Al een tijdje geleden dat ik geblogd heb. Niet echt wegens tijdsgebrek, wel omdat er niet echt zo heel veel gebeurd is. De rondleiding in outreach stelde niet zo heel veel voor. Na een tijdje wachten werden we bij de directeur gebracht. We konden even met hem praten, maar hij zei dat hij het druk had. We werden daar dus vrij snel weer buiten geborsteld. We konden dan naar een powerpoint presentatie kijken. Een van de medewerkers gaf ons wat uitleg over outreach en hun projecten. Heel interessant voor het eerste half uur. Later verzwakte de aandacht toch beetje bij beetje. Het was wel een heel vriendelijke man. We hadden hem al eerder ontmoet dus konden we een beetje praten. Het was naar zijn huwelijk dat we geweest zijn enkele weken terug.
Na de powerpoint hebben we gevraagd om een kindje te sponseren. Met heel veel enthousiasme kwam een nieuwe persoon ons heel wat uitleg geven. Het komt er eigenlijk op neer dat we een deel van het schoolgeld van het kindje betalen. We geven het dus geen geld voor de ouders om eten te kopen of zo. Het is de bedoeling dat ze zoveel mogelijk zelf doen. Maar doordat ze geld uitsparen op schoolgeld, kunnen we meer geld besteden aan andere uitgaven. Door het kind te helpen hopen ze de hele gemeenschap te helpen. Het geschoolde kind kan immers de boel optrekken.
De namiddag was dan een regelrechte ramp. Ze hadden ons gevraagd om tegen 14u weer op de bureau te zijn. Dan zouden we de rest bespreken en het kindje toegewezen krijgen. We kwamen aan en werden direct naar de visitorsroom gebracht om even te wachten. Die even werd 1uur en 30minuten. Toen is Bram gaan vragen wanneer er iemand zou komen. Ze wisten gewoon niet wie er bij ons moest zijn en wat we moesten doen. Nog wat later kregen we dan de papieren van ons kindje in de handen geduwd en konden we weer gaan. Een heel nutteloze namiddag dus. We hebben nadien nog wat schoolwerk gedaan, kwestie van toch nog het gevoel te hebben dat de hele dag niet nutteloos was. Na 2 uur wachten heb je dat wel.
Een beetje extra informatie over mijn kindje: Het is een meisje van tien. Ze haalt tot nu toe goede punten op school. Ze heeft nog een zus en een broer geloof ik. (ik ben de papieren natuurlijk op mijn kamer vergeten vandaag). Haar vader heeft een inkomen van 1000 roepie per maand. Haar moeder is huisvrouw. De vader heeft geen vast beroep maar doet alle werkjes die hij in handen kan krijgen. Zijn inkomen is dus erg onstabiel. Hij is daarnaast ook nog alcoholverslaafde. Hij drinkt dus ook nog heel wat geld op. Logisch dus dat dit gezin in de problemen zit. Buschauffeurs hebben hier 6000 roepie inkomen. Dat is vrij laag, maar wel nog voldoende om hun gezin te onderhouden. Ik vrees dat je met 1000 roepie al blij mag zijn als je je eten kunt betalen.
De dag nadien konden we dan hun projecten gaan bezoeken. Het beloofde een leuke dag te worden. De persoon die mee was van Rajagiri grapte en grolde met de jongens mee. Ze was een beetje te laat, maar na de dag voordien stelde dat niets voor. We namen de bus naar de ferry en met de boot gingen we dan naar een dorpje. In dat dorp was er een opvangcentrum voor ouderen. We gingen dit opvangcentrum bezoeken. Het was deels gesponserd door outreach. We konden daar gewoon even zitten. We vroegen toen om de opvang ernaast ook even te zien. Dat was een opvang voor kleine kinderen. We hebben daar een liedje gezongen en zij hebben ook een liedje voor ons gezongen. We zijn toen teruggekeerd naar de oudjes. Ze hebben ons het project uitgelegd. De oudjes komen er tegen rond 11uur. (Wij waren er al van ietsje na 10, weer wachten dus). Dan is er een kort gebed. Om 12u30 krijgen ze eten. Intussen kunnen ze wat praten. Het eten wordt gesponserd door mensen uit de omgeving of outreach.
Tijdens de ‘wachtperiode’ tussen 11 en 12u30 werd onze begeleidster plots heel erg moe. Ze verveelde zich volgens ons. Ze nam ook niet echt initiatief om iets te doen. Als we iets wilde vragen aan de oudjes, antwoordde zij. We konden niet direct communiceren aangezien de mensen geen Engels praatten. De dame heeft ons dan even meegenomen voor een wandeling. Ze klaagde echter constant dat ze moe was. Niet echt een gezellige wandeling dus. Toen we terug waren vroeg ze ons of we geen spelletjes kenden. Tim heeft een goocheltruk gedaan met een spel kaarten. Dat was nog redelijk leuk. Toen hebben we dirigentje gespeeld. Dat is een spel waarbij iedereen de dirigent moet nadoen en een buitenstaander dan moet raden wie de dirigent is. De oudjes vonden het nog leuk, de dame vroeg na 3 rondes echter al of we een ander spel kenden. We zijn toen maar begonnen met dingen uitbeelden maar de oudjes wilden dit niet echt doen. We hebben dan maar gewoon een beetje gepraat en gewacht. We kregen eten dat veel te pikant was voor ons. Echt niet lekker. Het is niet gelukt om alles op te eten, maar we hebben toch beleefd ons best gedaan. De dame van outreach zat trouwens met nog langere tanden te eten dan wijzelf.
Toen heeft ze ons meegenomen terug naar de boot. Tijdens de wandeling terug hebben we ontdekt dat ze echt wel heeeeeeel moe was. Een slak ging vlugger volgens mij. Ze had zich trouwens niet goed geinformeerd over het uur waarop de boot kwam. Bijgevolg hebben we nog een uur en een half gewacht.
Toen konden we eindelijk naar de volgende plaats.We konden gaan kijken naar een dorpsschool. We hadden echter maar een half uurtje voor onze volgende boot vertrok. We hebben ook 5 min verloren bij de directrische omdat onze dame zat te bellen. We hadden dus nog tijd om vlug even in de klassen te kijken. We konden ook even praten met de studenten maar dat haalde niet veel uit. Ze begrepen niet echt wat we zeiden. We mochten ook geen fotos nemen in de klassen. Jammer. De klassen waren helemaal anders dan de school hier in Rajagiri. Er stonden geen echte muren tussen sommige klassen. Gewoon een bord. Dat was trouwens het enige didactische materiaal dat er in de klassen aanwezig was. Je kan je die klassen echt niet voorstellen. Op de gang (in open lucht) gingen wel enkele kaarten. We hebben ons toen terug gehaast. Alleen de dame was niet zo gehaast. We weten niet of ze weer het verkeerde uur had opgezocht, of als de boot al vertrokken was, maar er lag in elk geval geen boot. Ik vermoed dat hij elk moment kon aankomen. Ze wilde echter nog even naar het toilet dus moesten we nog naar een huisje wandelen van een van de medewerkers van outreach die dichtbij woonde. Toen we terug waren vroeg ze zich af waarom de boot niet kwam. Tjah...
Al bij al ben ik wel blij dat ik de dorpjes eens gezien heb. Het leven is er toch anders dan in de stad. De mensen hebben er geen stromend water in de huizen. Ze moeten dus met hun potten staan wachten tot er water komt. Ik begreep het systeem niet echt. Om de twee dagen konden ze water halen, maar ze hadden wel water uit een pomp. Blijkbaar was die pomp aangesloten op een circuit met drinkbaar water en werd die weer weggehaald. Ze moeten dus wel een watervoorraad inslaan voor 2 dagen. De scholen zijn ook helemaal anders. Ik vraag me af wat voor job de mensen in de dorpen hebben. Er is een heel moeilijk vervoer tussen de dorpen onderling en de stad. Je ziet ook niet echt veel winkeltjes of zo. Ik vrees dat daar de meeste armoede zit. Heel wat kinderen uit de school werden trouwens gesponserd door Outreach.
S avonds waren we bekaf van al dat wachten (geloof het of niet) en hebben we onszelf getracteerd op een ijsje. Op de weg terug naar huis zijn we nog even langs het gezin van Jacob gelopen. Ze willen ons vandaag in Ernakulam zien en ons enkele mooie kerken tonen. Ik vrees dat het niet echt interessant zal zijn. De kerken hier zijn echt niet mooi in vergelijking met de Belgische. De bedoeling was eigenlijk samen met hen een Engelse viering bij te wonen, maar die is blijkbaar enkel op zaterdag. We hebben gisteren wel al een viering in het Malayalam gezien hier op de campus. Jacobs vader gaat er elke dag heen en zijn zus soms. We zijn dus een dag met hen mee geweest. Het was een heel erg gestructureerde viering. Het volk moest evenveel zeggen als de priester. Alles was dan ook elke dag hetzelfde. Elke dag werden precies dezelfde dingen gezegd. Een homelie tussenin hadden ze niet. Ook enkele zelfgevonden voorbeelden of zo pasten niet in het plaatje. We waren dan ook blij dat de vieringen hier maar 40 minuten duren.
Deze voormiddag zijn we al naar de primary school geweest. We wilen afscheid nemen van miss Parimal en the principle voor we weer naar Belgie vertrokken. Dat is een beetje mislukt. Ze waren beiden afwezig. Maandag willen we teruggaan naar the primary school. We willen die mensen daar zeker nog bedanken. Hopelijk hebben we deze middag meer succes in Saint Joseph college. Dat zal wel, daar zijn ze op de hoogte van onze komst.
Aan zulke dingen voel je toch dat de boel hier op z’n einde loopt. Ergens begint het te kriebelen om Belgie terug te zien. Ik zou India wel willen meenemen in m’n valies. Ik denk dat ik het toch moeilijk zal hebben om dit land achter me te laten... Nu, nog niet getreurd. We hebben nog een heel weekend voor ons. Morgenvroeg vertrekken we naar Trivandrum. Blijkbaar hebben ze daar prachtige stranden en is de stad echt de moeite waard. Ons laatste weekend gaan we dus daar spenderen. We moeten de boel wel zelf organiseren. Deze keer had mister Biju geen contacten. Jammer, maar we vinden onze weg wel. Het zal in elk geval goed zijn om weer op de Belgische manier initatief te leren nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten