Vrijdagvoormiddag

Gisteren was een leuke dag. Ietsje drukker dan verwacht, maar leuk druk. In de voormiddag zijn we dus naar school getrokken. Door een kleine wijziging in het programma konden we alle lessen in de voormiddag meevolgen. Des te beter voor ons natuurlijk. Zo konden we in de namiddag mee met Eline en mister Biju naar Ernakulam. De laatste lesjes waren nog leuk. We waren wat milder voor de laaste les. Als de leerlingen iets vroegen gingen we er dieper op in. Gevolg: Ze hebben hun speeltijd en sporttijd afgestaan om les te blijven volgen. We mochten ze bezighouden zo lang we wilden. Ergens wel life. Na de les volgde iets dat een beetje vermoeiender was: handtekeningen uitdelen. Het klinkt raar, maar kindjes vragen hier vaak een handtekening van ons. Ik weet ook niet waarom. Het was onze laatste klas dus namen we de tijd om dit ook effectief te doen. Er waren 41 leerlingen en na de les hadden ze allemaal 3 handtekeningen. Nadien was ik toch even blij dat ik geen filmster ben. De lessen die volgden konden we gewoon observeren. We moesten dus zelf geen les meer geven. Daar konden de leerlingen ons dus niet meer echt bezighouden.

Die namiddag zijn we dus naar Ernakulam getrokken. Eerst nog vlug m'n kleren opgehaald van bij de kleermaker, Die zijn dus ook eindelijk in orde! Mister Biju is met Eline naar de politie geweest en wij kregen even tijd om te shoppen. Nadien heeft hij ons meegenomen naar een plaats waar we koffie konden krijgen (koud en warm) en heerlijke ijsjes. Het was een beetje als Belgie in een potje (Brams woorden, hij mist zijn ijsjes). We trokken verder en hebben toen een winkelcentrum en een supermarket gezien. Een echte supermarket ( Het deed me een beetje denken aan huis Maria, wel nog ietsje kleiner, zonder de koelsectie, slager en het brood.). Daar zullen we zeker nog gebruik van kunnen maken.

Toen we terug huiswaards wilden keren, werden de bussen ergens opgehouden. Mister Biju bleef geduldig wachten. De jongens hadden echter genoeg wortels geschoten en besloten iets te gaan drinken. Na een fris pintje voor hen en een heerlijke orange juice voor de meisjes redden de bussen wel weer en konden we dus huiswaarts vertrekken. Net op tijd voor het avondeten: heerlijke chappatie. Tijdens het eten kwam er plots een man met ons praten. Een gast hier. Volgens mij een redelijk belangrijke ook, want er stonden constant 2 mensen bij hem en zijn vrouw om hen te helpen. Toen hij opstond schoten ze direct te hulp. Eigenlijk wel grappig om te zien. Hij was gewoon nieuwsgierig wie we waren. Hijzelf was hier een soort informaticaleraar of zo, als ik het goed begrepen heb (maar dan waarschijnlijk wel een hele belangrijke). Hij had een tijdje in Frankrijk gestudeerd en lesgegeven. Ik heb dus eindelijk nog eens deftig Frans gehoord.

Na het eten nog even naar huis geskypet. Het was dus vrij laat toen we terugkeerden naar onze kamer. Plots had iemand onze meisjesstemmen gehoord. Ramp o ramp, vrouwen die na 21u nog niet op hun kamer zijn. Tja, dat moeten we dus morgen (vandaag) melden aan de directie hier. Maar nu direct naar bed!

Tja, de sociale controle hier is en blijft enorm, zelfs als de jongens bij ons zijn, blijven we vrouwen en moeten we ons ernaar gedragen. Ik vraag me af wat ze zouden zeggen als ze wisten dat we enkele dagen geleden met hen iets gaan drinken zijn. Dat is dan vermoedelijk iets dat ze zich zelfs niet kunnen inbeelden. Nuja, in het vervolg zorgen we ervoor dat we weer vroeger op onze kamer zijn. Dat zal beter zijn voor hun zielenrust.

Vanochtend hebben we een korte les Malayalam gekregen. Sinds Eline er is, hebben ze daar plots wel allemaal tijd voor. Ik veronderstel dat ze voor haar bereid zijn om tijd te maken aangezien ze hier heel wat langer zal zijn dan wij.

Daarna zijn we terug geweest naar de primary school. Father Antony wilde ons nog spreken. Na heel wat vertraging kwam er een heel comite bij te kijken. De directrice, de father, onze begeleidster en nog enkele mensen die we niet kenden waren er. Ze hebben ons een afscheidsgeschenkje gegeven. Toch vreemd. Uiteindelijk hebben zij een dienst aan ons bewezen dat we er mochten zijn. Ik denk wel dat ik er nog eens langsloop als ik tijd heb. Gewoon hallo zeggen.

Deze namiddag gaan we naar een weeshuis. Ik vrees een beetje dat we er ons niet echt verstaanbaar zullen kunnen maken. We zullen er ook maar een heel korte tijd zijn, dus zullen we waarschijnlijk enkel de toerist kunnen uithangen en kijken. We waren bereid een weekend op te offeren, maar mister Biju wilde het zo regelen. Tja, hij zal ook wel zijn redens hebben. Deze avond zijn we vrij (om vroeg op onze kamer te gaan zitten). Morgenochtend gaan we weer Malayalamlessen volgen. In de late namiddag gaan we naar een feest in de primary school. Ik zal met Eline wat vroeger gaan, zodat ze ook kan zien hoe de bekers worden uitgedeeld. De jongens komen enkel voor het culturele stuk. Na de lessen Malayalam ga ik trouwens naar iemand die me zal helpen m’n sari aan te doen. Ik denk dat die les nog heel wat meer oefenwerk zal vragen…