Zaterdagvoormiddag

Gisteren dus naar het weeshuis geweest. Mevrouw Chanterie had ons verteld over een weeshuis en had ons gewaarschuwd dat het nogal choquerend kon zijn. Dat de methodes die ze er hanteerden niet altijd die waren die we in het Westen nastreven. Wij hebben echter iets helemaal anders gezien.

Het weeshuis was een deel van SOS kinderdorpen. Zoals de naam het zegt, ging het echt om een dorp met weeskindjes. Het was een weeshuis, maar je kon als kind volgens mij op geen betere plek terecht komen. Het principe is het volgende: Alle kindjes worden ingedeeld bij een moeder. De moeder vormt dan met haar kindjes een gezin. Elke moeder heeft ongeveer 10 kinderen in huis. De jongens gaan vanaf hun 12 jaar naar een jongenshuis. Het is een soort internaat. In het weekend en tijdens de vakantie keren ze terug naar huis. In hun internaat staat er wel een man aan het hoofd. Zo krijgen ze niet enkel een vrouwelijke opvoeder. De kindjes gaan buiten het dorp naar school. Zo leren ze heel wat andere kindjes kennen. Ze voelen zich op die manier ook helemaal normaal. Ze hebben immers een moeder en veel broers en zussen. Ze mogen kindjes uitnodigen naar hun huis en zo. De moeder houd alles in de hand. Zij bepaald welke kleren de kinderen dragen, wat ze eten,… Het weeshuis komt daar niet in tussen.

De moeders worden gekozen volgens een selectieprocedure. Eerst is er een opleiding van 6 maanden. Daarna gaan de moeders meewonen in het dorp. Ze wonen een maand bij elk gezin in. Die gezinnen moeten haar dan evalueren. De moeder krijgt ook telkens de kans om uit het project te stappen als ze dat wil. Als ze alle gezinnen heeft doorlopen gaat ze inwonen bij het gezin waar een moeder op pensioen gaat. Als de eerste moeder dan op pensioen gaat, neemt de nieuwe haar plaats in. Voor de kinderen is dit wel geen nieuwe moeder. Ze wordt dan tante genoemd. Enkel voor de nieuwe kinderen is ze de moeder. Er zijn wel enkele voorwaarden aan verbonden: je moet 35 jaar zijn en je mag niet gehuwd zijn en geen kinderen hebben. Blijkbaar is het hier niet echt een probleem om moeders te vinden.

Toen we langs de verschillende huizen liepen, kon ik mijn bewondering niet echt onderdrukken. Het idee is prachtig en de gezinnen hadden niets te kort. Sos children helpt de kinderen. Ze handelen altijd in het belang van het kind. Als een kind mishandeld wordt, kan het daar dus ook geplaatst worden.

Er bestaan hier natuurlijk ook nog gewone weeshuizen. We hebben die wel nog niet gezien. Blijkbaar hangt het van de situatie af waar het kind geplaatst wordt. De nabestaanden kunnen het bijvoorbeeld naar een gewoon weeshuis brengen. Daar zitten ze wel samen per geslacht en per leeftijd. Ze moeten er ook een uniform dragen. Een heel verschil dus.

S avonds hebben we dan onze maag gevuld in Aluva. Een heerlijk stukje kip met een soort koek dat je in saus moest doppen. Echt lekker. De kip was gegrild op een soort barbeque. We waren er per ongeluk terecht gekomen. Het was de bedoeling indisch tee ten, maar het is dus een Middenaziatisch gerecht geworden. Tja, vanavond een nieuwe poging.

Deze ochtend hebben we weer een Malayalam les gevolgd. Ik denk dat ik de boel toch eens goed zal moeten bekijken. Je beseft pas weer hoe moeilijk het is om een taal te leren, als je weer vanvooraf aan moet beginnen.

Daarna even vlug de mails gecontroleerd. Nu ben ik net terug van het gezin die in de kamer tegenover mijn vorige kamer leeft. De vrouw heeft me geholpen om m’n sari aan te trekken. Ik zit hier dus op dit moment in sari. Heel warm! Het ziet er frisser uit, omdat je buik niet bedekt is, maar dan heb je de rok nog niet goed bekeken. Ik zal er trouwens nooit in slagen dat alleen aan te trekken. Al die plooien. Ik zal hem misschien wel kunnen aantrekken, maar niet op de manier dat hij moet zijn. Gelukkig mag ik eender wanneer teruggaan.

Ik heb hem aangetrokken omdat we deze namiddag naar een feest in the primary school gaan. Een perfecte gelegenheid dus om feestkleren aan te trekken. Dit keer gaan we enkel voor het culturele stuk. De bekeruitreiking slaan we over. De leraars gaan dansen. Als ik de kindjes zie dansen ben ik hier al onder de indruk. Van de leraars verwacht ik dus heel wat. Voor we vertrekken hebben we nog wat tijd om te werken voor school. Gelukkig, anders raakt ons werk uit Belgie nooit af.