Maandagavond

Het feest in de primary school was maar matig. Tja, dat heb je als je te hoge verwachtingen schept. Het was een dag waarop leerkrachten, ouders en heel erg getallenteerde kinderen het podium op mochten. Heel wat ouders dachten dat ze getallenteerd waren, maar hadden toch een klein inschattingsfoutje gemaakt. Nuja, na ietsje meer dan een uur waren we ervan af. Daarna ging het programma verder in open lucht. Er stonden allerhande kraampjes waar we dingen konden kopen. Eline en ik hebben bijvoorbeeld henna op onze hand laten zetten door 1 van de meisjes van de primary school. Onvoorstelbaar hoeveel geduld ze had. Toen het wat later werd hebben we nog een maaltijd gekregen in dozen dat we hier konden opeten. Ik kon bijna m’n oren niet geloven. Ze hadden al zoveel voor ons gedaan, ons een geschenkje gegeven en nu betalen ze ons eten nog ook. Over hun gastvrijheid kan je toch niets anders doen dan veel lof brengen.

Gisteren was dan een complete rustdag. S ochtends stond er een ayurvedische massage op het programma. We konden daarvoor naar een soort hospitaal. Ze konden er dus de restanten van m’n zere nek even onder handen nemen en even kijken naar de rest van m’n spieren die hier ’s ochtends o zo moeilijk op gang komen. Voor de rest was het eigenlijk echt genieten. Het begin was wel even onwennig hoor. Ik mocht beginnen met me helemaal uit te kleden. Twee dames hebben me dan een soort papieren slipje aangedaan, dat je met touwtjes op de zijkant moest dichtknopen. Ik mocht op een stoetje gaan zitten voor een hoofdmassage. Olie in m’n haar, maar dat was ik snel vergeten toen ze begonnen te masseren. Daarna waren m’n armen en m’n bovenlichaam aan de beurd (geen gene voor de borsten, maar ook daar heb ik me snel over gezet). Toen mocht ik op een mat gaan liggen en hebben ze me met hun voeten gemasseerd. Het lijkt me een heel werk. Ze hielden zich vast aan een touw met hun handen, lieten een voet op de grond en masseerden me met de andere voet. Daarna mocht ik op een tafel gaan liggen om ook nog eens door hun handen bewerkt te worden. Daarna kon ik in een soort stoomcabine “bekomen”. ZALIG! Een korte douche nadien en ik was weer klaar voor een nieuwe week.

We hadden echter nog een hele middag voor ons voor we weer aan de slag moesten. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om iets te gaan eten aan daarna naar het strand te gaan. Dat moet je hier toch eens gezien hebben! Indiers moeten het badpak en de zwembroek nog uitvinden. Ze gaan gewoon met hun kleren in zee. Vrouwen meestal maar tot aan hun knieen, maar mannen zwemmen hier echt met hun jeansbroek. Sommigen trokken ook heel wat uit en stonden in hun onderbroek. Ze doen ook helemaal anders. Indiers zie je niet genieten van de zon. Als je mensen zag op hun handdoek liggen, als je dat al zag, waren het blanke toeristen. Indiers hadden gewoon geen handdoek mee. Hoe ze dat dan deden voor de terugweg weet ik echt niet. De mensen gedroegen zich echt weer als kinderen. Volwassen mannen waren zandkastelen aan het maken en tekeningen aan het maken in het zand. Anderen waren aan het vliegeren met van die kleine papieren vliegertjes.

Wij zijn een beetje buiten de drukte geweest (indierst houden van drukte, ze zoeken elkaar op, als je dus een kilometer verder wandelt, is er veel minder volk). Ik heb daar andere kleren aangetrokken om in de zee te gaan (ik had geen zwempak mee, k had dus gewoon verste kleren meegenomen. k was dus heel aangepast voor de gelegenheid) , de jongens hebben gewoon hun zwembroek aangedaan. Het water was heerlijk warm (stukken warmer dan ons zwembadwater in de duikclub als je t mij vraagt). We hebben dus ietsje meer dan 2 uur kunnen genieten van zee en zon.

’s Avonds kwamen we dus helemaal uitgerust thuis, klaar voor de nieuwe week.

Vandaag zijn we naar St. Josephs teacher training geweest. We merkten direct dat ze daar niet gewend zijn van blanke gasten over de vloer te krijgen. Nadat we de directrice ontmoet hadden, samen met de dame die zo een beetje verantwoordelijk voor ons zou zijn, mochten we de studenten ontmoeten. Ze zaten allemaal samen voor de eerste les (200 studenten). We konden dus direct de hele groep ontmoeten. Onder luid geklap stapten we de zaal binnen. We mochten direct op het podium zitten. We werden hartelijk verwelkomd en kregen elk een roos. Nadien moesten we alledrie even zeggen wie we zijn. Als dat achter de rug was mochten we naar een kamertje daar vlakbij. We mochten er even zitten en praten met de leerkrachten en een studente.

Toen volgde de eerste les: Engels. Ze hadden een les gemaakt en die moesten ze nu in klas bespreken. Na wat uitleg van de leerkracht bleek dat de studenten een les hadden gemaakt in groepen volgens de oude manier van werken. Volgende week zouden ze de nieuwe en correcte aanleren. Waarom ze dan niet meteen de nieuwe aanleren is me een raadsel. Volgens hen moeten de studenten eerst de oude techniek beheersen voor ze de nieuwe zullen begrijpen. Ik moet zeggen: Ik heb de oude nooit gezien, maar begrijp wel de nieuwe.

Daarna konden we eten. Ze hadden heel wat lekkers klaargemaakt voor ons. We mochten echter niet betalen. Ik denk dat ik morgen toch nog eens zal aandringen. Ze doen echt veel moeite voor ons. Het was trouwens ook een beetje vreemd. Ze blijven hier bij ons staan als we eten, om er zeker van te zijn dat we niets meer nodig hebben. Voor ons voelt dat een beetje aan alsof ze op onze vingers kijken. Nuja, voor de rest was t wel lekker. De jongens hebben trouwens van hun tong laten rollen dat ze graag aardappelen eten. Ze zouden proberen om er morgen voor ons klaar te maken. We hebben ze ervan proberen te overtuigen dat dit echt niet nodig was. Tevergeefs vrees ik. Na het eten hebben we naar een DVD over het ontstaan en de visie van de school gekeken. De klank kon niet echt luid dus we hebben er eigenlijk niets van begrepen.

De volgende les was er een van psychologie. We hebben door de cursus van een studente gebladerd en ze zien ongeveer hetzelfde als wij hebben gezien. Maar dan int kort. Het lijkt op een samenvatting van onze 3 jaar. Wel enorm saai.

Daarna volgde een les guidance en counseling. Het leek een beetje op onze agogische vaardigheden met enkele achterliggende psychologische theorieen. De vreemdste les die ik ooit heb gezien! Als de studenten even de aandacht verloren, vroeg de leerkracht ze om allemaal even te flapperen als vogels. Het raarste was dat de studenten dat nog gewoon deden ook. Daarna moesten ze 1 keer in de handen klappen, dan 2 keer en 3 keer tot slot. Ze hebben die les ook 3 keer een liedje gezongen. Gewoon, middenin. Tijdvulling als je het ons vraagt. Ze heeft vroeger gestopt ook en we moesten nog even zeggen hoe wij die materie zagen. Ze had gewoon niet genoeg voorbereid voor die dag. Wel heel grappig om te zien voor ons. Echt raar dat die studentes ook gewoon meedoen.

Tussen de twee lessen mochten we weer even naar ons kamertje. We mochten iets drinken, voor de rest van de studenten was er echter geen pauze. Alle blikken waren dus weer op ons gericht als we de klas weer binnenstapten.

Leuk detail: Het is een meisjesschool. Tim en Bram zijn dus de enige jongens. We vallen dus extra op en ik heb de indruk dat van sommige meisjes de hormonen toch een klein beetje op hol slaan.

Nog iets dat hier vreemd was: een vierde van de meisjes is hier al getrouwd en er zijn er al verschillende met kinderen. Op dit moment lopen daar 2 zwangere vrouwen rond. Blijkbaar de normaalste zaak van de wereld.

Na deze les hadden de studenten lichamelijke activiteit ofzo. We moesten niet meedoen, maar konden wel kijken. Alle studentes stonden nog in hun sari (hun uniform is een sari, liever zij dan ik!) en moesten nu hun voorbereiding voor de sportdag oefenen. Het was echter niet echt intensief. Ze moesten de ene keer in rijen staan, de andere keer weer in een cirkel of rondmarcheren. Dan moesten ze hun armen in de lucht steken, opzij, naar beneden,... Grappig om te zien.

Weer iets helemaal nieuws dus voor de volgende week. Zelf weer op de schoolbanken, en toch een stukje observeren.