Maandag 26 januari

Pfff, ik ben er net in geslaagd van de tekst waar ik een half uur aan getypt heb te deleten. Veel zin om een ellenlang verhaal te schrijven heb ik dus niet meer. Ik doe toch wat moeite, maar kan niks beloven.

Vrijdag zijn we naar annual day geweest. Het leek eerst op een schoolfeest: een grote zaal met veel stoelen. Het bleek echter helemaal anders dan onze gewone schoolfeestjes. Het 5 uur durende spektakel bestond voor de helft uit speeches en bekeruitreikingen. Alle kinderen die iets goed hebben gedaan gedurende het schooljaar krijgen zo’n beker. Het is een heel belangrijk evenement voor de kinderen en hun ouders. Als je zo’n beker krijgt heb je een goed kind. Indien niet, heb je een slecht kind of zo. Het is de bedoeling om de leerlingen zo te stimuleren, maar volgens mij demotiveer je vooral de kinderen die hun best doen en geen beker krijgen.

De speeches waren ook helemaal anders dan bij ons. Geen kort woord van dank, wel telkens 10 minuten. Bovendien moest iedereen van een klein beetje belang iets zeggen. Dat zijn hier veel mensen. Voor ons hadden ze trouwens een plek op de tweede rij gereserveerd. Als buitenlandse gasten krijgen we bepaalde privileges, lijkt het. Vreemd want in België is het net omgekeerd. Na een goeie twee uur konden ze dan beginnen aan het cultureel spektakel. We zagen heel wat dansjes en toneeltjes en zangers. De stukken duurden heel wat langer dan tijdens de schoolfeestjes bij ons. Ook hiervoor waren de goede leerlingen weer geselecteerd. De slechte leerlingen mochten niet meedoen.

Gisteren zijn we dan naar fort cochin geweest. Ik ben er zeker van dat Bram en Tim er uitgebreid verslag over brengen, dus ga ik er niet echt veel meer over zeggen. Wel nog even vermelden: We hebben een haai gezien die verkocht werd op de markt en doflijnen tijdens onze boottrip. Prachtig! Ik heb ook enorm genoten van het westerse eten.

Er was gisteren één iets dat de sfeer een beetje verpest heeft voor me: m’n nek. Toen ik wakker werd is er iets in m’n nek gesprongen. Daar had ik de hele dag een beetje last van. Toen we ’s avonds thuis kwamen heeft Bram nog zalf gaan halen voor me. Hij is teruggekeerd naar het gebouw waar ik slaap en vroeg de nachtwaker om het hek niet dicht te doen. Anders zat hij binnengesloten. Hij was pas bij me en had me de zalf gegeven toen de vrouw van het gezin dat aan de andere kant van de gang woont, aanklopte. De nachtwaker had haar gebeld om te zeggen dat er iemand binnen was. Dit om even te illustreren hoe groot de sociale controle hier is. Iedereen weet alles. Niet dat we iets verkeerd deden of zo, ze wilden het gewoon even navragen. Deze ochtend wist mister Biju ook al dat ik een zere nek had. Hij verblijft ’s nachts niet eens op de campus. Iedereen weet hier echt alles.

Vandaag is het de dag van de republiek. Vanochtend was hier dus voor de gelegenheid een reünie van de oud-studenten. Het leek een beetje op the annual day: 2 uren van speeches die kort werden onderbroken voor een 2 minuten durende dansact. We waren dus blij toen we konden aanschuiven voor het middagmaal.

Deze namiddag gaan we met mister Biju mee naar een feest van zijn kerk. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Het zal weer een avond vol verrassingen worden.