woensdagavond

Oef, eindelijk nog eens tijd om te bloggen. Er is zo veel gebeurd dat ik bijna niet meer weet waar ik moet beginnen.

Vrijdag zijn we s ochtends nog naar school geweest. Er was een cursus EHBO. T minste wat ik ervan kan zeggen is dat ik het toch een beetje een zonde vond van de tijd. De gastlector gaf heel erg theoretische uitleg en dingen die iedereen eigenlijk al wist. Voor de rest was hij ook alleen voor 200 studentes. Ze konden dus niet allemaal even oefenen om te reanimeren. Als ze het dus ooit nodig hebben, zullen ze het niet kunnen/durven toepassen.

Na het middagmaal zijn we dan vertrokken richting Moonar. De eerste keer dat we hier een staatsbus hebben genomen. Toch een stukje rustiger dan de gewone bussen. Dat was maar best ook. We hadden een tocht van 4 uur voor de boeg. Naarmate de uren verstreken werd het koeler. Niet koud, wel aangenaam en draagbaar van temperatuur.

Toen we s avonds aankwamen bij de broer van mister Biju bleek dat we in het retraitecentrum zouden verblijven. Toen hij onze kamers toonden, konden we onze verbazing niet onderdrukken. We bleven daar slapen om de prijs te drukken, maar we bleken op een prachtige plaats te zitten. We hadden ruime kamers in dezelfde gang. Aan iedere kamer was een toilet verbonden en we konden buiten warm water halen om ons te wassen. Een prive badkamer dus! S avonds konden we ook gewoon samen zitten zonder dat daar een probleem van werd gemaakt. We hadden ook niet echt een uur waarop we in de kamers moesten zijn. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om uitgebreid de sterrenhemel te bewonderen. Zo helder, hadden we hem nog nooit gezien. We kregen er ook echt heel lekker eten. We hebben er bijvoorbeeld voor de eerste keer weer soep gegeten.

Na een aangename avond en een heerlijk onbijt trokken we met een jeep de bergen in. We hadden de vorige dag al een beetje van het landschap kunnen bewonderen uit de bus, maar nu reden we er echt met de jeep in. Ongeloofelijk mooi. Het deed me even denken aan de Alpen, maar dan met palmbomen. Later reden we de theeplantages in. Onbeschrijfelijk. We proberen vanavond de foto’s on line te krijgen. Het lijken allemaal een beetje postkaartjes. Toch heb ik het gevoel dat die foto’s nog niets zijn in vergelijking met het echte beeld.

Toen we met de jeep de theeplantages inreden, moest het ook wel de moeite zijn. Tims toeristengids vertelde dat de streek slechte wegen had, maar dat was zwak uitgedrukt. Er was gewoon geen weg meer. Wel een breed wandelpad, dat echt niet effen lag. We werden dus goed door elkaar geschud. Het loonde wel de moeite. We kregen er een prachtig uitzicht voor terug, samen met een bende apen dat we in de bomen konden zien met een verrekijker, vrouwen die thee aan het plukken waren, verschillende koeien langs de weg,...

We hebben die dag ook nog op de rug van een olifant gezeten. De tweede keer al deze reis, maar we zullen dat waarschijnlijk nooit meer doen in ons leven. Het blijft trouwens een vreemde ervaring. We hebben ook nog hun dam gezien waarmee ze hier hun electriciteit opwekken. Alle electriciteit komt hier uit natuurlijke bronnen. Het is stukken goedkoper is hun verklaring. Aan het natuurvriendelijke aspect hadden ze nog niet gedacht. Later zijn we ook nog naar een echo-punt geweest. Waar we onze echo konden horen. Behalve de tientallen winkeltjes voor toeristen was daar echter niet zo heel veel te zien.

De volgende dag hebben we een theemuseum bezocht. We werden er uitgelegd hoe ze de theeblaadjes dan effectief verwerkten tot thee. Daarna konden we vlug iets eten in een indisch restaurantje (of hoe moet je zoiets noemen???0. Dan konden we de bus op voor weer een trip van 4 uren naar Thekkedi.

We konden er in een hotel slapen. Toen we aankwamen bleek dat we met 4 personen op dezelfde kamer zouden slapen. Ongeloofelijk dat ze dat op die manier georganiseerd hebben als je weet dat de jongens hier met moeite s avonds nog op ons terras mogen zitten.

De dag nadien vroeg moesten we vroeg uit de veren voor een boottocht. We konden genieten van prachtige zichten in het natuurparken. We hebben ook heel wat dieren gezien. Prachtige vogels, verschillende troepen everzwijnen (of iets wat erop gelijkt), buffel of bizon of zo, (of weer iets dat gelijkaardig is), wilde olifanten in de verte,...

Na de boottrip zijn we te voet het park in getrokken met een gids. Eigenlijk wel een lastige wandeling. We hebben ook niet echt spectaculaire dieren gezien. De sfeer die er hing was wel leuk.

Daarna terug de bus op voor 6 uur richting thuisbasis. We hebben dan nog genoten van een lekkere pizza-hut maaltijd. Westers eten was al heel lang geleden, dus dat mocht nog eens vonden we.

Vandaag en gisteren konden we dan terug naar de les. De leerkrachten hebben nu zoiets als stage. De leerlingen uit de secundaire scholen komen om les te volgen. Er is 1 persoon die les geeft, de andere moeten een evaluatieblad invullen. De evaluatiebladen zijn wel niet zoals die van ons. Ze evalueren weer alleen maar een paar vaardigheden. Sommige lessen die wij barslecht vinden, vinden zij best wel oke. De meeste van hen zouden onmogelijk kunnen lesgeven in Belgie. De studenten zijn hier echt braaf. Ze zitten gewoon altijd te knikken. In Belgie is er toch heel wat meer uitdaging aan het beroep. Hier pompen ze de leerlingen vol met weetjes, zonder dat ze die ook echt moeten begrijpen. Ze zijn ook echt niet kritisch tegenover hun eigen materie. Ze kunnen goed puntjes opsommen, maar ze geven nooit uitleg, laat staan voorbeelden.

Nuja, k stel het misschien wel een beetje extreem. Ik moet toegeven dat ik toch al een les of twee heb gezien die redelijk goed waren. Het zijn ook nog maar hun eerste echte lessen. Hun stage is hier trouwens niets in vergelijking met die van ons. Ze moeten hier in totaal 30 lessen geven over hun vak en dan nog een 5-tal andere. Dat verspreid over 30 dagen. Ze moeten dan wel hun lesvoorbereidingen schrijven in plaats van typen, ze hebben er ook wel de tijd voor.

Sinds deze morgen volgen we trouwens Yoga lessen. Elke dag moeten we nu vroeg uit ons nest. Om 6u30 worden we in de les verwacht. Tot nu toe heb ik nog geen pijnlijke rekoefeningen moeten doen of zo. Het enige probleem dat de jongens ondervinden is dat ze toch liever wat langer slapen. Tijdens de relaxatie-oefening moeten ze vooral hun best doen om niet te relaxt te raken (lees: niet in slaap te vallen).

Morgen is er hier een bussstaking. We zullen dus proberen met de riksja naar school te gaan. Ik vrees een beetje voor moeilijkheden en heel weinig studenten op school. Nuja, we zien wel. T is India, dan moet je openstaan voor verrassingen heb ik al gemerkt.