouden ze de nieuwe en correcte aanleren. Waarom ze dan niet meteen de nieuwe aanleren is me een raadsel. Volgens hen moeten de studenten eerst de oude techniek beheersen voor ze de nieuwe zullen begrijpen. Ik moet zeggen: Ik heb de oude nooit gezien, maar begrijp wel de nieuwe.

Daarna konden we eten. Ze hadden heel wat lekkers klaargemaakt voor ons. We mochten echter niet betalen. Ik denk dat ik morgen toch nog eens zal aandringen. Ze doen echt veel moeite voor ons. Het was trouwens ook een beetje vreemd. Ze blijven hier bij ons staan als we eten, om er zeker van te zijn dat we niets meer nodig hebben. Voor ons voelt dat een beetje aan alsof ze op onze vingers kijken. Nuja, voor de rest was t wel lekker. De jongens hebben trouwens van hun tong laten rollen dat ze graag aardappelen eten. Ze zouden proberen om er morgen voor ons klaar te maken. We hebben ze ervan proberen te overtuigen dat dit echt niet nodig was. Tevergeefs vrees ik. Na het eten hebben we naar een DVD over het ontstaan en de visie van de school gekeken. De klank kon niet echt luid dus we hebben er eigenlijk niets van begrepen.

De volgende les was er een van psychologie. We hebben door de cursus van een studente gebladerd en ze zien ongeveer hetzelfde als wij hebben gezien. Maar dan int kort. Het lijkt op een samenvatting van onze 3 jaar. Wel enorm saai.

Daarna volgde een les guidance en counseling. Het leek een beetje op onze agogische vaardigheden met enkele achterliggende psychologische theorieen. De vreemdste les die ik ooit heb gezien! Als de studenten even de aandacht verloren, vroeg de leerkracht ze om allemaal even te flapperen als vogels. Het raarste was dat de studenten dat nog gewoon deden ook. Daarna moesten ze 1 keer in de handen klappen, dan 2 keer en 3 keer tot slot. Ze hebben die les ook 3 keer een liedje gezongen. Gewoon, middenin. Tijdvulling als je het ons vraagt. Ze heeft vroeger gestopt ook en we moesten nog even zeggen hoe wij die materie zagen. Ze had gewoon niet genoeg voorbereid voor die dag. Wel heel grappig om te zien voor ons. Echt raar dat die studentes ook gewoon meedoen.

Tussen de twee lessen mochten we weer even naar ons kamertje. We mochten iets drinken, voor de rest van de studenten was er echter geen pauze. Alle blikken waren dus weer op ons gericht als we de klas weer binnenstapten.

Leuk detail: Het is een meisjesschool. Tim en Bram zijn dus de enige jongens. We vallen dus extra op en ik heb de indruk dat van sommige meisjes de hormonen toch een klein beetje op hol slaan.

Nog iets dat hier vreemd was: een vierde van de meisjes is hier al getrouwd en er zijn er al verschillende met kinderen. Op dit moment lopen daar 2 zwangere vrouwen rond. Blijkbaar de normaalste zaak van de wereld.

Na deze les hadden de studenten lichamelijke activiteit ofzo. We moesten niet meedoen, maar konden wel kijken. Alle studentes stonden nog in hun sari (hun uniform is een sari, liever zij dan ik!) en moesten nu hun voorbereiding voor de sportdag oefenen. Het was echter niet echt intensief. Ze moesten de ene keer in rijen staan, de andere keer weer in een cirkel of rondmarcheren. Dan moesten ze hun armen in de lucht steken, opzij, naar beneden,... Grappig om te zien.

Weer iets helemaal nieuws dus voor de volgende week. Zelf weer op de schoolbanken, en toch een stukje observeren.

Zaterdagvoormiddag

Gisteren dus naar het weeshuis geweest. Mevrouw Chanterie had ons verteld over een weeshuis en had ons gewaarschuwd dat het nogal choquerend kon zijn. Dat de methodes die ze er hanteerden niet altijd die waren die we in het Westen nastreven. Wij hebben echter iets helemaal anders gezien.

Het weeshuis was een deel van SOS kinderdorpen. Zoals de naam het zegt, ging het echt om een dorp met weeskindjes. Het was een weeshuis, maar je kon als kind volgens mij op geen betere plek terecht komen. Het principe is het volgende: Alle kindjes worden ingedeeld bij een moeder. De moeder vormt dan met haar kindjes een gezin. Elke moeder heeft ongeveer 10 kinderen in huis. De jongens gaan vanaf hun 12 jaar naar een jongenshuis. Het is een soort internaat. In het weekend en tijdens de vakantie keren ze terug naar huis. In hun internaat staat er wel een man aan het hoofd. Zo krijgen ze niet enkel een vrouwelijke opvoeder. De kindjes gaan buiten het dorp naar school. Zo leren ze heel wat andere kindjes kennen. Ze voelen zich op die manier ook helemaal normaal. Ze hebben immers een moeder en veel broers en zussen. Ze mogen kindjes uitnodigen naar hun huis en zo. De moeder houd alles in de hand. Zij bepaald welke kleren de kinderen dragen, wat ze eten,… Het weeshuis komt daar niet in tussen.

De moeders worden gekozen volgens een selectieprocedure. Eerst is er een opleiding van 6 maanden. Daarna gaan de moeders meewonen in het dorp. Ze wonen een maand bij elk gezin in. Die gezinnen moeten haar dan evalueren. De moeder krijgt ook telkens de kans om uit het project te stappen als ze dat wil. Als ze alle gezinnen heeft doorlopen gaat ze inwonen bij het gezin waar een moeder op pensioen gaat. Als de eerste moeder dan op pensioen gaat, neemt de nieuwe haar plaats in. Voor de kinderen is dit wel geen nieuwe moeder. Ze wordt dan tante genoemd. Enkel voor de nieuwe kinderen is ze de moeder. Er zijn wel enkele voorwaarden aan verbonden: je moet 35 jaar zijn en je mag niet gehuwd zijn en geen kinderen hebben. Blijkbaar is het hier niet echt een probleem om moeders te vinden.

Toen we langs de verschillende huizen liepen, kon ik mijn bewondering niet echt onderdrukken. Het idee is prachtig en de gezinnen hadden niets te kort. Sos children helpt de kinderen. Ze handelen altijd in het belang van het kind. Als een kind mishandeld wordt, kan het daar dus ook geplaatst worden.

Er bestaan hier natuurlijk ook nog gewone weeshuizen. We hebben die wel nog niet gezien. Blijkbaar hangt het van de situatie af waar het kind geplaatst wordt. De nabestaanden kunnen het bijvoorbeeld naar een gewoon weeshuis brengen. Daar zitten ze wel samen per geslacht en per leeftijd. Ze moeten er ook een uniform dragen. Een heel verschil dus.

S avonds hebben we dan onze maag gevuld in Aluva. Een heerlijk stukje kip met een soort koek dat je in saus moest doppen. Echt lekker. De kip was gegrild op een soort barbeque. We waren er per ongeluk terecht gekomen. Het was de bedoeling indisch tee ten, maar het is dus een Middenaziatisch gerecht geworden. Tja, vanavond een nieuwe poging.

Deze ochtend hebben we weer een Malayalam les gevolgd. Ik denk dat ik de boel toch eens goed zal moeten bekijken. Je beseft pas weer hoe moeilijk het is om een taal te leren, als je weer vanvooraf aan moet beginnen.

Daarna even vlug de mails gecontroleerd. Nu ben ik net terug van het gezin die in de kamer tegenover mijn vorige kamer leeft. De vrouw heeft me geholpen om m’n sari aan te trekken. Ik zit hier dus op dit moment in sari. Heel warm! Het ziet er frisser uit, omdat je buik niet bedekt is, maar dan heb je de rok nog niet goed bekeken. Ik zal er trouwens nooit in slagen dat alleen aan te trekken. Al die plooien. Ik zal hem misschien wel kunnen aantrekken, maar niet op de manier dat hij moet zijn. Gelukkig mag ik eender wanneer teruggaan.

Ik heb hem aangetrokken omdat we deze namiddag naar een feest in the primary school gaan. Een perfecte gelegenheid dus om feestkleren aan te trekken. Dit keer gaan we enkel voor het culturele stuk. De bekeruitreiking slaan we over. De leraars gaan dansen. Als ik de kindjes zie dansen ben ik hier al onder de indruk. Van de leraars verwacht ik dus heel wat. Voor we vertrekken hebben we nog wat tijd om te werken voor school. Gelukkig, anders raakt ons werk uit Belgie nooit af.

Vrijdagvoormiddag

Gisteren was een leuke dag. Ietsje drukker dan verwacht, maar leuk druk. In de voormiddag zijn we dus naar school getrokken. Door een kleine wijziging in het programma konden we alle lessen in de voormiddag meevolgen. Des te beter voor ons natuurlijk. Zo konden we in de namiddag mee met Eline en mister Biju naar Ernakulam. De laatste lesjes waren nog leuk. We waren wat milder voor de laaste les. Als de leerlingen iets vroegen gingen we er dieper op in. Gevolg: Ze hebben hun speeltijd en sporttijd afgestaan om les te blijven volgen. We mochten ze bezighouden zo lang we wilden. Ergens wel life. Na de les volgde iets dat een beetje vermoeiender was: handtekeningen uitdelen. Het klinkt raar, maar kindjes vragen hier vaak een handtekening van ons. Ik weet ook niet waarom. Het was onze laatste klas dus namen we de tijd om dit ook effectief te doen. Er waren 41 leerlingen en na de les hadden ze allemaal 3 handtekeningen. Nadien was ik toch even blij dat ik geen filmster ben. De lessen die volgden konden we gewoon observeren. We moesten dus zelf geen les meer geven. Daar konden de leerlingen ons dus niet meer echt bezighouden.

Die namiddag zijn we dus naar Ernakulam getrokken. Eerst nog vlug m'n kleren opgehaald van bij de kleermaker, Die zijn dus ook eindelijk in orde! Mister Biju is met Eline naar de politie geweest en wij kregen even tijd om te shoppen. Nadien heeft hij ons meegenomen naar een plaats waar we koffie konden krijgen (koud en warm) en heerlijke ijsjes. Het was een beetje als Belgie in een potje (Brams woorden, hij mist zijn ijsjes). We trokken verder en hebben toen een winkelcentrum en een supermarket gezien. Een echte supermarket ( Het deed me een beetje denken aan huis Maria, wel nog ietsje kleiner, zonder de koelsectie, slager en het brood.). Daar zullen we zeker nog gebruik van kunnen maken.

Toen we terug huiswaards wilden keren, werden de bussen ergens opgehouden. Mister Biju bleef geduldig wachten. De jongens hadden echter genoeg wortels geschoten en besloten iets te gaan drinken. Na een fris pintje voor hen en een heerlijke orange juice voor de meisjes redden de bussen wel weer en konden we dus huiswaarts vertrekken. Net op tijd voor het avondeten: heerlijke chappatie. Tijdens het eten kwam er plots een man met ons praten. Een gast hier. Volgens mij een redelijk belangrijke ook, want er stonden constant 2 mensen bij hem en zijn vrouw om hen te helpen. Toen hij opstond schoten ze direct te hulp. Eigenlijk wel grappig om te zien. Hij was gewoon nieuwsgierig wie we waren. Hijzelf was hier een soort informaticaleraar of zo, als ik het goed begrepen heb (maar dan waarschijnlijk wel een hele belangrijke). Hij had een tijdje in Frankrijk gestudeerd en lesgegeven. Ik heb dus eindelijk nog eens deftig Frans gehoord.

Na het eten nog even naar huis geskypet. Het was dus vrij laat toen we terugkeerden naar onze kamer. Plots had iemand onze meisjesstemmen gehoord. Ramp o ramp, vrouwen die na 21u nog niet op hun kamer zijn. Tja, dat moeten we dus morgen (vandaag) melden aan de directie hier. Maar nu direct naar bed!

Tja, de sociale controle hier is en blijft enorm, zelfs als de jongens bij ons zijn, blijven we vrouwen en moeten we ons ernaar gedragen. Ik vraag me af wat ze zouden zeggen als ze wisten dat we enkele dagen geleden met hen iets gaan drinken zijn. Dat is dan vermoedelijk iets dat ze zich zelfs niet kunnen inbeelden. Nuja, in het vervolg zorgen we ervoor dat we weer vroeger op onze kamer zijn. Dat zal beter zijn voor hun zielenrust.

Vanochtend hebben we een korte les Malayalam gekregen. Sinds Eline er is, hebben ze daar plots wel allemaal tijd voor. Ik veronderstel dat ze voor haar bereid zijn om tijd te maken aangezien ze hier heel wat langer zal zijn dan wij.

Daarna zijn we terug geweest naar de primary school. Father Antony wilde ons nog spreken. Na heel wat vertraging kwam er een heel comite bij te kijken. De directrice, de father, onze begeleidster en nog enkele mensen die we niet kenden waren er. Ze hebben ons een afscheidsgeschenkje gegeven. Toch vreemd. Uiteindelijk hebben zij een dienst aan ons bewezen dat we er mochten zijn. Ik denk wel dat ik er nog eens langsloop als ik tijd heb. Gewoon hallo zeggen.

Deze namiddag gaan we naar een weeshuis. Ik vrees een beetje dat we er ons niet echt verstaanbaar zullen kunnen maken. We zullen er ook maar een heel korte tijd zijn, dus zullen we waarschijnlijk enkel de toerist kunnen uithangen en kijken. We waren bereid een weekend op te offeren, maar mister Biju wilde het zo regelen. Tja, hij zal ook wel zijn redens hebben. Deze avond zijn we vrij (om vroeg op onze kamer te gaan zitten). Morgenochtend gaan we weer Malayalamlessen volgen. In de late namiddag gaan we naar een feest in de primary school. Ik zal met Eline wat vroeger gaan, zodat ze ook kan zien hoe de bekers worden uitgedeeld. De jongens komen enkel voor het culturele stuk. Na de lessen Malayalam ga ik trouwens naar iemand die me zal helpen m’n sari aan te doen. Ik denk dat die les nog heel wat meer oefenwerk zal vragen…

Woensdagavond (donderdag on line wegens woensdag geen internet)

Zaterdagavond was een prachtige avond. We zijn met Clemens (de duitse jongen) naar de pizza hut geweest. We hebben dus heerlijk gegeten. T smaakte naar echte westerse pizzas. Met een volle maag zijn we dus terug naar school getrokken, klaar om zondag weer heel wat lesjes te maken.

Zondagochtend is Eline aangekomen. Ik moest ook van kamer verhuizen. Ik deel nu een kamer met haar net buiten de school. We kunnen het gelukkig goed met elkaar vinden. We verstaan mekaar in kleine dingen wat het leven voor ons alletwee een stuk aangenamer maakt. We hebben bijvoorbeeld besloten om een dweil en wat kuisproduct te kopen voor in onze verblijfplaats. We waren het hierover direct eens. Tja, we verjaren dan ook alletwee op 16 april...

De zondagochtend hebben Eline en ik ons dus geinstaleerd in onze nieuwe kamer. Terwijl ze sliep (ze had s nachts gevlogen) hebben de jongens en ik verder lessen voorbereid. Die namiddag zijn we dan naar een Hindu huwelijk geweest. We waren er een beetje vroeg, maar een korte wandeling kon dit euvel makkelijk verwerken.

Toen de rest van het volk ook begon toe te stromen, kon je toch voelen dat er een ander sfeertje hing dan tijdens onze huwelijksfeesten. Uiteindelijk kwamen de bruid en de bruidegom aan. In het Hindoeisme zijn er blijkbaar voor alles speciale tijdstippen. Alles wordt een beetje bepaald door de stand van de sterren. Als ze zich niet aan deze tijdstippen houden, zal hun huwelijk minder goed verlopen. Zo moesten ze bijvoorbeeld voor 14u30 in hun huis zijn. In hun huis moesten alle oudere vrouwen hen dan voeden. Ze kregen een brouwsel van melk met banaan voorgeschoteld.

Behalve het ceremoniele van het feest, was het ook heel vreemd hoe de bruid en de bruidegom zich gedroegen. Geen lieve woordjes, korte begrijpende knikjes,... Tja, de huwelijken blijven hier grotendeels bepaald door de ouders. De bruidegom was dan ook bloednerveus terwijl de bruid ver van straalde. We hebben ze maar heel even zien lachen. Een ander detail. Ze moest die dag 3 verschillende saris dragen, dure saris. Dat is zoals wij drie verschillende trouwjurken moeten aandoen. Een ongeloofelijke meerkost. Daarbij komt dat er op de feesten hier makkelijk 800 mensen zijn. Het trouwfeest waar wij op aanwezig waren, war redelijk klein. Er was zo’n 500 man.

Maandag zijn we dan met volle moed beginnen lesgeven. We mochten beginnen met 3 uren dans geven. Eline is met ons meegekomen. De plopdans had ze snel onder de knie, dus kon ze ons makkelijk helpen. In de namiddag hebben we de recource room bezocht. het lijkt een beetje op onze taakklasjes in de lagere school. Volgens mij een enorm goed initiatief van de school hier. Hierna hebben we een geintegreerde klas gegeven.

Na schooltijd heeft miss Parimal ons meegenomen naar een soort indische jaarmarkt. Het was een enorme tent (met airco ;-) ). Je kon er vanalles kopen, van plasma televisies tot zakjes popcorn. Dat eerste hebben we niet gekocht, dat laatste wel. Daarna zijn we nog met Eline om kleren geweest. S avonds dan nog aan onze lessen gewerkt. We waren thuis voor het avondeten, maar moesten werken tot we naar bed moesten. De volgende dag hebben we weer enkele geintegreerde lessen gegeven en konden we naar een les dansen gaan kijken. Amai! Da was wa anders dan onze plopdans. Als we dat zagen begrepen we hoe het kwam dat die kindjes in 30 minuutjes ons dansje konden. Ze hebben ons een dans getoond voor de Hindoegod Krishna. Enorm indrukwekkend. Tim en Bram hebben een filmpje gemaakt, maar het toont nog altijd niet hoe goed het wel is. Kleine details zijn verloren gegaan. De houding van hun handen bijvoorbeeld. Ze hebben ons enkele basishoudingen voor hun handen getoond. Er waren er verschillende tussen die ik niet eens kon nadoen. Mijn handen waren niet sterk of lenig genoeg. Ze hebben ons ook enkele basispassen getoond. Ik kan het echt niet beschrijven. Het deed me een beetje denken aan ballet, iedere beweging heeft een naam. Maar dan dubbel zo moeilijk. Echt indrukwekkend.

Na de les zijn we dan Franse dialogen gaan opnemen, zoals beloofd aan het schoolhoofd. Alleen was het ietsje anders dan we het ons hadden voorgesteld: In plaats van de dingen gewoon op te nemen, hadden ze een camera voorzien. We konden dus onze tekst niet bijhouden. Gevolg: heel wat fouten. Nuja, veel maakt het niet uit. Ze zullen het materiaal toch niet kunnen gebruiken. De leerkrachten Frans waren niet op de hoogte. Ze maken het materiaal en zullen hen dat dan gewoon geven. Maar de dingen die wij moesten doen zijn veel te moeilijk voor die kindjes. Die mannen hadden gewoon geen benul van waar ze mee bezig waren. Ze verstonden geen woord Frans, hoe kunnen ze dan materiaal voor dit vak maken. Ik heb me er enorm aan geergerd, nuja, veel zin had dat eigenlijk toch niet.

S avonds zijn we weer redelijk laat bezig geweest. De volgende dag (vandaag dus) moest Tim een les wiskunde geven en moesten we met z’n drieen een presentatie geven over Europa. Lijkt redelijk simpel, tot het internet plots dienst weigert. Bijgevolg zijn we gistern pas om 19u naar de kleermaker kunnen gaan. Natuurlijk al gesloten...

Vandaag hebben we dan opnieuw Frans opgenomen. Deze ochtend met de leerkracht Frans. Ze had dialogen uit het boek geselecteerd bij ons, en deze keer was het wel gewoon opnemen, in een gewone opnamekamer. Ik kon dus gerust het boek bij me houden. De lessen zijn vrij goed verlopen, zowel degene die we geobserveerd hebben, als degene die we zelf gegeven hebben. Na school moesten we weer dialogen gaan opnemen voor de andere pipo’s van Frans. Tssss, moesten ze nu ten minste zelf eens weten wat ze wilden... Nuja, we zijn daar dus ook weer vanaf. ( Wat moesten we zo ongeveer doen: 20 dialogen inlezen, tellen tot 100, vocabulaire: dieren, groenten,fruit, dingen uit een klas, eten,...)

Vandaag zijn we weer na de kleermaker geweest. Deze keer wel op tijd. 1 probleem: toen ik m’n kleren paste, bleken ze te klein. Ik mag morgen weer teruggaan. Ik denk dat ik ze zal hebben tegen de tijd dat ik weer naar huis ga.

Morgen moeten we maar 1 les zelf geven, wel nog observeren. Vanavond is dus ietsje rustiger. Oef, eindelijk een kort momentje om uit te blazen.

Zaterdagnamiddag

Gisteren geen tijd gehad om onze blog aan te vullen. Het was een drukke dag.

S morgens zijn we dus met nieuwe energie naar de school getrokken. Het tweede lesuur konden we beginnen met een les wiskunde. Tim gaf er weer het beste van zichzelf. Bram en ik gaven wat uitleg aan de leerlingen die de leerstof nog niet helemaal beet hadden. Het was dan ook een moeilijke les: een eerste inleiding op delingen.

Het derde lesuur konden we even pauzeren en ons oplanden voor het 4de en het 5de lesuur. Het vierde lesuur namen Bram en ik voor onze rekening. We hadden werkblaadjes gemaakt voor de leerlingen, die precies 2 minuten voor de les moest worden gegeven klaar waren. Je kunt dus zeker spreken van een korte stessmomentje. Tja, het bewijst eigenlijk enkel dat we de Indische cultuur hier nog niet helemaal gewend zijn. Het was een les religie. De leerkracht maakte zich niet echt druk in ons. Ze liep even binnen en buiten naar hoe ze zich die 5 minuten voelde. De leerlingen kregen een vergelijking tussen het Belgische en de Indische religieuze landschap voorgeschoteld. Voor ons was he teen vrij vermoeiende les. We moesten vrij hard ons best doe om echt bruikbaar materiaal uit de klas te krijgen.

Het vijfde lesuur was het tijd voor onze eerste geintegreerde les. Het was een enorm leuke, maar zeker even vermoeiende les. Bram, Tim en ik gingen elk met een groepje van 15 leerlingen in een hoek van de klas zitten. We gaven zo les, al zittend met een cirkel leerlingen rondom ons. Als thema hadden we het onbekende Belgie gekozen. Ik heb het gehad over onze religies en gewoontes, Bram had het over het socale aspect in Belgie: De levensloop van de mens en staatssteun. Tim nam het aardrijkskundige en geschiedkundige deel voor zijn rekening.

De leerlingen waren heel erg enthousiast. Ergens verbaast het me niet erg. Ze kennen hier dan ook geen alternatieve werkvormen. Dit was waarschijnlijk de eerste keer dat ze een hoekenwerk konden doen. Ze waren zelfs zonder enig probleem bereid om een stuk van hun speeltijd op te offeren toen we ietsje langer bezig waren dan gepland.

Uitgeblust trokken we naar de leraarskamer om te vragen aan onze begeleidster wat ze van de les vond. Onderweg werden we echter tegengehouden door een groepje leerlingen: Father Antony wilde ons spreken, de directeur van de school. Hij had gehoord dat we van Belgie waren en had dit aan de Franse taal gelinkt. Zijn vraag: We willen net als we hier nu een Engels lab hebben, ook een frans lab inrichten. Kunnen jullie ons helpen. Heel graag natuurlijk. Na heel wat weg en weer gepraat, communicatieproblemen en zo verder, begrepen we eindelijk wat hij van ons wilde. Ik weet niet waarom hij er zoveel doekjes om wond, hij wist waarschijnlijk zelf nog niet echt wat hij wilde. Het komt er dus op neer dat we een aantal gewone gesprekken gaan opnemen. Ik kreeg een boekje met Engelse gesprekken bij de dokter, in de winkel,… Het is de bedoeling dat ik die vertaal naar het Frans en dat we die gesprekken dan inspreken. Daarbij komt nog dat we hadden afgesproken met de lerares Frans dat we enkele teksten uit haar boeken zouden inspreken. Ze hier heel dankbaar gebruik gemaakt hebben van ons Frans.

Na de afspraken met de directeur konden we dan eindelijk naar de leraarskamer. Onze begeleidster vertelde dat ze het een vreemde werkvorm vond, in die kleine groepjes. We hebben haar proberen uit te leggen dat het leuker is voor ons en voor de leerlingen omdat je een veel persoonlijker contact hebt. Ik vrees dat ze het niet echt nuttig vond. Voor de rest had ze geen commentaar.

We zijn daarna nog naar de directrice getrokken. Tja, volgens de Indische normen mag je haar zeker niet overslaan he. Ze was blij ons te zien, maar kon niet veel zeggen over onze manier van aanpakken. Ze vond het vooral goed dat de leerlingen het leuk vonden, of dat zei ze toch. Ook hier denk ik niet dat ze het een echt nuttige werkvorm vond. Tja, als we hier binnen 50 jaar terugkeren, denk ik dat ze er al anders over zullen denken. Ik vrees dat we een beetje voorlopen. Ze hebben hier de middelen nog niet om te doen wat wij doen: Kleinere klassen, meer leerkrachten en administratief personeel, meer geld om zelf meer werkblaadjes te maken, een studiezaal om leerlingen waarvan de leerkracht afwezig is in stilte te kunnen bezighouden,… Ik denk dat tijd hier raad zal brengen. Als eerste zouden ze toch echt een studiezaal nodig hebben denk ik.

We hebben in de namiddag vlug wat kleren gewassen en zijn toen naar de stad vertrokken. Onderweg heb ik nog de kleren die ik had gekocht naar de kleermaker gedaan. Zij zou er de mouwen aan naaien en ze aanpassen aan m’n maat. Dindsdag mag ik erom. Intussen heb ik een bovenstuk gekocht op school. Een leerkracht vroeg me plots of ik het wilde kopen. Ik heb dus al een tenu om de nieuwe werkweek te starten.

In Cotchi zijn we naar een sigarenwinkel getrokken. Even geuren snuiven. Daarna zijn we richting het hotel vertrokken waar we met Jacob hadden afgesproken. Hij was (natuurlijk) te laat. We hebben hem leren met mes en vork eten. Hij zei dat hij biefstuk met frietjes nog wist te apprecieren. Of hij het meende, ben ik natuurlijk niet zeker.

Vanochtend zijn we om een watermeloen en wat koekjes geweest om te eten. Het ontbijt went toch het moeilijkst. Daarna zijn we aan de slag gegaan. We moeten onze lessen voor volgende week voorbereiden en onze presentatie over Europa. Deze namiddag zijn we onze goeie punten gaan vieren met een ananasjuice. Nu vlug weer aan het werk.

Donderdagmiddag

Gisteravond zijn we nog naar Jacob thuis geweest. Het was best wel gezellig, maar eigenlijk kom ik niet zo graag. De mensen doen veel te veel moeite. Ze kopen dingen speciaal voor ons. Het zijn dikwijls vrij dure dingen, die ze uit zichzelf nooit zouden kopen. We hebben gisteren bijvoorbeeld een pintje gekregen. Ze hadden drie grote flessen bier gekocht speciaal voor ons, omdat Bram en Tim erover verteld hadden. Ze hadden zelfs een klein potje frietjes klaargemaakt. Ik was echt beschaamd. Jacob had ons verteld dat die hier ook vrij duur zijn. Toen we vertrokken hebben we elk een paternoster gekregen en 2 kaartjes met afbeeldingen van India. We hebben hen verteld dat dit echt niet nodig was, maar ze bleven echt oneindig aandringen en dingen in onze handen stoppen. We hebben ze toen aangenomen en hen hartelijk bedankt.

Omdat we iets terug wilden doen voor Jacob, nemen we hem vrijdagavond mee naar Cochin. We willen met hem teruggaan naar de plaats waar we zondag die westerse voeding gevonden hebben. We gaan met hem uit eten op de Belgische manier. Zo kan hij bijvoorbeeld voor de eerste keer met mes en vork eten. Ik denk dat het een hele ervaring voor hem wordt. Ik hoop gewoon dat hij zich niet te ongemakkelijk voelt.

We hebben vandaag trouwens onze eerste echte werkdag achter de rug. Deze morgen stonden we om 8u30 in de primary school. Het was de bedoeling dat we om 8u40 "the englisch lab" konden gaan observeren. Hier gaan lessen Engels door op de computer. We konden echter pas om 9u15 gaan, omdat er wat problemem waren met de computers. Ik denk dat ze niet wilden dat we er al waren als ze zich installeerden ook, want toen we aankwamen zat de helft van de kinderen al netjes aan een computer. De andere helft van de kinderen zat in de midden van de klas op de grond. Ze mochten er wat lezen. Dat lezen verliep behoorlijk lawaaierig, omdat niet alle kinderen een leesboek bij zich hadden.

Als je even rondliep zag je dat er een groot verschil was in de boeken. Je kon duidelijk het onderscheid maken tussen de leerlingen met de moeilijkere boeken en de leerlingen met de makkelijkere boeken. Er is een enorm niveauverschil. Dat valt niet echt op als je lesgeeft. De sterkere kinderen trekken de groep mee, de zwakkere pennen gewoon alles over. Ik begrijp wel dat de leerkrachten hier niet altijd aandacht voor hebben. In een groep van 40 kan je onmogelijk voor alle individuele problemen 5 minuten naar een oplossing zoeken. Het gevolg is wel dat leerlingen dikwijls dingen studeren die ze niet echt begrijpen.

De leerlingen moesten een luisteroefening op de computer maken. Als ze klaar waren, kwam de andere groep aan de beurt. Vreemd genoeg moesten ze niets invullen op de computer zelf. Het was gewoon een luisteroefening waarbij ze dingen in hun boek moesten noteren. Een CD-speler zou hier veel efficienter geweest zijn. Dan konden alle leerlingen tegelijk nuttig bezig zijn. Toen we dit probleem aankaartten, vertelden de leerkrachten ons dat ze dit vroeger zo deden, maar dat ze sinds ze het lab hebben, steeds daarheen gaan voor luisteroefeningen. Tjah, Indische efficientie zal ik het maar noemen zeker?

De volgende les was een les Frans dat we zelf mochten geven. Voorheen konden we even spreken met de leerkracht. Het is bijna een ramp dat iemand met een dergelijk niveau Frans moet Franse lessen geven. Bram en Tim konden haar zelfs zonder verder opleiding gerust overtreffen. De leerkracht vroeg ons om vooral op de uitspraak van de leerlingen te werken. Ze horen namelijk niet vaak iemand die goed Frans spreekt. We hebben ze dus een liedje geleerd dat ze juist moesten kunnen zingen en daar na hebben we hen in groepjes verdeeld. We namen elk een groepje om op uitspraakproblemen verder te oefenen. We deden dit in 3 verschillende klassen en vreemd genoeg lukte dit beter bij de jongere kinderen dan bij de oudere.

We hebben trouwens afgesproken met de leerkrachte dat we enkele Franse teksten uit het boek zouden inlezen en opnemen. Op dit moment heeft ze niks van CD of cassette met de teksten. Ik zeg niet dat ons Frans perfect is, maar het is beter dan niets. Zelf laat de leerkracht nooit een tekst horen voor ze ze leest. De leerlingen kunnen dus enkle dingen begrijpen die ze geschreven zien staan. Als iemand hen in het Frans aanspreekt, begrijpen ze er geen snars meer van.

We hebben ook nog een soort religie les gezien. Het is een aparte les voor de katholieke leerlingen waar ze de liedjes en gebeden voor in de kerk aanleren. Vandaag was er een soort wedstrijd. De liedjes zo goed en zo mooi mogelijk zingen was de opdracht.

Nadien hadden we tijd om te komen eten. In de namiddag volgde nog een les wiskunde van Tim. Het was een leuke les over de omtrek van figuren. Volgens mij hebben de leerlingen de boel goed begrepen. Volgende week vrijdag mogen we het vervolg van de les gaan observeren. Dan kunnen we dus zien hoe de Indische leerkracht met dezelfde materie omgaat.

De rest van de tijd hebben we gebruikt om onze lessen voor morgen voor te bereiden. We geven onze eerste les met verschillende vakken erin geintegreerd. Heel wat leerkrachten zijn nieuwsgierig. Elke les krijgen we er een paar op bezoek. Morgen al, komt de directrice kijken.

Het is nu ietsje na 18u. Nadat we onze blog hebben aangevuld zit ons werk voor vandaag er grotendeels op. Het was een vrij drukke maar leerrijke dag.

Woensdagnamiddag

Vandaag was een rustigere dag. Deze morgen hebben we eigenlijk niet veel gedaan. We hebben gisteren besloten om vanochtend weer te genieten van een fruitontbijt. We konden dus wat langer slapen omdat we niet op tijd in de rufter moesten zijn. Bovendien hadden we pas een afspraak met mister Biju om 10 uur. Die afspraak is natuurlijk wat uitgesteld. Hij was bezig met twee Ierse heren die hier gisterenavond waren aangekomen. Later op de voormiddag hebben we hen nog ontmoet. Mister Biju kwam ons plots halen. We werden naar een soort vergaderkamer gebracht waar we even konden kennismaken. Dit was eigenlijk best wel vreemd. Het leek een soort onvoorbereide heel erg officiele onmoeting. Ze hadden over ons horen vertellen en vonden dat we heel moedig waren dat we dit allemaal wilden doen. Ik begreep het eigenlijk niet echt. We hebben hier al heel wat ervaringen opgedaan, maar het echte werk begint morgen pas. De voorbije week waren vooral voorbereidingen, dacht ik. Nuja, we hebben het onderwerp gewoon een beetje laten varen.

Daarna had mister Biju wel wat tijd voor ons en heeft hij ons naar de winkel gebracht. We konden dus eindelijk kleren kopen. Ik heb 2 tenus gekocht die al klaar zijn, waarvan er eentje nog een beetje moet worden aangepast. Ik heb ook stoffen gekocht voor nog 2 andere. Dat is ook iets wat we niet gewend zijn. Stof kopen om kleren te kopen. Nu moet ik nog een goeie kleermaker vinden. Ik heb ook een sari gekocht. Dit was het duurste van allemaal. Ik heb dan ook geopteerd om niet de allermooiste mee te nemen. Ik zal hem toch maar 1 of 2 keer kunnen dragen. Een korte fotoshoot volgt zo snel mogelijk. ;-)

Nu ik eraan denk, we hebben ook een nieuwe camera gekocht. De vorige weigerde dienst. Ik zal proberen om hiermee de fotos te maken, dan kunnen we direct de kwaliteit uittesten.

De jongens zijn nu hun was aan het doen terwijl ik mijn blog typ. Dat is ook iets dat ik hier geleerd heb: De was doen zonder wasmachine, met de hand. Ik zeg niet dat ik hier al de perfecte huisvrouw zou zijn hoor, het is wel eens een leuke ervaring (al is dat waarschijnlijk ook slechts de eerste keer). Het zette me ook weer met m’n voetjes op de grond. Wat zijn we in het westen toch allemaal verwend. Zonder al die luxeapperatuur gaat het ook. Let op, ik ga hier zeker niet zeggen dat we verkeerd bezig zijn. Ik zal blij zijn als ik m’n was weer gewoon in de machine zal kunnen stoppen met wat extra verzachter, maar het stemde me wel tot nadenken.

De rest van de middag gaan we verder werken aan onze lesvoorbereiding. We willen graag onze werkblaadjes voor de les van vrijdag vandaag afgewerkt hebben. Als er dan nog wat problemen zijn om ze te printen, hebben we ten minste een dag marge.

Vanavond gaan we weer naar Jacob. Toen Bram en Tim gisteren om fruit zijn geweest, zag hij hen aan zijn huis voorbijlopen en vroeg hij hen meteen of we vandaag weer eens wilden langskomen. Ik zal m’n kleren meenemen, misschien kent zijn moeder een goede kleermaker.

Dinsdagmiddag

Deze keer typ ik alles in word. Zo ben ik ten minste zeker dat ik niet weer alles kan doen verdwijnen.

Gisterenavond zijn we dus naar het feest geweest van Mister Bijus kerk. Als je je daarbij een rustige viering voorstelt, heb je het mis. In de straten waren er heel wat krampjes opgezet. Het was iets tussen een avondmarkt en een kermis bij ons. Enorm veel volk en enorm veel kraampjes waar je vanalles kon kopen. Het was een feest waarvoor mensen vanuit de hele staat kwamen. Niet enkel christenen dus, ook Hindoes en moslims.

Als we dan naar de kerk zelf gingen, stroomde er nog meer volk samen. Gisteren zouden er ongeveer 20 000 mensen rond en in de kerk zijn geweest. Binnenin de kerk was het enorm warm en er waren gelovigen aan het bidden. Geen plaats voor stoelen, wel recht staan of op de knieen zitten. Buiten trok er een processie rond de kerk. Een enorme rij van kruisbeelden en paraplus gingen aan ons voorbij.

Midden in de processie waren er ook muzikanten lawaai aan het maken. Ik kan het nauwelijks nog muziek noemen. Tussenin warden de klokken geluid en werden er bommetjes en vuurwerk aangestoken. Het geheel was eigenlijk een hels kabaal. Ik begreep plots hoe wonderen konden gebeuren: mensen in een karretje gaan spontaan gaan lopen van zulke dingen. Normale mensen worden gek en krijgen visioenen. Echt onmenselijk veel lawaai. De indiers zelf liken er niet veel last van te hebben. Kleine kindjes zaten gewoon gezellig in het rond te kijken. Bij ons zouden ze zeker huilen.

Na een uur of 2 foltering zijn we vertrokken naar het huis van Biju’s moeder. We hadden er heerlijk eten voor ons klaargemaakt. Het was natuurlijk Indisch eten, maar moest al hen eten hier zo smaken, zou ik durven zeggen dat ik Indisch eten lekker vind.

Toen we terug naar de campus redden, moisten we weer in het kleine auto/bus ding. Er was eigenlijk plaats voor 5 personen, hier propten ze ons er met 8 personen in. (Bram, Tim, ik, de 4 Duitsers en een chauffeur) Bram en ik zaten vooraan (naast elkaar op 1 stoel) omdat ik aan de heenreis toch een draaiende maag had overgehouden.. Bram zat naast de chauffeur met de versnellingspook tussen z’n benen. De chauffeur vond dat helemaal niet erg. Jongens komen hier dan ook constant aan elkaar. Het was wel een enorm grappig zicht telkens als de chauffeur van versnelling veranderde en tussen Brams benen greep.

Vanochtend zijn we dan naar een olifantenkwekerij getrokken. We hebben er in de nek gezeten van een echte olifant en hebben een kort ritje gedaan. Heel leuk! Wisten jullie trouwens dat een olifant behaard is? Niet veel hoor, enkele borstelharen. Ze prikten tijdens de rit door m’n broek heen. Ik zal het dus zeker onthouden.

Daarna zijn we de andere dieren daar gaan bekijken. Aapjes, krokodillen, herten, … Gaia zou hun kooien moeten zien, dan zouden ze echt recht hebben om in te grijpen.

Vandaaruit zijn we naar een Hindoe-tempel getrokken. We hadden geluk. Er was net een viering aan de gang. Weer met een olifant. Die dieren worden hier blijkbaar heel dikwijls gebruikt in temples. We zagen e rook een typisch hindoeistische muurschildering. Blijkbaar schilderen alleen de Hindoes op de muren. Christenen doen dat niet. Ze hebben wel enorm veel beelden.

Wat we gezien hebben van de viering stelde eigenlijk niet zo veel voor. We hebben enkel muziek zien spelen. Nadien konden de gelovigen aanschuiven voor een gratis maaltijd. We konden ook aanschuiven.

Deze namiddag zijn we begonnen aan onze lesvoorbereidingen voor donderdag en vrijdag en hebben we onze blogs aangevuld. Morgen trekken we de stad in. Ik ga er kleren kopen en de jongens zo’n rok. We gaan ook naar de politie om ons aan te geven. In de late namiddag zullen we terug zijn op de campus en kunnen we verder werken aan onze lesvoorbereidingen.

Maandag 26 januari

Pfff, ik ben er net in geslaagd van de tekst waar ik een half uur aan getypt heb te deleten. Veel zin om een ellenlang verhaal te schrijven heb ik dus niet meer. Ik doe toch wat moeite, maar kan niks beloven.

Vrijdag zijn we naar annual day geweest. Het leek eerst op een schoolfeest: een grote zaal met veel stoelen. Het bleek echter helemaal anders dan onze gewone schoolfeestjes. Het 5 uur durende spektakel bestond voor de helft uit speeches en bekeruitreikingen. Alle kinderen die iets goed hebben gedaan gedurende het schooljaar krijgen zo’n beker. Het is een heel belangrijk evenement voor de kinderen en hun ouders. Als je zo’n beker krijgt heb je een goed kind. Indien niet, heb je een slecht kind of zo. Het is de bedoeling om de leerlingen zo te stimuleren, maar volgens mij demotiveer je vooral de kinderen die hun best doen en geen beker krijgen.

De speeches waren ook helemaal anders dan bij ons. Geen kort woord van dank, wel telkens 10 minuten. Bovendien moest iedereen van een klein beetje belang iets zeggen. Dat zijn hier veel mensen. Voor ons hadden ze trouwens een plek op de tweede rij gereserveerd. Als buitenlandse gasten krijgen we bepaalde privileges, lijkt het. Vreemd want in België is het net omgekeerd. Na een goeie twee uur konden ze dan beginnen aan het cultureel spektakel. We zagen heel wat dansjes en toneeltjes en zangers. De stukken duurden heel wat langer dan tijdens de schoolfeestjes bij ons. Ook hiervoor waren de goede leerlingen weer geselecteerd. De slechte leerlingen mochten niet meedoen.

Gisteren zijn we dan naar fort cochin geweest. Ik ben er zeker van dat Bram en Tim er uitgebreid verslag over brengen, dus ga ik er niet echt veel meer over zeggen. Wel nog even vermelden: We hebben een haai gezien die verkocht werd op de markt en doflijnen tijdens onze boottrip. Prachtig! Ik heb ook enorm genoten van het westerse eten.

Er was gisteren één iets dat de sfeer een beetje verpest heeft voor me: m’n nek. Toen ik wakker werd is er iets in m’n nek gesprongen. Daar had ik de hele dag een beetje last van. Toen we ’s avonds thuis kwamen heeft Bram nog zalf gaan halen voor me. Hij is teruggekeerd naar het gebouw waar ik slaap en vroeg de nachtwaker om het hek niet dicht te doen. Anders zat hij binnengesloten. Hij was pas bij me en had me de zalf gegeven toen de vrouw van het gezin dat aan de andere kant van de gang woont, aanklopte. De nachtwaker had haar gebeld om te zeggen dat er iemand binnen was. Dit om even te illustreren hoe groot de sociale controle hier is. Iedereen weet alles. Niet dat we iets verkeerd deden of zo, ze wilden het gewoon even navragen. Deze ochtend wist mister Biju ook al dat ik een zere nek had. Hij verblijft ’s nachts niet eens op de campus. Iedereen weet hier echt alles.

Vandaag is het de dag van de republiek. Vanochtend was hier dus voor de gelegenheid een reünie van de oud-studenten. Het leek een beetje op the annual day: 2 uren van speeches die kort werden onderbroken voor een 2 minuten durende dansact. We waren dus blij toen we konden aanschuiven voor het middagmaal.

Deze namiddag gaan we met mister Biju mee naar een feest van zijn kerk. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Het zal weer een avond vol verrassingen worden.