Vrijdagavond

We hebben net onze laatste twee dagen in Saint Joseph college achter de rug. Met pijn in het hart hebben we vandaag een 200-tal studenten en een 10-tal leerkrachten achter ons gelaten.

Gisteren reden er geen bussen. We moesten dus een riksja nemen om op school te geraken. Door het propvolle verkeer waren we ietsje te laat op school. Geen probleem. Ze hadden het volle begrip voor onze situatie. Heel wat van de studentes was door de staking gewoon moeten thuis blijven. Na een kopje thee konden we naar de les chemie.

De studenten waren nog steeds lessen aan het geven dat de medeleerlingen moesten evalueren. Dit keer waren er echter geen leerlingen aanwezig. De helft van de studentes mocht dus leerling spelen. Het derde lesuur mochten we bij deze studenten aansluiten. We konden mee chemische experimentjes uitvoeren als echte leerlingen. Heel leuk eigenlijk. Tijdens de groepswerkjes kon ik wat praten met de medestudentes. Niet zoals het hoort, ik weet het wel, maar zo leert de leerkracht toch omgaan met tetterende leerlingen. ;-)

Na de les hadden de leerlingen enkele kleine acts voor ons voorbereid. Een liedje, een dansje en enkele goochelshows. Echt heel leuk en lief. We hebben ook nog een liedje gezongen. “Het is een nacht” was aan de beurt. Toen ik de betekenis uitlegde besefte ik nog maar eens hoe verschillend onze culturen zijn. Je vraagt of ik zin heb in een sigaret: Roken is hier bij wet verboden. Iedereen doet het wel, maar in het geniep. Om daar dan een liedje over te zingen is wel heel vreemd. T is 2 uur ’s nachts. Na 23uur hoor of zie je hier niet veel volk meer, behalve dan ongure types. Het leven binnenshuis wordt niet openbaar besproken. We liggen op bed. Geen seks voor het huwelijk, dus heb ik maar gezegd dat het een getrouwd koppel was op huwelijksreis. In een hotel, in een stad, waar niemand ons kent, waar niemand ons hoort en niemand ons stoort. Onmogelijke situatie hier. De muren hebben oren. Iedereen weet hier echt alles. Op de vloer, ligt een lege fles wijn en kledingsstukken die van jou of mij kunnen zijn. Alcohol is hier ook iets wat niet wordt gebruikt in het openbaar. De meeste meisjes hebben waarschijnlijk nog nooit alcohol gedronken. Tja, ik heb de boel wel een beetje toegelicht toen ze vroegen wat de betekenis was.

Enkele uren later zat de schooldag erop. We zijn naar de lokale markt getrokken. Ongeloofelijk. Daar waren ze blijkbaar niet gewend om blanken te zien. Even algemene commotie dus. Voor de rest heel erg tof om eens te zien. De lokale Ann en Geert hebben hier een geimproviseerd kraampje. De meeste mensen staan echter in kleine winkeltjes. het “marktplein” was overdekt met zeilen. We waren eigenlijk op zoek naar rode bananen. We hebben alles gevonden, behalve natuurlijk datgene wat we zochten.

S avonds nog een artikel geschreven voor het lokale schoolkrantje en dan naar de kamer.

Vandaag reden de bussen weer. Het verkeer leek echter nog drukker dan gisteren. Hoewel we vroeger waren vertrokken dan gisteren, waren we dus weer te laat. Nuja, veel les hebben we toch niet gehad. Ik moest m’n sari nog aantrekken. Ik had daar hulp voor nodig dus heb ik dat daar gedaan. De jongens hadden al hun dothi aan. Zowel leerkrachten als studentes waren heel erg enthousiast. Nadien was de voormiddag op 1 lesuur na echter al om.

In de namiddag hadden ze een speciaal uitzwaai programma voorbereid. Enkele liedjes en dansjes. Ook verschillende speeches om ons te bedanken dat we er waren. Dan konden wij natuurlijk ook beginnen met hen bedanken. Ze vroegen nog een algemene indruk van onze tijd op hun school en een Vlaams liedje. Het is Raymond van het Groenewoud geworden met “Vlaanderen boven”. Enkele studentes kenden dat liedje al. We hadden het hen een tijdje voordien in de Engelse les geleerd. Nog even ons liedje zingen in het Malayalam en de podiumplicht zat erop.

Nadien nog kort even door de studentes Engels meegesleurd. Ze wilden nog even met ons praten voor we vertrokken. Op het feit dat de jongens bijna met een nieuwe vriendin naar huis konden na, heel gezellig. Een klasfoto met de Belgen kon natuurlijk ook niet onbreken.

Na het afscheid met de studentes volgde natuurlijk het afscheid met de 2 leden van de staf waarmee we het meest contact hadden. Ik kreeg van beiden een dikke knuffel. Dat deed wel een beetje raar. Ik heb hier nog niemand zien knuffelen. Een van beiden was trouwens een zuster. Nog nooit voordien geknuffeld met een zuster in van die typische kleren. Een klein beetje vreemd op het eerste moment, maar de hartelijkheid zorgde dat dit gevoel snel over was.

Vanavond dan opnieuw over de markt gelopen om nog vlug iets te halen. Man man man. Ik kon bijna door de grond zakken. Ik met m’n sari en de jongens met hun Dothi. Nu had werkelijk iedereen ons gezien. De marktkramers maakten om het meest lawaai. Ze waren heel positief hoor, dat wel. Maar ik had t leuker gevonden als ze wat stiller positief hadden geweest. Tja, marktkramers, tis toch een ras apart. ;-) Ik heb zelfs iemand gezien die snel z’n gsm nam om een foto te nemen. Toch een beetje een filmster gevoel.

Deze avond hebben we eindelijk nog eens een rustige avond waarop we kunnen bloggen. Morgen slapen we wat langer en kunnen we nog wat schoolwerk voor het thuisfront afwerken. Dat zal intussen ook al dringend nodig zijn.