Dit weekend zijn we dus naar Trivandrum getrokken. Om eerlijk te zijn, we hebben van trivandrum zelf niet zo veel gezien. De ouders van Jacob hadden ons aangeraden om de nacht door te brengen in Kanniyakumari. Dit is het uiterste zuiden van India. Je kunt er dus de zon zowel zien opkomen als ondergaan in de zee. Toen we aankwamen in Trivandrum wilden we dus een bus nemen om nog wat verder te trekken. Terwijl we stonden te wachten werden we constant gevraagd of we geen taxi wilden nemen. Uiteindelijk hebben we dat ook gedaan. Voor 250 roepie, oftewel ietsje meer dan 4 euro konden we drie uur reizen met de taxi in plaats van 4 uur met de bus. Heel confortabel reizen dus.
Onderweg hebben we een hotel opgezocht in de gids. We hebben geopteerd voor een middelduur hotel maar uiteindelijk toch een dure kamer gekozen. Met vier personen op een kamer met een prachtig balkon en zicht op zee. Tja, we hebben er toch bijna 30 euro voor betaald. Voor de mensen hier is dat verschrikkelijk duur. Nuja, t was ons laatste weekend dus vonden we dat we wel even mochten decadent doen.
We hebben s avonds enkele kilometers verderop naar de zonsondergang gaan kijken. Echt heel erg mooi. We hebben ook nog in de zee gezwommen. Heerlijk! S ochtends konden we vanuit de hotelkamer van de zonsopgang genieten. De dag nadien zijn we vertroken naar kovalam. Een toeristisch strand waar we van de zon en het strand konden genieten. Bram en ik zijn ook met een bootje mee gaan snorkelen. het bootje was in elkaar gesjord volgens het principe hout drijft, dus moet het bootje zelf niet waterdicht zijn. Voor de rest wel leuk. Onder water konden we dolfijnen horen. We hebben geen enorm spectaculaire dingen gezien, maar k ben wel blij dat we het gedaan hebben.
We hebben dan de bus richting Trivandum genomen en daar heel lekker gegeten. We hebben dan ook kort een hindoe tempel bezocht. We konden jammer genoeg wel niet naar binnen. Het was een privetempel waar enkel hindoes in de traditionele kledij naar binnen mochten. Nuja, de buitenkant was ook mooi en we konden ons een beeld vormen van de binnenkant. We hebben ons dan niet ver van het station in een koffiebar geinstalleerd. Tot daar onze Trivandrum-uitstap. Er stond immers nog een 4,5 uur durende treinrit op het programma. Aangekomen in Kalamassery hadden we nog net tijd om iets van fruit te kopen en dan vlug naar de kamers.
Vandaag was een beetje raar. Deze voormiddag zijn we gaan afscheid nemen in the primary school en naar de bank geweest. We hebben dit weekend op Elines kosten geleefd en nu kunnen we dus dat bedrag terugbetalen zonder extra geld over te hebben. We hebben ook nog even goeiedag gaan zeggen aan Pareed. Dat is de man van het kotje waar Bram en Tim s avonds nog iets gingen gaan drinken.Hij verstaat geen Engels dus hebben we een kort tekstje laten vertalen in het Malayalam. Toen hij iets in z’n eigen taal las van die blanke mensen was z’n gezicht goud waard.
Deze namiddag hebben we ons dan vooral beziggehouden met de valies klaarmaken. Nu moeten we nog even afscheid nemen van de hoge pieten hier in school. Tja, zo gaat dat hier he. Dan nog vlug even langslopen bij de ouders van Jacob. We kunnen daarna nog iets eten en dan snel voor enkele uren in bed.
Om 24u30 moeten we weer uit ons bed om de taxi te nemen naar de luchthaven. Hier moeten we namelijk 3 uur voor het vliegtuig de lucht in gaat op de luchthaven zijn. Tja, indische efficientie. Dan weer richting Belgie. We komen dinsdag om ongeveer 21u aan.
maandag 2 maart 2009
donderdag 26 februari 2009
Vrijdagmiddag
Al een tijdje geleden dat ik geblogd heb. Niet echt wegens tijdsgebrek, wel omdat er niet echt zo heel veel gebeurd is. De rondleiding in outreach stelde niet zo heel veel voor. Na een tijdje wachten werden we bij de directeur gebracht. We konden even met hem praten, maar hij zei dat hij het druk had. We werden daar dus vrij snel weer buiten geborsteld. We konden dan naar een powerpoint presentatie kijken. Een van de medewerkers gaf ons wat uitleg over outreach en hun projecten. Heel interessant voor het eerste half uur. Later verzwakte de aandacht toch beetje bij beetje. Het was wel een heel vriendelijke man. We hadden hem al eerder ontmoet dus konden we een beetje praten. Het was naar zijn huwelijk dat we geweest zijn enkele weken terug.
Na de powerpoint hebben we gevraagd om een kindje te sponseren. Met heel veel enthousiasme kwam een nieuwe persoon ons heel wat uitleg geven. Het komt er eigenlijk op neer dat we een deel van het schoolgeld van het kindje betalen. We geven het dus geen geld voor de ouders om eten te kopen of zo. Het is de bedoeling dat ze zoveel mogelijk zelf doen. Maar doordat ze geld uitsparen op schoolgeld, kunnen we meer geld besteden aan andere uitgaven. Door het kind te helpen hopen ze de hele gemeenschap te helpen. Het geschoolde kind kan immers de boel optrekken.
De namiddag was dan een regelrechte ramp. Ze hadden ons gevraagd om tegen 14u weer op de bureau te zijn. Dan zouden we de rest bespreken en het kindje toegewezen krijgen. We kwamen aan en werden direct naar de visitorsroom gebracht om even te wachten. Die even werd 1uur en 30minuten. Toen is Bram gaan vragen wanneer er iemand zou komen. Ze wisten gewoon niet wie er bij ons moest zijn en wat we moesten doen. Nog wat later kregen we dan de papieren van ons kindje in de handen geduwd en konden we weer gaan. Een heel nutteloze namiddag dus. We hebben nadien nog wat schoolwerk gedaan, kwestie van toch nog het gevoel te hebben dat de hele dag niet nutteloos was. Na 2 uur wachten heb je dat wel.
Een beetje extra informatie over mijn kindje: Het is een meisje van tien. Ze haalt tot nu toe goede punten op school. Ze heeft nog een zus en een broer geloof ik. (ik ben de papieren natuurlijk op mijn kamer vergeten vandaag). Haar vader heeft een inkomen van 1000 roepie per maand. Haar moeder is huisvrouw. De vader heeft geen vast beroep maar doet alle werkjes die hij in handen kan krijgen. Zijn inkomen is dus erg onstabiel. Hij is daarnaast ook nog alcoholverslaafde. Hij drinkt dus ook nog heel wat geld op. Logisch dus dat dit gezin in de problemen zit. Buschauffeurs hebben hier 6000 roepie inkomen. Dat is vrij laag, maar wel nog voldoende om hun gezin te onderhouden. Ik vrees dat je met 1000 roepie al blij mag zijn als je je eten kunt betalen.
De dag nadien konden we dan hun projecten gaan bezoeken. Het beloofde een leuke dag te worden. De persoon die mee was van Rajagiri grapte en grolde met de jongens mee. Ze was een beetje te laat, maar na de dag voordien stelde dat niets voor. We namen de bus naar de ferry en met de boot gingen we dan naar een dorpje. In dat dorp was er een opvangcentrum voor ouderen. We gingen dit opvangcentrum bezoeken. Het was deels gesponserd door outreach. We konden daar gewoon even zitten. We vroegen toen om de opvang ernaast ook even te zien. Dat was een opvang voor kleine kinderen. We hebben daar een liedje gezongen en zij hebben ook een liedje voor ons gezongen. We zijn toen teruggekeerd naar de oudjes. Ze hebben ons het project uitgelegd. De oudjes komen er tegen rond 11uur. (Wij waren er al van ietsje na 10, weer wachten dus). Dan is er een kort gebed. Om 12u30 krijgen ze eten. Intussen kunnen ze wat praten. Het eten wordt gesponserd door mensen uit de omgeving of outreach.
Tijdens de ‘wachtperiode’ tussen 11 en 12u30 werd onze begeleidster plots heel erg moe. Ze verveelde zich volgens ons. Ze nam ook niet echt initiatief om iets te doen. Als we iets wilde vragen aan de oudjes, antwoordde zij. We konden niet direct communiceren aangezien de mensen geen Engels praatten. De dame heeft ons dan even meegenomen voor een wandeling. Ze klaagde echter constant dat ze moe was. Niet echt een gezellige wandeling dus. Toen we terug waren vroeg ze ons of we geen spelletjes kenden. Tim heeft een goocheltruk gedaan met een spel kaarten. Dat was nog redelijk leuk. Toen hebben we dirigentje gespeeld. Dat is een spel waarbij iedereen de dirigent moet nadoen en een buitenstaander dan moet raden wie de dirigent is. De oudjes vonden het nog leuk, de dame vroeg na 3 rondes echter al of we een ander spel kenden. We zijn toen maar begonnen met dingen uitbeelden maar de oudjes wilden dit niet echt doen. We hebben dan maar gewoon een beetje gepraat en gewacht. We kregen eten dat veel te pikant was voor ons. Echt niet lekker. Het is niet gelukt om alles op te eten, maar we hebben toch beleefd ons best gedaan. De dame van outreach zat trouwens met nog langere tanden te eten dan wijzelf.
Toen heeft ze ons meegenomen terug naar de boot. Tijdens de wandeling terug hebben we ontdekt dat ze echt wel heeeeeeel moe was. Een slak ging vlugger volgens mij. Ze had zich trouwens niet goed geinformeerd over het uur waarop de boot kwam. Bijgevolg hebben we nog een uur en een half gewacht.
Toen konden we eindelijk naar de volgende plaats.We konden gaan kijken naar een dorpsschool. We hadden echter maar een half uurtje voor onze volgende boot vertrok. We hebben ook 5 min verloren bij de directrische omdat onze dame zat te bellen. We hadden dus nog tijd om vlug even in de klassen te kijken. We konden ook even praten met de studenten maar dat haalde niet veel uit. Ze begrepen niet echt wat we zeiden. We mochten ook geen fotos nemen in de klassen. Jammer. De klassen waren helemaal anders dan de school hier in Rajagiri. Er stonden geen echte muren tussen sommige klassen. Gewoon een bord. Dat was trouwens het enige didactische materiaal dat er in de klassen aanwezig was. Je kan je die klassen echt niet voorstellen. Op de gang (in open lucht) gingen wel enkele kaarten. We hebben ons toen terug gehaast. Alleen de dame was niet zo gehaast. We weten niet of ze weer het verkeerde uur had opgezocht, of als de boot al vertrokken was, maar er lag in elk geval geen boot. Ik vermoed dat hij elk moment kon aankomen. Ze wilde echter nog even naar het toilet dus moesten we nog naar een huisje wandelen van een van de medewerkers van outreach die dichtbij woonde. Toen we terug waren vroeg ze zich af waarom de boot niet kwam. Tjah...
Al bij al ben ik wel blij dat ik de dorpjes eens gezien heb. Het leven is er toch anders dan in de stad. De mensen hebben er geen stromend water in de huizen. Ze moeten dus met hun potten staan wachten tot er water komt. Ik begreep het systeem niet echt. Om de twee dagen konden ze water halen, maar ze hadden wel water uit een pomp. Blijkbaar was die pomp aangesloten op een circuit met drinkbaar water en werd die weer weggehaald. Ze moeten dus wel een watervoorraad inslaan voor 2 dagen. De scholen zijn ook helemaal anders. Ik vraag me af wat voor job de mensen in de dorpen hebben. Er is een heel moeilijk vervoer tussen de dorpen onderling en de stad. Je ziet ook niet echt veel winkeltjes of zo. Ik vrees dat daar de meeste armoede zit. Heel wat kinderen uit de school werden trouwens gesponserd door Outreach.
S avonds waren we bekaf van al dat wachten (geloof het of niet) en hebben we onszelf getracteerd op een ijsje. Op de weg terug naar huis zijn we nog even langs het gezin van Jacob gelopen. Ze willen ons vandaag in Ernakulam zien en ons enkele mooie kerken tonen. Ik vrees dat het niet echt interessant zal zijn. De kerken hier zijn echt niet mooi in vergelijking met de Belgische. De bedoeling was eigenlijk samen met hen een Engelse viering bij te wonen, maar die is blijkbaar enkel op zaterdag. We hebben gisteren wel al een viering in het Malayalam gezien hier op de campus. Jacobs vader gaat er elke dag heen en zijn zus soms. We zijn dus een dag met hen mee geweest. Het was een heel erg gestructureerde viering. Het volk moest evenveel zeggen als de priester. Alles was dan ook elke dag hetzelfde. Elke dag werden precies dezelfde dingen gezegd. Een homelie tussenin hadden ze niet. Ook enkele zelfgevonden voorbeelden of zo pasten niet in het plaatje. We waren dan ook blij dat de vieringen hier maar 40 minuten duren.
Deze voormiddag zijn we al naar de primary school geweest. We wilen afscheid nemen van miss Parimal en the principle voor we weer naar Belgie vertrokken. Dat is een beetje mislukt. Ze waren beiden afwezig. Maandag willen we teruggaan naar the primary school. We willen die mensen daar zeker nog bedanken. Hopelijk hebben we deze middag meer succes in Saint Joseph college. Dat zal wel, daar zijn ze op de hoogte van onze komst.
Aan zulke dingen voel je toch dat de boel hier op z’n einde loopt. Ergens begint het te kriebelen om Belgie terug te zien. Ik zou India wel willen meenemen in m’n valies. Ik denk dat ik het toch moeilijk zal hebben om dit land achter me te laten... Nu, nog niet getreurd. We hebben nog een heel weekend voor ons. Morgenvroeg vertrekken we naar Trivandrum. Blijkbaar hebben ze daar prachtige stranden en is de stad echt de moeite waard. Ons laatste weekend gaan we dus daar spenderen. We moeten de boel wel zelf organiseren. Deze keer had mister Biju geen contacten. Jammer, maar we vinden onze weg wel. Het zal in elk geval goed zijn om weer op de Belgische manier initatief te leren nemen.
dinsdag 24 februari 2009
Woensdagochtend
Gisterenochtend zijn we naar het weeshuis geweest. Het was niet ver, maar de wandeling in de broeierig hete zon, deed ons toch zweten. Toen we aankwamen konden we eerst even praten met een van de zusters. Blijkbaar leiden ze de boel daar met drie zusters. Ze zorgen er voor 9 kindjes. Het is de bedoeling dat mensen die kindjes adopteren. Als ze voor hun 5 jaar nog niet geadopteerd zijn, moeten ze naar een ander weeshuis.
Na ons gesprekje mochten we naar boven om de kindjes te zien. Toen we binnenkwamen was er even paniek. Twee kindjes begonnen te huilen. Tja, vreemden in huis he. Na een tijdje ontdooiden ze toch. De zusters gaven ons een meisje van 1 jaar in onze armen. Tim zal het geweten hebben dat ze niet veel ouder was. Terwijl ze op zijn arm zat, begon een bruine smurrie zijn baan te vinden in haar doek. (Een echte pamper droegen ze niet. Wel zo’n doeken). De zusters reageerden niet echt, en het meisje voelde er niets voor om van die confortabele arm af te gaan. Intussen had ik zelf al een jongen op de arm die ietsje ouder was. Geen gevaar dus. Die kindjes hechten zich wel heel snel aan je. Hij huilde heel erg toen we binnen kwamen, maar zeker even erg als ik hem weer op de grond probeerde te zetten.
Nuja, eigenlijk begrijp ik wel dat ze veel aandacht voor ons hadden. Ze hebben echt niet veel speelgoed. Ook andere gewone stimulussen zijn afwezig. Ze waren dus blij met wat afleiding. In hun box ligt er enkel een spinariekleurige matras om op te slapen. Voor de rest waren er wel enkele dingen die aan een touw hingen boven hun hoofd, maar daar konden ze enkel mee spelen als ze bij iemand op de arm zaten.
Felix, een duitse jongen die mee was, wist ons echter te vertellen dat dit een heel goed weeshuis is, waar de kindjes eigenlijk veel speelgoed hebben. In de meeste gewone gezinnen, is er blijkbaar gewoon niets van speelgoed. Tja, dan denk ik toch even aan onze rotverwende westerse kindjes. Moest ieder westers kindje 1 speeltje afgeven, zouden ze hier allemaal doodgelukkig zijn met hun ene ding.
In de namiddag zijn we dan bezig geweest met schoolwerk. Ik was eigenlijk blij dat ik dat kon doen. Het computerlokaal heeft hier immers airco. Om 18u30 konden we naar de joga lessen. Die waren voor 1 dag verplaats van ’s ochtends naar ’s avonds. Na zo’n warme dag was het bijna een zweet-les. We hebben de zonnegroet geleerd. Het lijkt heel simpel, maar in deze broeierige hitte, is het eigenlijk echt lastig. Ik heb trouwens de indruk dat mijn spieren strammer worden in plaats van slapper. Hopelijk zit de warmte daar ook voor iets tussen. Gisteren heb ik trouwens op een foto mijn eigen poep eens goed zitten bekijken. Dat zag er ook een beetje anders uit toen ik hier aankwam. De eerste thuisweek zal ik toch maar eens beginnen met wat sport en veel sla eten. ;-)
Deze middag krijgen we een rondleiding in outreach. Mister Biju zei dat we vooral zouden moeten lezen waarmee ze zoal bezig zijn, dus ik verwacht niet dat het echt interessant zal zijn. We weten namelijk al veel dingen van Eline en de Duitsers die daar werken. Morgen gaan we dan enkele van hun projecten bezoeken. Dat zal interessanter zijn, maar ook lastig in de warmte. De zomer begint hier toch stilaan een feit te zijn.
Na ons gesprekje mochten we naar boven om de kindjes te zien. Toen we binnenkwamen was er even paniek. Twee kindjes begonnen te huilen. Tja, vreemden in huis he. Na een tijdje ontdooiden ze toch. De zusters gaven ons een meisje van 1 jaar in onze armen. Tim zal het geweten hebben dat ze niet veel ouder was. Terwijl ze op zijn arm zat, begon een bruine smurrie zijn baan te vinden in haar doek. (Een echte pamper droegen ze niet. Wel zo’n doeken). De zusters reageerden niet echt, en het meisje voelde er niets voor om van die confortabele arm af te gaan. Intussen had ik zelf al een jongen op de arm die ietsje ouder was. Geen gevaar dus. Die kindjes hechten zich wel heel snel aan je. Hij huilde heel erg toen we binnen kwamen, maar zeker even erg als ik hem weer op de grond probeerde te zetten.
Nuja, eigenlijk begrijp ik wel dat ze veel aandacht voor ons hadden. Ze hebben echt niet veel speelgoed. Ook andere gewone stimulussen zijn afwezig. Ze waren dus blij met wat afleiding. In hun box ligt er enkel een spinariekleurige matras om op te slapen. Voor de rest waren er wel enkele dingen die aan een touw hingen boven hun hoofd, maar daar konden ze enkel mee spelen als ze bij iemand op de arm zaten.Felix, een duitse jongen die mee was, wist ons echter te vertellen dat dit een heel goed weeshuis is, waar de kindjes eigenlijk veel speelgoed hebben. In de meeste gewone gezinnen, is er blijkbaar gewoon niets van speelgoed. Tja, dan denk ik toch even aan onze rotverwende westerse kindjes. Moest ieder westers kindje 1 speeltje afgeven, zouden ze hier allemaal doodgelukkig zijn met hun ene ding.
In de namiddag zijn we dan bezig geweest met schoolwerk. Ik was eigenlijk blij dat ik dat kon doen. Het computerlokaal heeft hier immers airco. Om 18u30 konden we naar de joga lessen. Die waren voor 1 dag verplaats van ’s ochtends naar ’s avonds. Na zo’n warme dag was het bijna een zweet-les. We hebben de zonnegroet geleerd. Het lijkt heel simpel, maar in deze broeierige hitte, is het eigenlijk echt lastig. Ik heb trouwens de indruk dat mijn spieren strammer worden in plaats van slapper. Hopelijk zit de warmte daar ook voor iets tussen. Gisteren heb ik trouwens op een foto mijn eigen poep eens goed zitten bekijken. Dat zag er ook een beetje anders uit toen ik hier aankwam. De eerste thuisweek zal ik toch maar eens beginnen met wat sport en veel sla eten. ;-)
Deze middag krijgen we een rondleiding in outreach. Mister Biju zei dat we vooral zouden moeten lezen waarmee ze zoal bezig zijn, dus ik verwacht niet dat het echt interessant zal zijn. We weten namelijk al veel dingen van Eline en de Duitsers die daar werken. Morgen gaan we dan enkele van hun projecten bezoeken. Dat zal interessanter zijn, maar ook lastig in de warmte. De zomer begint hier toch stilaan een feit te zijn.
maandag 23 februari 2009
Maandagmiddag
Vandaag terug van de houseboats. Het is hier een snikhete dag. Het internet vertelde me dat het hier op dit moment 31 graden celcius is. Ik moet zeggen, het voelt aan alsof het 40 graden is. We smelten hier met de Belgen dus lekker weg onder de bakkende zon. Om m’n blog te schrijven heb ik dus gekozen voor het computerlab. Een heerlijk geairkoelde ruimte. Nog zeker 25 graden, maar dus wel stukken aangenamer.
Dit weekend zijn we dus weggeweest met de houseboat. Zondagochtend vroeg de trein genomen. De eerste kennismaking met de treinen hier viel goed mee. Eline had ons voorbereid op een bomvolle trein waar ze de mensen net niet stapelen. Op Zondag valt dat blijkbaar stukken beter mee. We hebben een rustige reis van 2 uurtjes gehad. Dan de riksja genomen naar de houseboat. Die mannen blijven toch iets speciaals hoor. Als je prijs vraagt aan de ene is het 8 kilometer ver en moet je 80 roepie betalen, volgens de andere is het maar 5 kilometer ver en moet je evenveel betalen. Uiteindelijk zijn we er met 50 roepie vanaf gekomen. Lager kon blijkbaar niet voor een blanke. Biju zegt dat hij zo’n 40 roepie betaald.
Toen we op de houseboat zelf aankwamen, wisten we bijna niet wat we zagen. Zo’n luxe! Ze hadden ons verteld dat het leek op een drijvend hotel. We hadden meer luxe dan een hotel als je het mij vraagt. Twee tweepersoonskamers met airco en badkamer, 3 mensen ‘personeel’: een kok, iemand om rond te varen en een ingenieur voor moest er iets aan de motor schorten en dan natuurlijk nog ons ‘terras’ op het voordek van de boot met een salon en een eetplaats.
Het varen zelf had ik ook helemaal anders verwacht. Ik had gedacht dat we op een kleiner bootje gingen zitten en dus ook op kleinere riviertjes gingen varen. Nu bleek echter dat we in kolonne met de andere housebouts op de grote rivier bleven. Ik had gehoopt op redelijk veel natuur, dat hebben we dus niet echt gehad.
Nu, je hoort me niet klagen hoor. We hebben bijvoorbeeld wel rijstvelden gezien. Ook verschillende mensen die in de rivier aan het baden waren of hun was aan het doen waren. Rivieren worden hier echt nog actief gebruikt in het dagelijkse leven van de mensen. Ze wassen er zichzelf, hun kleren, hun potten en borden, ze gebruiken het water,… Vreemd genoeg vervuilen ze de boel wel enorm! Ze gooien echt alles in het water. Ze snappen blijkbaar nog niet dat dat schadelijk is.
Het eten op de boot was trouwens heel lekker. Niet echt vreemd ook, ze zijn gewend van voor blanke toeristen te koken. Het eten was dus perfect aangepast. Het was nog steeds Indisch, maar helemaal niet pikant of special. Voor de rest was de boot ook rustig. We konden op het gemak een gezelschapsspel spelen, iets drinken, …
Deze ochtend zijn we dan teruggespoord richting Ernakulam. We hebben er een heerlijke portie noodles verorberd. Terug in ons eigen dorpje hebben we nog tiketten gekocht. We hebben foto’s laten afdrukken en op een kadertje geplakt om aan iedereen te geven die ons hier geholpen heeft. Daar moeten nu nog etiketten op om onze namen en zo op te schrijven. Nog een korte taak dus voor deze avond.
Morgen gaan we normaal het weeshuis bezoeken. We hebben mister Biju echter nog niet gezien, dus echte zekerheden zijn er in dit leven niet.
Dit weekend zijn we dus weggeweest met de houseboat. Zondagochtend vroeg de trein genomen. De eerste kennismaking met de treinen hier viel goed mee. Eline had ons voorbereid op een bomvolle trein waar ze de mensen net niet stapelen. Op Zondag valt dat blijkbaar stukken beter mee. We hebben een rustige reis van 2 uurtjes gehad. Dan de riksja genomen naar de houseboat. Die mannen blijven toch iets speciaals hoor. Als je prijs vraagt aan de ene is het 8 kilometer ver en moet je 80 roepie betalen, volgens de andere is het maar 5 kilometer ver en moet je evenveel betalen. Uiteindelijk zijn we er met 50 roepie vanaf gekomen. Lager kon blijkbaar niet voor een blanke. Biju zegt dat hij zo’n 40 roepie betaald.
Toen we op de houseboat zelf aankwamen, wisten we bijna niet wat we zagen. Zo’n luxe! Ze hadden ons verteld dat het leek op een drijvend hotel. We hadden meer luxe dan een hotel als je het mij vraagt. Twee tweepersoonskamers met airco en badkamer, 3 mensen ‘personeel’: een kok, iemand om rond te varen en een ingenieur voor moest er iets aan de motor schorten en dan natuurlijk nog ons ‘terras’ op het voordek van de boot met een salon en een eetplaats.
Het varen zelf had ik ook helemaal anders verwacht. Ik had gedacht dat we op een kleiner bootje gingen zitten en dus ook op kleinere riviertjes gingen varen. Nu bleek echter dat we in kolonne met de andere housebouts op de grote rivier bleven. Ik had gehoopt op redelijk veel natuur, dat hebben we dus niet echt gehad.
Nu, je hoort me niet klagen hoor. We hebben bijvoorbeeld wel rijstvelden gezien. Ook verschillende mensen die in de rivier aan het baden waren of hun was aan het doen waren. Rivieren worden hier echt nog actief gebruikt in het dagelijkse leven van de mensen. Ze wassen er zichzelf, hun kleren, hun potten en borden, ze gebruiken het water,… Vreemd genoeg vervuilen ze de boel wel enorm! Ze gooien echt alles in het water. Ze snappen blijkbaar nog niet dat dat schadelijk is.
Het eten op de boot was trouwens heel lekker. Niet echt vreemd ook, ze zijn gewend van voor blanke toeristen te koken. Het eten was dus perfect aangepast. Het was nog steeds Indisch, maar helemaal niet pikant of special. Voor de rest was de boot ook rustig. We konden op het gemak een gezelschapsspel spelen, iets drinken, …
Deze ochtend zijn we dan teruggespoord richting Ernakulam. We hebben er een heerlijke portie noodles verorberd. Terug in ons eigen dorpje hebben we nog tiketten gekocht. We hebben foto’s laten afdrukken en op een kadertje geplakt om aan iedereen te geven die ons hier geholpen heeft. Daar moeten nu nog etiketten op om onze namen en zo op te schrijven. Nog een korte taak dus voor deze avond.
Morgen gaan we normaal het weeshuis bezoeken. We hebben mister Biju echter nog niet gezien, dus echte zekerheden zijn er in dit leven niet.
zaterdag 21 februari 2009
Zaterdagmiddag
Vandaag een heel rustige dag. We hebben wat tijd voor onszelf. Deze voormiddag zijn we dus vooral bezig geweest met schoolwerk en planningen voor volgende week. We hebben dus niet echt veel interessants gedaan. Even een kort verslag dus van wat ons nog te wachten staat.
Deze namiddag moeten de jongens nog de rest van de was doen. Daarna gaan we naar Ernakulam. We willen er een foto laten afmaken voor alle mensen die hier iets voor ons gedaan hebben. Een geschenkje bij wijze van spreken. We zullen moeten wachten op de foto’s dus zullen we waarschijnlijk heel de namiddag doorbrengen in Ernakulam. Deze avond zijn we uitgenogdigd om naar de ouders van Jacob te gaan eten. Het is een tijdje geleden dat we nog bij hen thuis zijn geweest. Ik kijk er dus wel naar uit. Vooral omdat ik vermoed dat we heeeeeeel lekker gaan eten.
Morgenochtend vertrekken we dan om kwart voor zes naar de stad om de trein te nemen. We gaan de hele dag en de nacht die erop volgt doorbrengen op een houseboat op de backwaters. Iedereen die dit al heeft gedaan was vol lof hierover. Iets wat dus wel de moeite waard zou zijn om vroeg op te staan. Als we maandagochtend dan weer van de boot afstappen gaan we het stadje bezoeken. De volgende dagen zal ik dus ook niet kunnen bloggen.
Ons programma voor volgende week hebben dan op 1 dag na helemaal hervormd. Dinsdag gaan we naar outreach om daar wat uitleg te krijgen over hun werking en hun projecten. Woensdag gaan we naar een institutioneel weeshuis. Als mister Biju dit laatste gepland krijgt ten minste. Hij leek een beetje verward toen we dit vroegen. Ik denk dat hij ons alleen het mooie India wil tonen. Nuja, als we er zelf naar vragen zal hij het wel regelen zeker? Donderdag vergezellen we dan Eline naar het project van outreach waar zij mee bezig is in Tirshur (of zo???). Het gaat over vrouwenemancipatie. Iets wat hier zeker welkom is als je het mij vraagt. Vrijdag willen we dan nog even teruggaan naar the primary school en het saint joseph college om die mensen te bedanken en afscheid te nemen voor we terugkeren naar Belgie. Zaterdagochten vertrekken we dan weer heel vroeg richting Trivandrum, de hoofdstad van Kerala. We willen de stad bezoeken en naar het schijnt zullen we naar het strand kunnen ook.
Na ons weekend in Trivandrum mogen we beginnen met koffers pakken. Man, nu begint het toch wel heel snel te gaan. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik besef dat ik hier eigenlijk nog niet lang genoeg ben en hier ook niet lang genoeg zal zijn. Ik heb kunnen proeven van de cultuur, maar heb hem niet gesmaakt. Nu, ik denk dat ik al dankbaar mag zijn dat ik toch ten minste heb kunnen proeven.
Deze namiddag moeten de jongens nog de rest van de was doen. Daarna gaan we naar Ernakulam. We willen er een foto laten afmaken voor alle mensen die hier iets voor ons gedaan hebben. Een geschenkje bij wijze van spreken. We zullen moeten wachten op de foto’s dus zullen we waarschijnlijk heel de namiddag doorbrengen in Ernakulam. Deze avond zijn we uitgenogdigd om naar de ouders van Jacob te gaan eten. Het is een tijdje geleden dat we nog bij hen thuis zijn geweest. Ik kijk er dus wel naar uit. Vooral omdat ik vermoed dat we heeeeeeel lekker gaan eten.
Morgenochtend vertrekken we dan om kwart voor zes naar de stad om de trein te nemen. We gaan de hele dag en de nacht die erop volgt doorbrengen op een houseboat op de backwaters. Iedereen die dit al heeft gedaan was vol lof hierover. Iets wat dus wel de moeite waard zou zijn om vroeg op te staan. Als we maandagochtend dan weer van de boot afstappen gaan we het stadje bezoeken. De volgende dagen zal ik dus ook niet kunnen bloggen.
Ons programma voor volgende week hebben dan op 1 dag na helemaal hervormd. Dinsdag gaan we naar outreach om daar wat uitleg te krijgen over hun werking en hun projecten. Woensdag gaan we naar een institutioneel weeshuis. Als mister Biju dit laatste gepland krijgt ten minste. Hij leek een beetje verward toen we dit vroegen. Ik denk dat hij ons alleen het mooie India wil tonen. Nuja, als we er zelf naar vragen zal hij het wel regelen zeker? Donderdag vergezellen we dan Eline naar het project van outreach waar zij mee bezig is in Tirshur (of zo???). Het gaat over vrouwenemancipatie. Iets wat hier zeker welkom is als je het mij vraagt. Vrijdag willen we dan nog even teruggaan naar the primary school en het saint joseph college om die mensen te bedanken en afscheid te nemen voor we terugkeren naar Belgie. Zaterdagochten vertrekken we dan weer heel vroeg richting Trivandrum, de hoofdstad van Kerala. We willen de stad bezoeken en naar het schijnt zullen we naar het strand kunnen ook.
Na ons weekend in Trivandrum mogen we beginnen met koffers pakken. Man, nu begint het toch wel heel snel te gaan. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik besef dat ik hier eigenlijk nog niet lang genoeg ben en hier ook niet lang genoeg zal zijn. Ik heb kunnen proeven van de cultuur, maar heb hem niet gesmaakt. Nu, ik denk dat ik al dankbaar mag zijn dat ik toch ten minste heb kunnen proeven.
vrijdag 20 februari 2009
Vrijdagavond
We hebben net onze laatste twee dagen in Saint Joseph college achter de rug. Met pijn in het hart hebben we vandaag een 200-tal studenten en een 10-tal leerkrachten achter ons gelaten.
Gisteren reden er geen bussen. We moesten dus een riksja nemen om op school te geraken. Door het propvolle verkeer waren we ietsje te laat op school. Geen probleem. Ze hadden het volle begrip voor onze situatie. Heel wat van de studentes was door de staking gewoon moeten thuis blijven. Na een kopje thee konden we naar de les chemie.
De studenten waren nog steeds lessen aan het geven dat de medeleerlingen moesten evalueren. Dit keer waren er echter geen leerlingen aanwezig. De helft van de studentes mocht dus leerling spelen. Het derde lesuur mochten we bij deze studenten aansluiten. We konden mee chemische experimentjes uitvoeren als echte leerlingen. Heel leuk eigenlijk. Tijdens de groepswerkjes kon ik wat praten met de medestudentes. Niet zoals het hoort, ik weet het wel, maar zo leert de leerkracht toch omgaan met tetterende leerlingen. ;-)
Na de les hadden de leerlingen enkele kleine acts voor ons voorbereid. Een liedje, een dansje en enkele goochelshows. Echt heel leuk en lief. We hebben ook nog een liedje gezongen. “Het is een nacht” was aan de beurt. Toen ik de betekenis uitlegde besefte ik nog maar eens hoe verschillend onze culturen zijn. Je vraagt of ik zin heb in een sigaret: Roken is hier bij wet verboden. Iedereen doet het wel, maar in het geniep. Om daar dan een liedje over te zingen is wel heel vreemd. T is 2 uur ’s nachts. Na 23uur hoor of zie je hier niet veel volk meer, behalve dan ongure types. Het leven binnenshuis wordt niet openbaar besproken. We liggen op bed. Geen seks voor het huwelijk, dus heb ik maar gezegd dat het een getrouwd koppel was op huwelijksreis. In een hotel, in een stad, waar niemand ons kent, waar niemand ons hoort en niemand ons stoort. Onmogelijke situatie hier. De muren hebben oren. Iedereen weet hier echt alles. Op de vloer, ligt een lege fles wijn en kledingsstukken die van jou of mij kunnen zijn. Alcohol is hier ook iets wat niet wordt gebruikt in het openbaar. De meeste meisjes hebben waarschijnlijk nog nooit alcohol gedronken. Tja, ik heb de boel wel een beetje toegelicht toen ze vroegen wat de betekenis was.
Enkele uren later zat de schooldag erop. We zijn naar de lokale markt getrokken. Ongeloofelijk. Daar waren ze blijkbaar niet gewend om blanken te zien. Even algemene commotie dus. Voor de rest heel erg tof om eens te zien. De lokale Ann en Geert hebben hier een geimproviseerd kraampje. De meeste mensen staan echter in kleine winkeltjes. het “marktplein” was overdekt met zeilen. We waren eigenlijk op zoek naar rode bananen. We hebben alles gevonden, behalve natuurlijk datgene wat we zochten.
S avonds nog een artikel geschreven voor het lokale schoolkrantje en dan naar de kamer.
Vandaag reden de bussen weer. Het verkeer leek echter nog drukker dan gisteren. Hoewel we vroeger waren vertrokken dan gisteren, waren we dus weer te laat. Nuja, veel les hebben we toch niet gehad. Ik moest m’n sari nog aantrekken. Ik had daar hulp voor nodig dus heb ik dat daar gedaan. De jongens hadden al hun dothi aan. Zowel leerkrachten als studentes waren heel erg enthousiast. Nadien was de voormiddag op 1 lesuur na echter al om.
In de namiddag hadden ze een speciaal uitzwaai programma voorbereid. Enkele liedjes en dansjes. Ook verschillende speeches om ons te bedanken dat we er waren. Dan konden wij natuurlijk ook beginnen met hen bedanken. Ze vroegen nog een algemene indruk van onze tijd op hun school en een Vlaams liedje. Het is Raymond van het Groenewoud geworden met “Vlaanderen boven”. Enkele studentes kenden dat liedje al. We hadden het hen een tijdje voordien in de Engelse les geleerd. Nog even ons liedje zingen in het Malayalam en de podiumplicht zat erop.
Nadien nog kort even door de studentes Engels meegesleurd. Ze wilden nog even met ons praten voor we vertrokken. Op het feit dat de jongens bijna met een nieuwe vriendin naar huis konden na, heel gezellig. Een klasfoto met de Belgen kon natuurlijk ook niet onbreken.
Na het afscheid met de studentes volgde natuurlijk het afscheid met de 2 leden van de staf waarmee we het meest contact hadden. Ik kreeg van beiden een dikke knuffel. Dat deed wel een beetje raar. Ik heb hier nog niemand zien knuffelen. Een van beiden was trouwens een zuster. Nog nooit voordien geknuffeld met een zuster in van die typische kleren. Een klein beetje vreemd op het eerste moment, maar de hartelijkheid zorgde dat dit gevoel snel over was.
Vanavond dan opnieuw over de markt gelopen om nog vlug iets te halen. Man man man. Ik kon bijna door de grond zakken. Ik met m’n sari en de jongens met hun Dothi. Nu had werkelijk iedereen ons gezien. De marktkramers maakten om het meest lawaai. Ze waren heel positief hoor, dat wel. Maar ik had t leuker gevonden als ze wat stiller positief hadden geweest. Tja, marktkramers, tis toch een ras apart. ;-) Ik heb zelfs iemand gezien die snel z’n gsm nam om een foto te nemen. Toch een beetje een filmster gevoel.
Deze avond hebben we eindelijk nog eens een rustige avond waarop we kunnen bloggen. Morgen slapen we wat langer en kunnen we nog wat schoolwerk voor het thuisfront afwerken. Dat zal intussen ook al dringend nodig zijn.
Gisteren reden er geen bussen. We moesten dus een riksja nemen om op school te geraken. Door het propvolle verkeer waren we ietsje te laat op school. Geen probleem. Ze hadden het volle begrip voor onze situatie. Heel wat van de studentes was door de staking gewoon moeten thuis blijven. Na een kopje thee konden we naar de les chemie.
De studenten waren nog steeds lessen aan het geven dat de medeleerlingen moesten evalueren. Dit keer waren er echter geen leerlingen aanwezig. De helft van de studentes mocht dus leerling spelen. Het derde lesuur mochten we bij deze studenten aansluiten. We konden mee chemische experimentjes uitvoeren als echte leerlingen. Heel leuk eigenlijk. Tijdens de groepswerkjes kon ik wat praten met de medestudentes. Niet zoals het hoort, ik weet het wel, maar zo leert de leerkracht toch omgaan met tetterende leerlingen. ;-)
Na de les hadden de leerlingen enkele kleine acts voor ons voorbereid. Een liedje, een dansje en enkele goochelshows. Echt heel leuk en lief. We hebben ook nog een liedje gezongen. “Het is een nacht” was aan de beurt. Toen ik de betekenis uitlegde besefte ik nog maar eens hoe verschillend onze culturen zijn. Je vraagt of ik zin heb in een sigaret: Roken is hier bij wet verboden. Iedereen doet het wel, maar in het geniep. Om daar dan een liedje over te zingen is wel heel vreemd. T is 2 uur ’s nachts. Na 23uur hoor of zie je hier niet veel volk meer, behalve dan ongure types. Het leven binnenshuis wordt niet openbaar besproken. We liggen op bed. Geen seks voor het huwelijk, dus heb ik maar gezegd dat het een getrouwd koppel was op huwelijksreis. In een hotel, in een stad, waar niemand ons kent, waar niemand ons hoort en niemand ons stoort. Onmogelijke situatie hier. De muren hebben oren. Iedereen weet hier echt alles. Op de vloer, ligt een lege fles wijn en kledingsstukken die van jou of mij kunnen zijn. Alcohol is hier ook iets wat niet wordt gebruikt in het openbaar. De meeste meisjes hebben waarschijnlijk nog nooit alcohol gedronken. Tja, ik heb de boel wel een beetje toegelicht toen ze vroegen wat de betekenis was.
Enkele uren later zat de schooldag erop. We zijn naar de lokale markt getrokken. Ongeloofelijk. Daar waren ze blijkbaar niet gewend om blanken te zien. Even algemene commotie dus. Voor de rest heel erg tof om eens te zien. De lokale Ann en Geert hebben hier een geimproviseerd kraampje. De meeste mensen staan echter in kleine winkeltjes. het “marktplein” was overdekt met zeilen. We waren eigenlijk op zoek naar rode bananen. We hebben alles gevonden, behalve natuurlijk datgene wat we zochten.
S avonds nog een artikel geschreven voor het lokale schoolkrantje en dan naar de kamer.
Vandaag reden de bussen weer. Het verkeer leek echter nog drukker dan gisteren. Hoewel we vroeger waren vertrokken dan gisteren, waren we dus weer te laat. Nuja, veel les hebben we toch niet gehad. Ik moest m’n sari nog aantrekken. Ik had daar hulp voor nodig dus heb ik dat daar gedaan. De jongens hadden al hun dothi aan. Zowel leerkrachten als studentes waren heel erg enthousiast. Nadien was de voormiddag op 1 lesuur na echter al om.
In de namiddag hadden ze een speciaal uitzwaai programma voorbereid. Enkele liedjes en dansjes. Ook verschillende speeches om ons te bedanken dat we er waren. Dan konden wij natuurlijk ook beginnen met hen bedanken. Ze vroegen nog een algemene indruk van onze tijd op hun school en een Vlaams liedje. Het is Raymond van het Groenewoud geworden met “Vlaanderen boven”. Enkele studentes kenden dat liedje al. We hadden het hen een tijdje voordien in de Engelse les geleerd. Nog even ons liedje zingen in het Malayalam en de podiumplicht zat erop.
Nadien nog kort even door de studentes Engels meegesleurd. Ze wilden nog even met ons praten voor we vertrokken. Op het feit dat de jongens bijna met een nieuwe vriendin naar huis konden na, heel gezellig. Een klasfoto met de Belgen kon natuurlijk ook niet onbreken.
Na het afscheid met de studentes volgde natuurlijk het afscheid met de 2 leden van de staf waarmee we het meest contact hadden. Ik kreeg van beiden een dikke knuffel. Dat deed wel een beetje raar. Ik heb hier nog niemand zien knuffelen. Een van beiden was trouwens een zuster. Nog nooit voordien geknuffeld met een zuster in van die typische kleren. Een klein beetje vreemd op het eerste moment, maar de hartelijkheid zorgde dat dit gevoel snel over was.
Vanavond dan opnieuw over de markt gelopen om nog vlug iets te halen. Man man man. Ik kon bijna door de grond zakken. Ik met m’n sari en de jongens met hun Dothi. Nu had werkelijk iedereen ons gezien. De marktkramers maakten om het meest lawaai. Ze waren heel positief hoor, dat wel. Maar ik had t leuker gevonden als ze wat stiller positief hadden geweest. Tja, marktkramers, tis toch een ras apart. ;-) Ik heb zelfs iemand gezien die snel z’n gsm nam om een foto te nemen. Toch een beetje een filmster gevoel.
Deze avond hebben we eindelijk nog eens een rustige avond waarop we kunnen bloggen. Morgen slapen we wat langer en kunnen we nog wat schoolwerk voor het thuisfront afwerken. Dat zal intussen ook al dringend nodig zijn.
woensdag 18 februari 2009
woensdagavond
Oef, eindelijk nog eens tijd om te bloggen. Er is zo veel gebeurd dat ik bijna niet meer weet waar ik moet beginnen.
Vrijdag zijn we s ochtends nog naar school geweest. Er was een cursus EHBO. T minste wat ik ervan kan zeggen is dat ik het toch een beetje een zonde vond van de tijd. De gastlector gaf heel erg theoretische uitleg en dingen die iedereen eigenlijk al wist. Voor de rest was hij ook alleen voor 200 studentes. Ze konden dus niet allemaal even oefenen om te reanimeren. Als ze het dus ooit nodig hebben, zullen ze het niet kunnen/durven toepassen.
Na het middagmaal zijn we dan vertrokken richting Moonar. De eerste keer dat we hier een staatsbus hebben genomen. Toch een stukje rustiger dan de gewone bussen. Dat was maar best ook. We hadden een tocht van 4 uur voor de boeg. Naarmate de uren verstreken werd het koeler. Niet koud, wel aangenaam en draagbaar van temperatuur.
Toen we s avonds aankwamen bij de broer van mister Biju bleek dat we in het retraitecentrum zouden verblijven. Toen hij onze kamers toonden, konden we onze verbazing niet onderdrukken. We bleven daar slapen om de prijs te drukken, maar we bleken op een prachtige plaats te zitten. We hadden ruime kamers in dezelfde gang. Aan iedere kamer was een toilet verbonden en we konden buiten warm water halen om ons te wassen. Een prive badkamer dus! S avonds konden we ook gewoon samen zitten zonder dat daar een probleem van werd gemaakt. We hadden ook niet echt een uur waarop we in de kamers moesten zijn. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om uitgebreid de sterrenhemel te bewonderen. Zo helder, hadden we hem nog nooit gezien. We kregen er ook echt heel lekker eten. We hebben er bijvoorbeeld voor de eerste keer weer soep gegeten.
Na een aangename avond en een heerlijk onbijt trokken we met een jeep de bergen in. We hadden de vorige dag al een beetje van het landschap kunnen bewonderen uit de bus, maar nu reden we er echt met de jeep in. Ongeloofelijk mooi. Het deed me even denken aan de Alpen, maar dan met palmbomen. Later reden we de theeplantages in. Onbeschrijfelijk. We proberen vanavond de foto’s on line te krijgen. Het lijken allemaal een beetje postkaartjes. Toch heb ik het gevoel dat die foto’s nog niets zijn in vergelijking met het echte beeld.
Toen we met de jeep de theeplantages inreden, moest het ook wel de moeite zijn. Tims toeristengids vertelde dat de streek slechte wegen had, maar dat was zwak uitgedrukt. Er was gewoon geen weg meer. Wel een breed wandelpad, dat echt niet effen lag. We werden dus goed door elkaar geschud. Het loonde wel de moeite. We kregen er een prachtig uitzicht voor terug, samen met een bende apen dat we in de bomen konden zien met een verrekijker, vrouwen die thee aan het plukken waren, verschillende koeien langs de weg,...
We hebben die dag ook nog op de rug van een olifant gezeten. De tweede keer al deze reis, maar we zullen dat waarschijnlijk nooit meer doen in ons leven. Het blijft trouwens een vreemde ervaring. We hebben ook nog hun dam gezien waarmee ze hier hun electriciteit opwekken. Alle electriciteit komt hier uit natuurlijke bronnen. Het is stukken goedkoper is hun verklaring. Aan het natuurvriendelijke aspect hadden ze nog niet gedacht. Later zijn we ook nog naar een echo-punt geweest. Waar we onze echo konden horen. Behalve de tientallen winkeltjes voor toeristen was daar echter niet zo heel veel te zien.
De volgende dag hebben we een theemuseum bezocht. We werden er uitgelegd hoe ze de theeblaadjes dan effectief verwerkten tot thee. Daarna konden we vlug iets eten in een indisch restaurantje (of hoe moet je zoiets noemen???0. Dan konden we de bus op voor weer een trip van 4 uren naar Thekkedi.
We konden er in een hotel slapen. Toen we aankwamen bleek dat we met 4 personen op dezelfde kamer zouden slapen. Ongeloofelijk dat ze dat op die manier georganiseerd hebben als je weet dat de jongens hier met moeite s avonds nog op ons terras mogen zitten.
De dag nadien vroeg moesten we vroeg uit de veren voor een boottocht. We konden genieten van prachtige zichten in het natuurparken. We hebben ook heel wat dieren gezien. Prachtige vogels, verschillende troepen everzwijnen (of iets wat erop gelijkt), buffel of bizon of zo, (of weer iets dat gelijkaardig is), wilde olifanten in de verte,...
Na de boottrip zijn we te voet het park in getrokken met een gids. Eigenlijk wel een lastige wandeling. We hebben ook niet echt spectaculaire dieren gezien. De sfeer die er hing was wel leuk.
Daarna terug de bus op voor 6 uur richting thuisbasis. We hebben dan nog genoten van een lekkere pizza-hut maaltijd. Westers eten was al heel lang geleden, dus dat mocht nog eens vonden we.
Vandaag en gisteren konden we dan terug naar de les. De leerkrachten hebben nu zoiets als stage. De leerlingen uit de secundaire scholen komen om les te volgen. Er is 1 persoon die les geeft, de andere moeten een evaluatieblad invullen. De evaluatiebladen zijn wel niet zoals die van ons. Ze evalueren weer alleen maar een paar vaardigheden. Sommige lessen die wij barslecht vinden, vinden zij best wel oke. De meeste van hen zouden onmogelijk kunnen lesgeven in Belgie. De studenten zijn hier echt braaf. Ze zitten gewoon altijd te knikken. In Belgie is er toch heel wat meer uitdaging aan het beroep. Hier pompen ze de leerlingen vol met weetjes, zonder dat ze die ook echt moeten begrijpen. Ze zijn ook echt niet kritisch tegenover hun eigen materie. Ze kunnen goed puntjes opsommen, maar ze geven nooit uitleg, laat staan voorbeelden.
Nuja, k stel het misschien wel een beetje extreem. Ik moet toegeven dat ik toch al een les of twee heb gezien die redelijk goed waren. Het zijn ook nog maar hun eerste echte lessen. Hun stage is hier trouwens niets in vergelijking met die van ons. Ze moeten hier in totaal 30 lessen geven over hun vak en dan nog een 5-tal andere. Dat verspreid over 30 dagen. Ze moeten dan wel hun lesvoorbereidingen schrijven in plaats van typen, ze hebben er ook wel de tijd voor.
Sinds deze morgen volgen we trouwens Yoga lessen. Elke dag moeten we nu vroeg uit ons nest. Om 6u30 worden we in de les verwacht. Tot nu toe heb ik nog geen pijnlijke rekoefeningen moeten doen of zo. Het enige probleem dat de jongens ondervinden is dat ze toch liever wat langer slapen. Tijdens de relaxatie-oefening moeten ze vooral hun best doen om niet te relaxt te raken (lees: niet in slaap te vallen).
Morgen is er hier een bussstaking. We zullen dus proberen met de riksja naar school te gaan. Ik vrees een beetje voor moeilijkheden en heel weinig studenten op school. Nuja, we zien wel. T is India, dan moet je openstaan voor verrassingen heb ik al gemerkt.
Vrijdag zijn we s ochtends nog naar school geweest. Er was een cursus EHBO. T minste wat ik ervan kan zeggen is dat ik het toch een beetje een zonde vond van de tijd. De gastlector gaf heel erg theoretische uitleg en dingen die iedereen eigenlijk al wist. Voor de rest was hij ook alleen voor 200 studentes. Ze konden dus niet allemaal even oefenen om te reanimeren. Als ze het dus ooit nodig hebben, zullen ze het niet kunnen/durven toepassen.
Na het middagmaal zijn we dan vertrokken richting Moonar. De eerste keer dat we hier een staatsbus hebben genomen. Toch een stukje rustiger dan de gewone bussen. Dat was maar best ook. We hadden een tocht van 4 uur voor de boeg. Naarmate de uren verstreken werd het koeler. Niet koud, wel aangenaam en draagbaar van temperatuur.
Toen we s avonds aankwamen bij de broer van mister Biju bleek dat we in het retraitecentrum zouden verblijven. Toen hij onze kamers toonden, konden we onze verbazing niet onderdrukken. We bleven daar slapen om de prijs te drukken, maar we bleken op een prachtige plaats te zitten. We hadden ruime kamers in dezelfde gang. Aan iedere kamer was een toilet verbonden en we konden buiten warm water halen om ons te wassen. Een prive badkamer dus! S avonds konden we ook gewoon samen zitten zonder dat daar een probleem van werd gemaakt. We hadden ook niet echt een uur waarop we in de kamers moesten zijn. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om uitgebreid de sterrenhemel te bewonderen. Zo helder, hadden we hem nog nooit gezien. We kregen er ook echt heel lekker eten. We hebben er bijvoorbeeld voor de eerste keer weer soep gegeten.
Na een aangename avond en een heerlijk onbijt trokken we met een jeep de bergen in. We hadden de vorige dag al een beetje van het landschap kunnen bewonderen uit de bus, maar nu reden we er echt met de jeep in. Ongeloofelijk mooi. Het deed me even denken aan de Alpen, maar dan met palmbomen. Later reden we de theeplantages in. Onbeschrijfelijk. We proberen vanavond de foto’s on line te krijgen. Het lijken allemaal een beetje postkaartjes. Toch heb ik het gevoel dat die foto’s nog niets zijn in vergelijking met het echte beeld.
Toen we met de jeep de theeplantages inreden, moest het ook wel de moeite zijn. Tims toeristengids vertelde dat de streek slechte wegen had, maar dat was zwak uitgedrukt. Er was gewoon geen weg meer. Wel een breed wandelpad, dat echt niet effen lag. We werden dus goed door elkaar geschud. Het loonde wel de moeite. We kregen er een prachtig uitzicht voor terug, samen met een bende apen dat we in de bomen konden zien met een verrekijker, vrouwen die thee aan het plukken waren, verschillende koeien langs de weg,...
We hebben die dag ook nog op de rug van een olifant gezeten. De tweede keer al deze reis, maar we zullen dat waarschijnlijk nooit meer doen in ons leven. Het blijft trouwens een vreemde ervaring. We hebben ook nog hun dam gezien waarmee ze hier hun electriciteit opwekken. Alle electriciteit komt hier uit natuurlijke bronnen. Het is stukken goedkoper is hun verklaring. Aan het natuurvriendelijke aspect hadden ze nog niet gedacht. Later zijn we ook nog naar een echo-punt geweest. Waar we onze echo konden horen. Behalve de tientallen winkeltjes voor toeristen was daar echter niet zo heel veel te zien.
De volgende dag hebben we een theemuseum bezocht. We werden er uitgelegd hoe ze de theeblaadjes dan effectief verwerkten tot thee. Daarna konden we vlug iets eten in een indisch restaurantje (of hoe moet je zoiets noemen???0. Dan konden we de bus op voor weer een trip van 4 uren naar Thekkedi.
We konden er in een hotel slapen. Toen we aankwamen bleek dat we met 4 personen op dezelfde kamer zouden slapen. Ongeloofelijk dat ze dat op die manier georganiseerd hebben als je weet dat de jongens hier met moeite s avonds nog op ons terras mogen zitten.
De dag nadien vroeg moesten we vroeg uit de veren voor een boottocht. We konden genieten van prachtige zichten in het natuurparken. We hebben ook heel wat dieren gezien. Prachtige vogels, verschillende troepen everzwijnen (of iets wat erop gelijkt), buffel of bizon of zo, (of weer iets dat gelijkaardig is), wilde olifanten in de verte,...
Na de boottrip zijn we te voet het park in getrokken met een gids. Eigenlijk wel een lastige wandeling. We hebben ook niet echt spectaculaire dieren gezien. De sfeer die er hing was wel leuk.
Daarna terug de bus op voor 6 uur richting thuisbasis. We hebben dan nog genoten van een lekkere pizza-hut maaltijd. Westers eten was al heel lang geleden, dus dat mocht nog eens vonden we.
Vandaag en gisteren konden we dan terug naar de les. De leerkrachten hebben nu zoiets als stage. De leerlingen uit de secundaire scholen komen om les te volgen. Er is 1 persoon die les geeft, de andere moeten een evaluatieblad invullen. De evaluatiebladen zijn wel niet zoals die van ons. Ze evalueren weer alleen maar een paar vaardigheden. Sommige lessen die wij barslecht vinden, vinden zij best wel oke. De meeste van hen zouden onmogelijk kunnen lesgeven in Belgie. De studenten zijn hier echt braaf. Ze zitten gewoon altijd te knikken. In Belgie is er toch heel wat meer uitdaging aan het beroep. Hier pompen ze de leerlingen vol met weetjes, zonder dat ze die ook echt moeten begrijpen. Ze zijn ook echt niet kritisch tegenover hun eigen materie. Ze kunnen goed puntjes opsommen, maar ze geven nooit uitleg, laat staan voorbeelden.
Nuja, k stel het misschien wel een beetje extreem. Ik moet toegeven dat ik toch al een les of twee heb gezien die redelijk goed waren. Het zijn ook nog maar hun eerste echte lessen. Hun stage is hier trouwens niets in vergelijking met die van ons. Ze moeten hier in totaal 30 lessen geven over hun vak en dan nog een 5-tal andere. Dat verspreid over 30 dagen. Ze moeten dan wel hun lesvoorbereidingen schrijven in plaats van typen, ze hebben er ook wel de tijd voor.
Sinds deze morgen volgen we trouwens Yoga lessen. Elke dag moeten we nu vroeg uit ons nest. Om 6u30 worden we in de les verwacht. Tot nu toe heb ik nog geen pijnlijke rekoefeningen moeten doen of zo. Het enige probleem dat de jongens ondervinden is dat ze toch liever wat langer slapen. Tijdens de relaxatie-oefening moeten ze vooral hun best doen om niet te relaxt te raken (lees: niet in slaap te vallen).
Morgen is er hier een bussstaking. We zullen dus proberen met de riksja naar school te gaan. Ik vrees een beetje voor moeilijkheden en heel weinig studenten op school. Nuja, we zien wel. T is India, dan moet je openstaan voor verrassingen heb ik al gemerkt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
