Zaterdagnamiddag

Gisteren geen tijd gehad om onze blog aan te vullen. Het was een drukke dag.

S morgens zijn we dus met nieuwe energie naar de school getrokken. Het tweede lesuur konden we beginnen met een les wiskunde. Tim gaf er weer het beste van zichzelf. Bram en ik gaven wat uitleg aan de leerlingen die de leerstof nog niet helemaal beet hadden. Het was dan ook een moeilijke les: een eerste inleiding op delingen.

Het derde lesuur konden we even pauzeren en ons oplanden voor het 4de en het 5de lesuur. Het vierde lesuur namen Bram en ik voor onze rekening. We hadden werkblaadjes gemaakt voor de leerlingen, die precies 2 minuten voor de les moest worden gegeven klaar waren. Je kunt dus zeker spreken van een korte stessmomentje. Tja, het bewijst eigenlijk enkel dat we de Indische cultuur hier nog niet helemaal gewend zijn. Het was een les religie. De leerkracht maakte zich niet echt druk in ons. Ze liep even binnen en buiten naar hoe ze zich die 5 minuten voelde. De leerlingen kregen een vergelijking tussen het Belgische en de Indische religieuze landschap voorgeschoteld. Voor ons was he teen vrij vermoeiende les. We moesten vrij hard ons best doe om echt bruikbaar materiaal uit de klas te krijgen.

Het vijfde lesuur was het tijd voor onze eerste geintegreerde les. Het was een enorm leuke, maar zeker even vermoeiende les. Bram, Tim en ik gingen elk met een groepje van 15 leerlingen in een hoek van de klas zitten. We gaven zo les, al zittend met een cirkel leerlingen rondom ons. Als thema hadden we het onbekende Belgie gekozen. Ik heb het gehad over onze religies en gewoontes, Bram had het over het socale aspect in Belgie: De levensloop van de mens en staatssteun. Tim nam het aardrijkskundige en geschiedkundige deel voor zijn rekening.

De leerlingen waren heel erg enthousiast. Ergens verbaast het me niet erg. Ze kennen hier dan ook geen alternatieve werkvormen. Dit was waarschijnlijk de eerste keer dat ze een hoekenwerk konden doen. Ze waren zelfs zonder enig probleem bereid om een stuk van hun speeltijd op te offeren toen we ietsje langer bezig waren dan gepland.

Uitgeblust trokken we naar de leraarskamer om te vragen aan onze begeleidster wat ze van de les vond. Onderweg werden we echter tegengehouden door een groepje leerlingen: Father Antony wilde ons spreken, de directeur van de school. Hij had gehoord dat we van Belgie waren en had dit aan de Franse taal gelinkt. Zijn vraag: We willen net als we hier nu een Engels lab hebben, ook een frans lab inrichten. Kunnen jullie ons helpen. Heel graag natuurlijk. Na heel wat weg en weer gepraat, communicatieproblemen en zo verder, begrepen we eindelijk wat hij van ons wilde. Ik weet niet waarom hij er zoveel doekjes om wond, hij wist waarschijnlijk zelf nog niet echt wat hij wilde. Het komt er dus op neer dat we een aantal gewone gesprekken gaan opnemen. Ik kreeg een boekje met Engelse gesprekken bij de dokter, in de winkel,… Het is de bedoeling dat ik die vertaal naar het Frans en dat we die gesprekken dan inspreken. Daarbij komt nog dat we hadden afgesproken met de lerares Frans dat we enkele teksten uit haar boeken zouden inspreken. Ze hier heel dankbaar gebruik gemaakt hebben van ons Frans.

Na de afspraken met de directeur konden we dan eindelijk naar de leraarskamer. Onze begeleidster vertelde dat ze het een vreemde werkvorm vond, in die kleine groepjes. We hebben haar proberen uit te leggen dat het leuker is voor ons en voor de leerlingen omdat je een veel persoonlijker contact hebt. Ik vrees dat ze het niet echt nuttig vond. Voor de rest had ze geen commentaar.

We zijn daarna nog naar de directrice getrokken. Tja, volgens de Indische normen mag je haar zeker niet overslaan he. Ze was blij ons te zien, maar kon niet veel zeggen over onze manier van aanpakken. Ze vond het vooral goed dat de leerlingen het leuk vonden, of dat zei ze toch. Ook hier denk ik niet dat ze het een echt nuttige werkvorm vond. Tja, als we hier binnen 50 jaar terugkeren, denk ik dat ze er al anders over zullen denken. Ik vrees dat we een beetje voorlopen. Ze hebben hier de middelen nog niet om te doen wat wij doen: Kleinere klassen, meer leerkrachten en administratief personeel, meer geld om zelf meer werkblaadjes te maken, een studiezaal om leerlingen waarvan de leerkracht afwezig is in stilte te kunnen bezighouden,… Ik denk dat tijd hier raad zal brengen. Als eerste zouden ze toch echt een studiezaal nodig hebben denk ik.

We hebben in de namiddag vlug wat kleren gewassen en zijn toen naar de stad vertrokken. Onderweg heb ik nog de kleren die ik had gekocht naar de kleermaker gedaan. Zij zou er de mouwen aan naaien en ze aanpassen aan m’n maat. Dindsdag mag ik erom. Intussen heb ik een bovenstuk gekocht op school. Een leerkracht vroeg me plots of ik het wilde kopen. Ik heb dus al een tenu om de nieuwe werkweek te starten.

In Cotchi zijn we naar een sigarenwinkel getrokken. Even geuren snuiven. Daarna zijn we richting het hotel vertrokken waar we met Jacob hadden afgesproken. Hij was (natuurlijk) te laat. We hebben hem leren met mes en vork eten. Hij zei dat hij biefstuk met frietjes nog wist te apprecieren. Of hij het meende, ben ik natuurlijk niet zeker.

Vanochtend zijn we om een watermeloen en wat koekjes geweest om te eten. Het ontbijt went toch het moeilijkst. Daarna zijn we aan de slag gegaan. We moeten onze lessen voor volgende week voorbereiden en onze presentatie over Europa. Deze namiddag zijn we onze goeie punten gaan vieren met een ananasjuice. Nu vlug weer aan het werk.