Woensdagochtend

Gisterenochtend zijn we naar het weeshuis geweest. Het was niet ver, maar de wandeling in de broeierig hete zon, deed ons toch zweten. Toen we aankwamen konden we eerst even praten met een van de zusters. Blijkbaar leiden ze de boel daar met drie zusters. Ze zorgen er voor 9 kindjes. Het is de bedoeling dat mensen die kindjes adopteren. Als ze voor hun 5 jaar nog niet geadopteerd zijn, moeten ze naar een ander weeshuis.

Na ons gesprekje mochten we naar boven om de kindjes te zien. Toen we binnenkwamen was er even paniek. Twee kindjes begonnen te huilen. Tja, vreemden in huis he. Na een tijdje ontdooiden ze toch. De zusters gaven ons een meisje van 1 jaar in onze armen. Tim zal het geweten hebben dat ze niet veel ouder was. Terwijl ze op zijn arm zat, begon een bruine smurrie zijn baan te vinden in haar doek. (Een echte pamper droegen ze niet. Wel zo’n doeken). De zusters reageerden niet echt, en het meisje voelde er niets voor om van die confortabele arm af te gaan. Intussen had ik zelf al een jongen op de arm die ietsje ouder was. Geen gevaar dus. Die kindjes hechten zich wel heel snel aan je. Hij huilde heel erg toen we binnen kwamen, maar zeker even erg als ik hem weer op de grond probeerde te zetten.

Nuja, eigenlijk begrijp ik wel dat ze veel aandacht voor ons hadden. Ze hebben echt niet veel speelgoed. Ook andere gewone stimulussen zijn afwezig. Ze waren dus blij met wat afleiding. In hun box ligt er enkel een spinariekleurige matras om op te slapen. Voor de rest waren er wel enkele dingen die aan een touw hingen boven hun hoofd, maar daar konden ze enkel mee spelen als ze bij iemand op de arm zaten.

Felix, een duitse jongen die mee was, wist ons echter te vertellen dat dit een heel goed weeshuis is, waar de kindjes eigenlijk veel speelgoed hebben. In de meeste gewone gezinnen, is er blijkbaar gewoon niets van speelgoed. Tja, dan denk ik toch even aan onze rotverwende westerse kindjes. Moest ieder westers kindje 1 speeltje afgeven, zouden ze hier allemaal doodgelukkig zijn met hun ene ding.

In de namiddag zijn we dan bezig geweest met schoolwerk. Ik was eigenlijk blij dat ik dat kon doen. Het computerlokaal heeft hier immers airco. Om 18u30 konden we naar de joga lessen. Die waren voor 1 dag verplaats van ’s ochtends naar ’s avonds. Na zo’n warme dag was het bijna een zweet-les. We hebben de zonnegroet geleerd. Het lijkt heel simpel, maar in deze broeierige hitte, is het eigenlijk echt lastig. Ik heb trouwens de indruk dat mijn spieren strammer worden in plaats van slapper. Hopelijk zit de warmte daar ook voor iets tussen. Gisteren heb ik trouwens op een foto mijn eigen poep eens goed zitten bekijken. Dat zag er ook een beetje anders uit toen ik hier aankwam. De eerste thuisweek zal ik toch maar eens beginnen met wat sport en veel sla eten. ;-)

Deze middag krijgen we een rondleiding in outreach. Mister Biju zei dat we vooral zouden moeten lezen waarmee ze zoal bezig zijn, dus ik verwacht niet dat het echt interessant zal zijn. We weten namelijk al veel dingen van Eline en de Duitsers die daar werken. Morgen gaan we dan enkele van hun projecten bezoeken. Dat zal interessanter zijn, maar ook lastig in de warmte. De zomer begint hier toch stilaan een feit te zijn.